En dan kies je
een naam voor je blog. ‘Hippe o ma ma.’
Hip mag je lezen
als wens, ik doe mijn best om Doortje en haar generatie bij te houden.
Kansloze actie
natuurlijk want tegen wie zou ze zich af moeten gaan zetten als puber als het
mij lukt haar en de haar leeftijdsgenoten bij te houden. En toch....
Het is voor mij
vaak verrijkend te leven met een jong mensje. Bijvoorbeeld om te zien hoe alles
er nu op school aan toe gaat, hoe jonge gezinnen met het leven om gaan, alle
digitale ontwikkelingen. Ja daar heb ik schik in.
En voor Doortje zou het
fijn kunnen zijn als ik op de hoogte ben van vernieuwingen. Al is het lastig
uitleggen waarom ze wel op een tablet kan vegen en niet op de
laptop. Eerlijkheid gebied me ook toe te geven dat ik mijn eigen
kinderen ook niet altijd kon volgen toen ze opgroeiden. De hele hiphop
fase van mijn zoon liet ik graag aan me voorbij gaan.
K3 sla ik ook
liever over, maar dat gaat niet want ik zal er toch af en toe naar moeten
luisteren om die dansjes samen met haar te kunnen doen? Toch wil ik het
wel proberen bij te houden. Doortje is nu bijna 6 als ik niet op pas klink ik
al heel snel fossiel. Ze roept nu al wel eens ´echt waar Nana´ als ik iets van
mijn jeugd vertel of over de kindertijd van haar mama en oom.
´O mama´ roepen
de kinderen nogal eens, lichtelijk beschaamd, als ik weer iets roep wat
volgens hen echt niet kan of als ik mijn uitvoering van de Moonwalk laat zien
bijvoorbeeld.
Lees ‘oma’ en ‘ma’
als even belangrijk want zo is het gewicht van allebei de taken ook voor mij. De
verschillen smolten samen.
Opnieuw de taak
der taken; een kind groot brengen.
Ben ik gezegend
of niet?
Het is al ons
vijfde jaar samen. Mijn kleindochter en ik. Ze kwam net na haar 1e verjaardag
bij me wonen. Je zou denken dat het inmiddels gewoon een feit is maar zo
voelt dat niet. Het is wel eens zoeken naar een correcte definiëring van mijn
rol in haar en mijn leven. Via het bloed ben ik haar oma, maar was ik dat
alleen dan zou ze op bezoek komen of logeren bij mij, ik zou haar lekker
verwennen en bijzondere activiteiten met haar ondernemen in de vakanties
of weekenden.
In het dagelijkse
ben ik haar opvoeder haar verzorger. Ik voel me verantwoordelijk voor haar
gehele welzijn, haar ontwikkeling en haar band met haar moeder. Maatschappelijk
gezien vervul ik een ouder rol, voor alles aanspreekbaar. We zijn altijd samen
en ik ben er als ze me nodig heeft. Er zijn vaak situaties waarin ik moet
switchen van rol. Onze leefsituatie brengt dagelijkse beslommeringen met
zich mee die niet lijken op het leven van een doorsnee 5 jarige en
een doorsnee 52 jarige.
Tijdens het
schrijven van onze kerstkaarten hoor ik dat Doortje net als ik nadenkt over ons
gezin. Op de ene kaart staat háár naam met mijn titel 'Nana.' Op de andere
kaart kan ik volgens haar beter mijn voornaam schrijven want anders begrijpen
'ze' het niet.
Als ik haar bij
het kerstfeest van de buurtclub breng en de helpmoeder mij aanspreekt met mama
voel ik een por tegen mijn zij; ‘nee ik ben haar oma hoor’, corrigeer ik
meteen.
Op het
schoolplein maak ik een praatje met een andere oma.
Ze zegt 'jij past
ook veel op hé.' Nou nee, ik zoek wel eens oppas maar ik ben het niet.
Het is nog niet zo
lang dat Doortje zelf door heeft dat de wereld niet begrijpt wat een 'Nana'
is. Kleiner dan nu zei ze zelf vaak tegen mensen die ons niet kenden dat
ik niet haar oma maar haar 'Nana' ben. Het woord Nana is een variant opmijn roepnaam,
Doortje kon dat al vroeg zelf zeggen. Inmiddels is het haar wel duidelijk dat
de titel 'oma' bij ons de lading niet dekt. Ze mag kiezen, maar wil geen oma
zeggen. Net zoals ze in het verleden wel oefende of ze mij mama kon noemen, ook
dat dekte de lading niet. Daar heb je er maar één van en dat ben ik niet. Haar
moeder beschermde haar titel ook. Want mama is mama, en geen enkele andere
aanspreekvorm klopt dan.
