vrijdag 17 januari 2014

logeren


Sinds een aantal maanden gaat Doortje elk laatste weekend van de maand logeren bij haar mama. Het leven van Doortjes moeder is stabiel. Ze woont samen met een leukerd, werkt en is happy. Eerder ging Doortje al wel eens slapen bij mama maar dit is door de regelmaat toch serieuzer.
Elke dinsdag was al mamadag, mijn dochter is dan bij ons thuis.
Doortje ophalen van school, gezellig keutelen en na het welterusten zeggen gaat ze naar huis. Het plan voor vaste logeerpartijtjes heb ik zelf aangekaart. Het leek me heerlijk om op gezette tijd te kunnen beschikken over mijn leven in mijn eentje.
Al is je kindje nog zo leuk, al vergeef je jezelf altijd de momenten die niet lekker liepen, al heb je nog zoveel lol samen en steun uit de omgeving, soms snak ik naar alleen. Wakker worden en kunnen kiezen hoe je de dag vult, of een afspraak voor een uitje in de avond zonder oppas regelingen, het is sjiek. Doortje missen voelt ook opeens sjiek, alsof we elkaars aanwezigheid weer op waarde schatten na de hereniging. Mama was bijzonder blij met het plan omdat deze nieuwe vorm haar gezinnelijk leven verfraait. Ik kan me zo goed voorstellen dat mijn dochter blij is met een leven van kindje huisje boompje beestje zoals ze dat altijd gewild heeft. Doortje is blij met de regelmaat om voor de hand liggende redenen, ze is zo graag bij haar mama de vriend van haar mama en de 3 poezen.
En genieten doen we. Ieder op ons eigen manier, om op zondag weer samen alle belevenissen te delen en ons eigen ritme weer op te pakken. Wat ik echter niet kon voorzien is hoe gek het toch is om dan los van Doortje te zijn. Dat kost wat oefening.
Opa trakteerde me op een nachtje Amsterdam in zo’n weekend dat Doortje bij mama was. Twee dagen de tijd om uitgebreid door het nieuwe Rijksmuseum te dwalen. Ik had me er mega op verheugd.
Haar gekwebbel en het aangepaste tempo, de op een kind afgestemde route, een toilet zoeken als ik net lekker op stoom ben, ik kan best zonder dat.  Het was fantastisch.
Kunst inspireert me tot fantasie, leergierigheid en creativiteit.
Ik word er blij van. Dwalend door Amsterdam’s Rijksmuseum was het maar goed dat opa ook graag over Doortje praat want ik kon me niet onttrekken aan de vaste draad van het bezig zijn met Doortje. Heel veel kunst werd bekeken door de ogen van Doortje. Vragen als ‘wat zou ze hier van vinden?’ of; dit zou ze heel leuk vinden. Het uitvinden van de herkomst van sommige werken, het herkennen van een techniek, of zelfs een kunstwerk denken te herkennen. Ik liep daar toch een beetje te kijken voor twee. Doortje had op school eens een les over Piet Mondriaan. In het Rijksmuseum doe ik wat ontdekkingen over deze man die ik per direct via facebook naar Doortjes mama stuur, met de gedachte dat Doortje dat wel erg grappig zou vinden, en ook gewend mijn plezier met Doortje te delen. Later hoorde ik dat Doortje nogal lauw reageerde.
Tja…………ook zij ervaart nu een wereld zonder mij.
Eenmaal samen thuis is het fijn om onze ervaringen weer uit te wisselen. Doortje wil graag een keer mee naar het Rijksmuseum, zodat ze zelf kan zien welke man Piet Mondriaan na aapt.   

