vrijdag 22 november 2013

ongeloof


Het is een mooie periode, gezellig, vrolijk en mysterieus, vol warme herinneringen, gedeeld met je hele land.
Sinterklaastijd, is óók wel een beetje een gekke tijd.
Met zijn allen kleine kinderen in de maling nemen. Kunnen we wel?
Zodra de Spaanse bende weer is gearriveerd in ons land versieren we de huiskamer. De cd’s worden weer meegezongen.
Als de eerste Intertoys en Bart Smit boekjes verschijnen, begint Doortje een wensbrief te plakken.
Klein dit jaar, er zijn niet zoveel wensen.
Eigenlijk wil ze ieder jaar weer dat hondje met een snoer. Als vervanger voor een echte hond, zo’n beestje wat blaft, kwispelt en loopt op commando. Er liggen al 2 halve hondjes in de speelgoedkisten dus daar zal Sint wel niet aan tegemoet komen!
Met mama beleeft ze dit jaar de intocht. Als onder hypnose kijkt ze ernaar op de schouder van mama’s vriend. Dat iemand ‘neppert’ had gezegd over de Sint vergeet ze déze dag helemaal.
Thuis worden de schoenen gezet. Ook die van mij en ook die van opa.
Lekkere grote; laarzen!
Zingen, wortel, uit bed komen, water erbij, én de verwachting én de spanning. Pietje had onze namen in kruidnootjes op de grond gelegd, “zonder fouten Nana, die kan ook al schrijven”, (net als zij zelf).
Na 3 keer, (1 kadootje 2 keer een chocolademunt) wordt de stress al te groot. Of ik mee naar beneden ga om te kijken of er iemand in ons huis is geweest. Je weet maar niet wat er s’nachts gebeurt!
Tijd om Dieuwertje in te schakelen; we vullen de schoenvulposter in.
Zo, nu weet Doortje wanneer ze op die lui kan rekenen.
De Sintweken vullen zich in een niet bij te houden tempo, elke dag een nieuwe activiteit.
De buurtwinkels, de gymclub, de school, de bioscoop, de buurtclub, het Sinterklaasjournaal en het familiefeest.
Als ik niet oppas bezwijkt ze er onder. Af en toe vertoont ze een niet te tolereren uitbarsting, of een schop tegen het een of ander. Grote spijt en verdriet en tranen na een brutale opmerking of uitgestoken tong. Doortje heeft last van zichzelf.
We dimmen de pret een paar dagen, geen Sint op film en in de boekjes die ik voorlees. Alleen het Diewertje Blok Sinterklaasjournaal volgen we nog. Tien minuten per dag met open mond voor het beeldscherm.
En dan komt ze thuis van zwemles met ‘verschrikkelijk nieuws’………………………………………………………………….
Een meisje uit de zwemlesgroep heeft verteld dat Sinterklaas en zwarte Piet verklede mannen zijn.
Even voel ik me Jochem Meijer alias ‘pietje paniek’
Wat ga ik zeggen? Waar doe ik goed aan. Wat is ze er vroeg bij!
Wat een dilemma voor haar, is er geen risico overgeslagen te worden? Hoe te handelen 2 weken voor de finale avond? Wat een rotkind die medezwemster.
Wat jammer als het grote kindergeheim al afgelopen is. Verder liegen of openbaren?
Alles gaat door mijn hoofd maar ik zeg een beetje piepend; ‘wat denk jij?’ Ik hou mijn adem in. Haar ogen rollen, ik zie haar denken.
En dan heel verontwaardigd; Natuurlijk zijn ze wel echt, iedereen in mijn klas zegt dat ze echt zijn’. Huhhh vanwaar dan dat onderwerp?
Tussen full-time geloven en het ontdekken van de Sinterklaas waarheid zit een lange periode van verwarring, ik denk dat wij daar wel zijn aangekomen. Arme Doortje al weer 6 jaar oud.
Een illusie armer.
Over tot de orde van de dag vraagt ze meteen daarna; ‘hebben we een toetje?’

 

 