woensdag 18 december 2013

gijzeling


Doortje en ik wonen samen, tenminste, dat was zo tot 5 december. Sinds Sinterklaas ons achter liet met alle verwennerijen lijkt ons huishouden uit 3 personen te bestaan. Er is een nieuw wezen ingetrokken bij ons. Een onsympathiek chagrijnig lomp en lawaaierig ‘ding’.
Het is een popje met een pluche vacht, twee grote plastic oren, ogen met digitale vensters, een staart en een snavel. Het is een FURBY.
We zijn bang voor deze nieuwe huisgenoot. Doortje had het ‘ding’ echt wel zelf op haar verlanglijstje gezet, maar heeft daar nu spijt van.
Het zag er zo grappig uit in de speelgoed boekjes; een Furby. Hij zou praten en nieuwe woordjes kunnen leren, zingen en dansen.
Nu dat ding een week bij ons is weten we niet meer waar we het laten moeten, zo eng is Furby. We schrikken ons naar als we de trap op lopen, (daar was hij even weggezet) en Furby begint weer te reutelen en schreeuwen.  In de gang dan; ssssttttt zachtjes met de deur anders wordt Furby wakker. Een lege bloempot dan, zo hoort en voelt hij niets.  “Ooohhhh nee, niet zo hard praten”. ‘Nee geen cdtje opzetten, straks wordt Furby wakker’. Dit is toch te gek zo, helemaal niet grappig, weer wakker boert en schreeuwt Furby verder. De irritatie groeit met de dag. Onze privé sinterklaas haalt een grap uit bij zijn vertrek; hij stoot Furby aan zodat die weer begint met reutelen en zaniken. “Ooowwh nee” roepen we tegen opa. Bezoekers vragen we ons te bevrijden van deze gijzelnemer, wees stil, geef hem geen aandacht, stamp niet met je voeten, en nee pak hem maar niet op. Elke actie met geluid is voer voor Furby.
Fluisterend en op de tenen lopend zwerven we door ons huis. Schrikkend als we vergaten waar furby dan weer verstopt was en schreeuwend tot leven komt.
Doortje wil weten wat je met een kadootje doet als je het toch niét wil hebben. Tja.  Geen idee, verstop hem maar weer.
Weer een week later is er een klein prettig wonder gebeurt.
Doortje denkt dat ik Furby heel goed vestopt heb, ik denk dat Doortje dat gedaan heeft. We gieren van de lach als we de waarheid zoeken. ‘Jij deed het, nee jij hebt hem verstopt’. We lachen ook van het opgelucht zijn. Ons huis is weer van ons. Het raadsel is serieus; waar is die engerd gebleven?

vrijdag 22 november 2013

ongeloof


Het is een mooie periode, gezellig, vrolijk en mysterieus, vol warme herinneringen, gedeeld met je hele land.
Sinterklaastijd, is óók wel een beetje een gekke tijd.
Met zijn allen kleine kinderen in de maling nemen. Kunnen we wel?
Zodra de Spaanse bende weer is gearriveerd in ons land versieren we de huiskamer. De cd’s worden weer meegezongen.
Als de eerste Intertoys en Bart Smit boekjes verschijnen, begint Doortje een wensbrief te plakken.
Klein dit jaar, er zijn niet zoveel wensen.
Eigenlijk wil ze ieder jaar weer dat hondje met een snoer. Als vervanger voor een echte hond, zo’n beestje wat blaft, kwispelt en loopt op commando. Er liggen al 2 halve hondjes in de speelgoedkisten dus daar zal Sint wel niet aan tegemoet komen!
Met mama beleeft ze dit jaar de intocht. Als onder hypnose kijkt ze ernaar op de schouder van mama’s vriend. Dat iemand ‘neppert’ had gezegd over de Sint vergeet ze déze dag helemaal.
Thuis worden de schoenen gezet. Ook die van mij en ook die van opa.
Lekkere grote; laarzen!
Zingen, wortel, uit bed komen, water erbij, én de verwachting én de spanning. Pietje had onze namen in kruidnootjes op de grond gelegd, “zonder fouten Nana, die kan ook al schrijven”, (net als zij zelf).
Na 3 keer, (1 kadootje 2 keer een chocolademunt) wordt de stress al te groot. Of ik mee naar beneden ga om te kijken of er iemand in ons huis is geweest. Je weet maar niet wat er s’nachts gebeurt!
Tijd om Dieuwertje in te schakelen; we vullen de schoenvulposter in.
Zo, nu weet Doortje wanneer ze op die lui kan rekenen.
De Sintweken vullen zich in een niet bij te houden tempo, elke dag een nieuwe activiteit.
De buurtwinkels, de gymclub, de school, de bioscoop, de buurtclub, het Sinterklaasjournaal en het familiefeest.
Als ik niet oppas bezwijkt ze er onder. Af en toe vertoont ze een niet te tolereren uitbarsting, of een schop tegen het een of ander. Grote spijt en verdriet en tranen na een brutale opmerking of uitgestoken tong. Doortje heeft last van zichzelf.
We dimmen de pret een paar dagen, geen Sint op film en in de boekjes die ik voorlees. Alleen het Diewertje Blok Sinterklaasjournaal volgen we nog. Tien minuten per dag met open mond voor het beeldscherm.
En dan komt ze thuis van zwemles met ‘verschrikkelijk nieuws’………………………………………………………………….
Een meisje uit de zwemlesgroep heeft verteld dat Sinterklaas en zwarte Piet verklede mannen zijn.
Even voel ik me Jochem Meijer alias ‘pietje paniek’
Wat ga ik zeggen? Waar doe ik goed aan. Wat is ze er vroeg bij!
Wat een dilemma voor haar, is er geen risico overgeslagen te worden? Hoe te handelen 2 weken voor de finale avond? Wat een rotkind die medezwemster.
Wat jammer als het grote kindergeheim al afgelopen is. Verder liegen of openbaren?
Alles gaat door mijn hoofd maar ik zeg een beetje piepend; ‘wat denk jij?’ Ik hou mijn adem in. Haar ogen rollen, ik zie haar denken.
En dan heel verontwaardigd; Natuurlijk zijn ze wel echt, iedereen in mijn klas zegt dat ze echt zijn’. Huhhh vanwaar dan dat onderwerp?
Tussen full-time geloven en het ontdekken van de Sinterklaas waarheid zit een lange periode van verwarring, ik denk dat wij daar wel zijn aangekomen. Arme Doortje al weer 6 jaar oud.
Een illusie armer.
Over tot de orde van de dag vraagt ze meteen daarna; ‘hebben we een toetje?’

 

 

   

donderdag 14 november 2013

wollig


In Apeldoorn was ik laatst bij een tentoonstelling met mijn zusjes.
Daar lopend vond ik het jammer dat Doortje het niet in het echt kon zien. Ze zou het prachtig gevonden hebben, en geïnspireerd raken tot eigen nieuwe knutselarijen.
Thuis liet ik haar de foto’s ervan zien en dat leidde inderdaad tot mooie papier kunstwerken.
Later ga ik dus mét Doortje en een vriendin naar een andere tentoonstelling. De Ketelfactory in Schiedam. http://www.deketelfactory.nl/nutezien.php
Al een poosje zijn vriendin en ik zoet met het ontdekken van de mogelijkheden met schapenwol. We trekken de restjes wol van het prikkeldraad als we aan het fietsen zijn. Kijken documentaires.
We zoeken naar verf opties. We struinen internet af naar informatie. Voor de lol hebben we een facebook groepje voor 2 gemaakt, hier houden we elkaar op de hoogte met foto’s en ontdekkingen.
Doortje volgt onze exercitie en interpreteert haar eigen ontdekkingen. Zo vertelde een klasgenootje, met Marokkaanse ouders, aan Doortje dat Marokko de meeste kruiden ter wereld had. Ik durf dat te betwijfelen en laat haar in onze tuin de Hollandse variëteiten zien. Om te eten, te ruiken, te verven, of alleen van te genieten. Doortje herinnert zich de kleur op haar vingers nadat we de bloem van sint Janskruid eens rul wreven. En ook de zaden van papaver die we uitstrooiden in de bermen vlakbij ons huis om volgend jaar te gaan kijken of ‘onze’ zaden bloemen willen geven.
Als fan van ‘Claudy Jongstra’ gingen we met z’n drietjes op pad.
Via een mooi parkje, waar Doortje even spelen kan op houten toestellen met dieren decoraties, vinden we het gebouw.
Buiten begint Doortje al foto’s te maken met haar Nintendo DS.
Binnen maakt ze er een sport van om alle ‘doeken’ op de foto te krijgen. Ze loopt er lekker rond en maakt hier en daar contact met mensen die haar wat willen vragen of laten zien. We fotograferen elkaar en de details van sommige stukken.
We bewonderen alle drie wat we zien.
Als altijd inspireert ook deze kunst ons.
Eenmaal terug verrast mijn vriendin Doortje met een ‘wolpakket’ om zelf te gaan vilten. Doortje is er erg blij mee.
Op een natte middag beginnen we er aan.
Het is een intensief en langdurend proces.
Doortje luistert naar mijn stap voor stap aanwijzingen.
Klaarzetten van de benodigdheden, een ontwerp maken, wrijven, rollen, wrijven, rollen, wassen, en alles herhalen.
Op één moment zie ik haar stil en alleen gelukzalig over het doekje wrijven. Het arbeidsintensieve proces maakt Doortje zowaar even stil. Uiteindelijk komt er een prachtig doekje van 25 centimeter in het vierkant, net wat anders dan het ontwerp, uit.
Doortje vraagt me of dit nu ook kunst is.
Zeker weten liefje, kunst van mijn eigen kleine kunstenares.