   

donderdag 14 november 2013

wollig


In Apeldoorn was ik laatst bij een tentoonstelling met mijn zusjes.
Daar lopend vond ik het jammer dat Doortje het niet in het echt kon zien. Ze zou het prachtig gevonden hebben, en geïnspireerd raken tot eigen nieuwe knutselarijen.
Thuis liet ik haar de foto’s ervan zien en dat leidde inderdaad tot mooie papier kunstwerken.
Later ga ik dus mét Doortje en een vriendin naar een andere tentoonstelling. De Ketelfactory in Schiedam. http://www.deketelfactory.nl/nutezien.php
Al een poosje zijn vriendin en ik zoet met het ontdekken van de mogelijkheden met schapenwol. We trekken de restjes wol van het prikkeldraad als we aan het fietsen zijn. Kijken documentaires.
We zoeken naar verf opties. We struinen internet af naar informatie. Voor de lol hebben we een facebook groepje voor 2 gemaakt, hier houden we elkaar op de hoogte met foto’s en ontdekkingen.
Doortje volgt onze exercitie en interpreteert haar eigen ontdekkingen. Zo vertelde een klasgenootje, met Marokkaanse ouders, aan Doortje dat Marokko de meeste kruiden ter wereld had. Ik durf dat te betwijfelen en laat haar in onze tuin de Hollandse variëteiten zien. Om te eten, te ruiken, te verven, of alleen van te genieten. Doortje herinnert zich de kleur op haar vingers nadat we de bloem van sint Janskruid eens rul wreven. En ook de zaden van papaver die we uitstrooiden in de bermen vlakbij ons huis om volgend jaar te gaan kijken of ‘onze’ zaden bloemen willen geven.
Als fan van ‘Claudy Jongstra’ gingen we met z’n drietjes op pad.
Via een mooi parkje, waar Doortje even spelen kan op houten toestellen met dieren decoraties, vinden we het gebouw.
Buiten begint Doortje al foto’s te maken met haar Nintendo DS.
Binnen maakt ze er een sport van om alle ‘doeken’ op de foto te krijgen. Ze loopt er lekker rond en maakt hier en daar contact met mensen die haar wat willen vragen of laten zien. We fotograferen elkaar en de details van sommige stukken.
We bewonderen alle drie wat we zien.
Als altijd inspireert ook deze kunst ons.
Eenmaal terug verrast mijn vriendin Doortje met een ‘wolpakket’ om zelf te gaan vilten. Doortje is er erg blij mee.
Op een natte middag beginnen we er aan.
Het is een intensief en langdurend proces.
Doortje luistert naar mijn stap voor stap aanwijzingen.
Klaarzetten van de benodigdheden, een ontwerp maken, wrijven, rollen, wrijven, rollen, wassen, en alles herhalen.
Op één moment zie ik haar stil en alleen gelukzalig over het doekje wrijven. Het arbeidsintensieve proces maakt Doortje zowaar even stil. Uiteindelijk komt er een prachtig doekje van 25 centimeter in het vierkant, net wat anders dan het ontwerp, uit.
Doortje vraagt me of dit nu ook kunst is.
Zeker weten liefje, kunst van mijn eigen kleine kunstenares.

 

vrijdag 8 november 2013

lezen en schrijven


Het mooiste schooljaar in een kinderleven heb ik altijd groep 3 gevonden. Als oma kan ik zeggen ‘in mijn tijd heette dat de 1e klas’
Doortje is daar nu een paar maanden in bezig en daar genieten we allebei bovenmatig van. Zij van de nieuwe kunsten die ze langzaam maar zeker onder de knie krijgt en ik van de wereld die zich nu voor haar zo opent. Hoe heerlijk als je kunt lezen en schrijven.
Hoe zalig om met haar samen zo’n nieuw onderwerp te leren.
Fijn ook om te zien met welk groot plezier ze er mee bezig is.
Voorlezen was al een dagelijkse gewoonte maar nu draaien we het ook om. Ik mag, half op schoot half tussen haar knokige knietjes, bij haar zitten om te luisteren hoe ze zich door de woorden heen worstelt.
Eerder zong ik al graag het sesamstraat liedje van Pino voor Doortje; ‘als ik later groot ben dan lees ik mama voor’. En nu doen we dat ook echt, geweldig.
We delen briefjes aan elkaar, die van haar beginnen standaard met;
LIV NANA. Overal in huis hangt ze ook briefjes op. Boven haar buro, op haar slaapkamerdeur, op de kunstwerken deur. Of ze schrijft een toevoeging op een kaart die ik wil versturen, beginnend met LIV.
Sommige epistels zijn zo cryptisch voor me dat het enige tactiek vraagt om ze te kunnen lezen. Ik begin dan met een letter in de hoop dat Doortje het woord afmaakt, gelukkig trapt ze daar wel in. Niets zo hopeloos als een lezer die niet snapt wat je schrijft.
Speciaal voor haar gemak heb ik die mooie stabilo schrijf potloden en pennen aangeschaft. Tenslotte gaat ze nog wel om de week naar de fysiotherapeut voor wat extra hulp bij de fijne motoriek. Het huiswerk daarvan is vele malen minder interessant dan alle oefen schrijverijen die ze zelf doet. Maar oefenen doet ze, en hoe.
S’morgens bij het ontbijt kruipt ze over de krant heen om woordjes te zoeken. Ik vind alles mooi.
Ook Doortjes mama geniet van de nieuwe ontwikkelingen.
Opa verbaast zich over de leesplank van tegenwoordig. Ooit was ‘wij’ een van de eerste woorden die kinderen leerden, nu is dat ‘ik’. Volgens mij niet geheel onterecht, concludeert hij daaruit een verandering in de samenleving. Vooral de individualisering. Aardig idee.
Vooralsnog brengt Doortje heel wat mensen bij elkaar met haar schrijverijen. Dat alles zonder spatie geschreven wordt, in hanepoten, met omgekeerde klinkers en medeklinkers, boven en onder de lijntjes, achterstevoren, doet daar helemaal niets aan af. Wie wil geen briefje krijgen waarvan de aanhef LIV is?