 

vrijdag 8 november 2013

lezen en schrijven


Het mooiste schooljaar in een kinderleven heb ik altijd groep 3 gevonden. Als oma kan ik zeggen ‘in mijn tijd heette dat de 1e klas’
Doortje is daar nu een paar maanden in bezig en daar genieten we allebei bovenmatig van. Zij van de nieuwe kunsten die ze langzaam maar zeker onder de knie krijgt en ik van de wereld die zich nu voor haar zo opent. Hoe heerlijk als je kunt lezen en schrijven.
Hoe zalig om met haar samen zo’n nieuw onderwerp te leren.
Fijn ook om te zien met welk groot plezier ze er mee bezig is.
Voorlezen was al een dagelijkse gewoonte maar nu draaien we het ook om. Ik mag, half op schoot half tussen haar knokige knietjes, bij haar zitten om te luisteren hoe ze zich door de woorden heen worstelt.
Eerder zong ik al graag het sesamstraat liedje van Pino voor Doortje; ‘als ik later groot ben dan lees ik mama voor’. En nu doen we dat ook echt, geweldig.
We delen briefjes aan elkaar, die van haar beginnen standaard met;
LIV NANA. Overal in huis hangt ze ook briefjes op. Boven haar buro, op haar slaapkamerdeur, op de kunstwerken deur. Of ze schrijft een toevoeging op een kaart die ik wil versturen, beginnend met LIV.
Sommige epistels zijn zo cryptisch voor me dat het enige tactiek vraagt om ze te kunnen lezen. Ik begin dan met een letter in de hoop dat Doortje het woord afmaakt, gelukkig trapt ze daar wel in. Niets zo hopeloos als een lezer die niet snapt wat je schrijft.
Speciaal voor haar gemak heb ik die mooie stabilo schrijf potloden en pennen aangeschaft. Tenslotte gaat ze nog wel om de week naar de fysiotherapeut voor wat extra hulp bij de fijne motoriek. Het huiswerk daarvan is vele malen minder interessant dan alle oefen schrijverijen die ze zelf doet. Maar oefenen doet ze, en hoe.
S’morgens bij het ontbijt kruipt ze over de krant heen om woordjes te zoeken. Ik vind alles mooi.
Ook Doortjes mama geniet van de nieuwe ontwikkelingen.
Opa verbaast zich over de leesplank van tegenwoordig. Ooit was ‘wij’ een van de eerste woorden die kinderen leerden, nu is dat ‘ik’. Volgens mij niet geheel onterecht, concludeert hij daaruit een verandering in de samenleving. Vooral de individualisering. Aardig idee.
Vooralsnog brengt Doortje heel wat mensen bij elkaar met haar schrijverijen. Dat alles zonder spatie geschreven wordt, in hanepoten, met omgekeerde klinkers en medeklinkers, boven en onder de lijntjes, achterstevoren, doet daar helemaal niets aan af. Wie wil geen briefje krijgen waarvan de aanhef LIV is?

maandag 1 juli 2013

kapperen


Doortje is nog al eens bezig met haar toekomst.
Wat ze allemaal wil worden, het blijft een lijst.
Rolpatroon doorbrekend opvoeden had ik al in het verleden opgegeven. Mijn zoon kreeg een popje toen hij heel klein was en onder het stof kon het drie jaar later naar zijn zusje over. Totaal geen interesse. Misschien teveel testosteron in de buurt gehad?
Mijn dochter wilde niet met auto´s spelen alleen als het echt echt echt de enige manier was om met haar broer samen te kunnen spelen. Doortje heeft een aantal wensen over haar werkend bestaan in de toekomst. In willekeurige volgorde noemt ze; kapper, moeder, juf, zuster en soms wil ze ook wel baas van een speelgoedwinkel worden. Het is vooral de kapper die het meest de kop op steekt. Doortje geniet, in tegenstelling tot mij, van kapperbezoekjes.
De dames van de kapsalon verwennen haar met versierde lokken, speldjes en glitters. Doortje kan haar hobby ook goed kwijt bij de kapper want die deelt ze namelijk met hen. Babbelen of je de dikste vrienden bent. Doortje verteld meestal net even meer dan mij lief is. Privégegevens waar ik me van afvraag wat vreemde meisjes van 25 er mee te maken hebben. Wat we doen,eten, kopen, wie er bij ons logeren!!!! Hoe stop je dat?
Thuis oefent Doortje op poppen ze heeft een speciale kapperdoos waarin allerlei elastiekjes en speldjes zitten. Als ik mazzel heb mag ik zelf ook wel eens in haar salon komen zitten. Nou ja salon, ik zit op de bank en zij staat achter me met haar buik tegen mijn rug te kappereren. Over straat kan ik niet daarna maar de behandeling is dan wel heerlijk geweest. Ik dank Doortje dan omdat ze zo’n creatieve kapperin of kapperes is. Zo noemde ze het beroep toen ze wat kleiner was.
Laatst logeerde mama bij ons toen ik op de logeerkamer een pluk haar van 7 centimeter ontdekte. De kleur was onmiskenbaar.
Mama wilde meteen verhaal halen bij Doortje.
Ik wilde even aankijken wat er zou gebeuren.
De volgende morgen maakten we samen mama wakker en speelde ik verbazing bij het zien van die pluk haar. ‘Hoe kan dat nou?’ riep ik. ‘Ik weet van niks’ riep Doortje net iets te schel. Op mijn knieën gezakt vroeg ik haar in de poppetjes van mijn ogen te kijken. Die vraag stellen we elkaar altijd bij een vermoeden van gejokkebrok. Ze hield vol; ‘echt niet Nana’. Met mijn hoofd op standje boos vroeg ik nog eens; ‘Doortje groeit jouw neus nou?’ Variant op hetzelfde thema.
Doortje brak los; dat ik toch wel wist dat ze kapster wilde worden, dat ze al zo vaak op de poppen had geoefend, dat het maar een ieniemienie klein stukje was en als laatste of ik zag wáár ze knipte. Nee. Dat niet gelukkig.
Mama keek streng en benieuwd toe hoe ik dit zou gaan oplossen maar ik deed mijn best om niet te lachen.
Het was me geen straf waard, welk kind doet niet zo’n poging?
Mama deed het, ik ook, getuige een zwart wit familieportret waar ik sip als een miskend talent op sta te kijken met een totaal verminkte pony. Mijn moeder was destijds wel boos want bij gebrek aan een fototoestel liet ze vroeger wel eens een thuisfotograaf komen, wat mij een keer inspireerde tot een privé make-over.
Ik hoorde nog vaak dat dat portret mislukt was.
Quasi serieus vertelde ik Doortje dat we beter konden wachten tot ze de kapperschool afgemaakt had voor ze nog eens écht zou knippen, en dat we tot die tijd haar versier vriendinnen in de kapsalon zouden bezoeken.