maandag 1 juli 2013

kapperen


Doortje is nog al eens bezig met haar toekomst.
Wat ze allemaal wil worden, het blijft een lijst.
Rolpatroon doorbrekend opvoeden had ik al in het verleden opgegeven. Mijn zoon kreeg een popje toen hij heel klein was en onder het stof kon het drie jaar later naar zijn zusje over. Totaal geen interesse. Misschien teveel testosteron in de buurt gehad?
Mijn dochter wilde niet met auto´s spelen alleen als het echt echt echt de enige manier was om met haar broer samen te kunnen spelen. Doortje heeft een aantal wensen over haar werkend bestaan in de toekomst. In willekeurige volgorde noemt ze; kapper, moeder, juf, zuster en soms wil ze ook wel baas van een speelgoedwinkel worden. Het is vooral de kapper die het meest de kop op steekt. Doortje geniet, in tegenstelling tot mij, van kapperbezoekjes.
De dames van de kapsalon verwennen haar met versierde lokken, speldjes en glitters. Doortje kan haar hobby ook goed kwijt bij de kapper want die deelt ze namelijk met hen. Babbelen of je de dikste vrienden bent. Doortje verteld meestal net even meer dan mij lief is. Privégegevens waar ik me van afvraag wat vreemde meisjes van 25 er mee te maken hebben. Wat we doen,eten, kopen, wie er bij ons logeren!!!! Hoe stop je dat?
Thuis oefent Doortje op poppen ze heeft een speciale kapperdoos waarin allerlei elastiekjes en speldjes zitten. Als ik mazzel heb mag ik zelf ook wel eens in haar salon komen zitten. Nou ja salon, ik zit op de bank en zij staat achter me met haar buik tegen mijn rug te kappereren. Over straat kan ik niet daarna maar de behandeling is dan wel heerlijk geweest. Ik dank Doortje dan omdat ze zo’n creatieve kapperin of kapperes is. Zo noemde ze het beroep toen ze wat kleiner was.
Laatst logeerde mama bij ons toen ik op de logeerkamer een pluk haar van 7 centimeter ontdekte. De kleur was onmiskenbaar.
Mama wilde meteen verhaal halen bij Doortje.
Ik wilde even aankijken wat er zou gebeuren.
De volgende morgen maakten we samen mama wakker en speelde ik verbazing bij het zien van die pluk haar. ‘Hoe kan dat nou?’ riep ik. ‘Ik weet van niks’ riep Doortje net iets te schel. Op mijn knieën gezakt vroeg ik haar in de poppetjes van mijn ogen te kijken. Die vraag stellen we elkaar altijd bij een vermoeden van gejokkebrok. Ze hield vol; ‘echt niet Nana’. Met mijn hoofd op standje boos vroeg ik nog eens; ‘Doortje groeit jouw neus nou?’ Variant op hetzelfde thema.
Doortje brak los; dat ik toch wel wist dat ze kapster wilde worden, dat ze al zo vaak op de poppen had geoefend, dat het maar een ieniemienie klein stukje was en als laatste of ik zag wáár ze knipte. Nee. Dat niet gelukkig.
Mama keek streng en benieuwd toe hoe ik dit zou gaan oplossen maar ik deed mijn best om niet te lachen.
Het was me geen straf waard, welk kind doet niet zo’n poging?
Mama deed het, ik ook, getuige een zwart wit familieportret waar ik sip als een miskend talent op sta te kijken met een totaal verminkte pony. Mijn moeder was destijds wel boos want bij gebrek aan een fototoestel liet ze vroeger wel eens een thuisfotograaf komen, wat mij een keer inspireerde tot een privé make-over.
Ik hoorde nog vaak dat dat portret mislukt was.
Quasi serieus vertelde ik Doortje dat we beter konden wachten tot ze de kapperschool afgemaakt had voor ze nog eens écht zou knippen, en dat we tot die tijd haar versier vriendinnen in de kapsalon zouden bezoeken.