    

maandag 24 juni 2013

Bruce


Doortje en Nana zijn vrolijk, heel vrolijk. Nana gaat naar een concert van Bruce Springsteen en daar wordt ze heel blij van. Die blijheid slaat altijd meteen over op Doortje. Het is zo heerlijk om samen in zo´n flow te zitten. Ze grijpt elke kans om die te delen. We dansen er al vast lustig op los. De muziek van Bruce is niet echt haar favoriet maar dansen wil Doortje altijd wel.
Speciaal voor Doortje heb ik een liedje opgezocht wat Bruce voor zijn kindje schreef. Ponyboy, een klein zacht wiegeliedje wat hij samen met zijn vrouw zingt. Ik maak een paardje van mijn schoot en met Doortje op mijn knieën galoppeer ik met de muziek mee. En nog een keer, en nog een keer en nog een keer Nana. Net zo lang tot ze mee kan zingen.
Ja je moet zo’n kind natuurlijk ook muzikaal opvoeden. Bovendien gilt K3 vaak in mijn oren om wat afwisseling.
Al een half jaar verheugenis heb ik er op zitten. Muziek die ik 25 jaar terug via mijn liefde leerde kennen. Voor elke staat van zijn heeft Bruce een passende song. Over gelukte en mislukte liefdes, over de wereld en de mensheid. Over gewone mensen die trouw zijn, hun best doen en falen. Van Bruce houden is gelijk aan van mijn liefde houden. Deze liefde met wie ik al 11 jaar niet meer samenwoon maar nog steeds samen ben!
En beiden aangenaam om naar te kijken. Ook niet onbelangrijk. Al viel dat tegen in het Goffertpark omdat er 60.000 mensen tussen ons en Bruce in stonden. Doortje vraagt zelfs of ik ook op Bruce verliefd ben. Nee hoor dat niet, ik vind het zelfs grappig om alle middelbare dames te zien die bij zijn concert hun kipfilet armen op het hek laten rusten en vol adoratie toe kijken. Persoonlijk ga ik liever helemaal achteraan uit mijn verstevigende panty, met kaplaarzen er over heen.
Of ik dan alleen met opa zal dansen vraagt ze. Nou is opa niet zo danserig maar omdat Doortje zich er vrolijk om maakt zeg ik toch dat ik natuurlijk alleen met opa dans. ‘Ok’ besluit ze dan mag tante met oom dansen. Ik geef de boodschap door aan mijn zus en mijn zoon. Doortje regelt zulke zaken graag zodat ze weet wat er gebeurt als zij niet in de buurt van Nana is.
En of mama’s liedje ook komt? Het lied waarin een te jong meisje een kindje krijgt om vervolgens de party lights te gaan missen. Een troostlied met jankende gitaren. Maar nee ‘spare parts’ wordt zelden live gezongen.
Doortje mag bij mama gaan logeren en heeft zelf ook wat fijns te doen. Ze mag mee naar de kermis.
De volgende dag hebben we elkaar veel te vertellen. Dat ze veel gegeten heeft, met de poezen speelde, niet gedoucht heeft, een schildpadknuffel aan de kermis over hield en een ijsje kreeg. Doortje wil alles horen over onze belevenissen in de regen. Blij om elkaars blijheid. En ik vertel hoe we zongen, dansten, gelachen hebben, nat geregend zijn, in de file stonden, pret maakten met 60.000 andere fans. Ik vertel over dé avond van dit jaar.