    

maandag 24 juni 2013

Bruce


Doortje en Nana zijn vrolijk, heel vrolijk. Nana gaat naar een concert van Bruce Springsteen en daar wordt ze heel blij van. Die blijheid slaat altijd meteen over op Doortje. Het is zo heerlijk om samen in zo´n flow te zitten. Ze grijpt elke kans om die te delen. We dansen er al vast lustig op los. De muziek van Bruce is niet echt haar favoriet maar dansen wil Doortje altijd wel.
Speciaal voor Doortje heb ik een liedje opgezocht wat Bruce voor zijn kindje schreef. Ponyboy, een klein zacht wiegeliedje wat hij samen met zijn vrouw zingt. Ik maak een paardje van mijn schoot en met Doortje op mijn knieën galoppeer ik met de muziek mee. En nog een keer, en nog een keer en nog een keer Nana. Net zo lang tot ze mee kan zingen.
Ja je moet zo’n kind natuurlijk ook muzikaal opvoeden. Bovendien gilt K3 vaak in mijn oren om wat afwisseling.
Al een half jaar verheugenis heb ik er op zitten. Muziek die ik 25 jaar terug via mijn liefde leerde kennen. Voor elke staat van zijn heeft Bruce een passende song. Over gelukte en mislukte liefdes, over de wereld en de mensheid. Over gewone mensen die trouw zijn, hun best doen en falen. Van Bruce houden is gelijk aan van mijn liefde houden. Deze liefde met wie ik al 11 jaar niet meer samenwoon maar nog steeds samen ben!
En beiden aangenaam om naar te kijken. Ook niet onbelangrijk. Al viel dat tegen in het Goffertpark omdat er 60.000 mensen tussen ons en Bruce in stonden. Doortje vraagt zelfs of ik ook op Bruce verliefd ben. Nee hoor dat niet, ik vind het zelfs grappig om alle middelbare dames te zien die bij zijn concert hun kipfilet armen op het hek laten rusten en vol adoratie toe kijken. Persoonlijk ga ik liever helemaal achteraan uit mijn verstevigende panty, met kaplaarzen er over heen.
Of ik dan alleen met opa zal dansen vraagt ze. Nou is opa niet zo danserig maar omdat Doortje zich er vrolijk om maakt zeg ik toch dat ik natuurlijk alleen met opa dans. ‘Ok’ besluit ze dan mag tante met oom dansen. Ik geef de boodschap door aan mijn zus en mijn zoon. Doortje regelt zulke zaken graag zodat ze weet wat er gebeurt als zij niet in de buurt van Nana is.
En of mama’s liedje ook komt? Het lied waarin een te jong meisje een kindje krijgt om vervolgens de party lights te gaan missen. Een troostlied met jankende gitaren. Maar nee ‘spare parts’ wordt zelden live gezongen.
Doortje mag bij mama gaan logeren en heeft zelf ook wat fijns te doen. Ze mag mee naar de kermis.
De volgende dag hebben we elkaar veel te vertellen. Dat ze veel gegeten heeft, met de poezen speelde, niet gedoucht heeft, een schildpadknuffel aan de kermis over hield en een ijsje kreeg. Doortje wil alles horen over onze belevenissen in de regen. Blij om elkaars blijheid. En ik vertel hoe we zongen, dansten, gelachen hebben, nat geregend zijn, in de file stonden, pret maakten met 60.000 andere fans. Ik vertel over dé avond van dit jaar.

zondag 23 juni 2013

gemeen


Soms borrelen er wonderlijke kinderkronkels op bij Doortje als ik voor het slapen even bij haar ga liggen.
Grappige conclusies als; opa die een scheur op zijn wang heeft, waar ze dan een diepe rimpel bedoelt bijvoorbeeld.
Vorige week vertelde ze op een spannende toon dat ze heel gemene mensen kent. Ik schrik dan even, wie is ze tegen gekomen, en wat zag ze, of wat had ik willen voorkomen. Niet dat je een kind altijd kunt beschermen maar de wereld behapbaar houden voor een 6 jarige is wel een wens.
Nee, het zat anders. ‘Arabieren zijn eng.’
He??? Hoe komt ze aan dat woord? Niet van mij; ik strek mijn handen voorwaarts en draai er cirkeltjes mee. Geleerd van Paul de Leeuw, ‘cabaret cabaret’ roep je als er iets gezegd wordt wat net wel of net niet door de beugel kan. Het woord Arabieren gebruik ik namelijk nooit.
‘Verarmde adel’ die woorden had ze wél van mij. Ze vroeg of de serie die ik met een vriendin keek daar over ging. Ik vroeg stomverbaasd hoe ze aan die woorden kwam. Nou die had ze gehoord toen ik een verhaal aan opa vertelde. Heel erg geestig om uit haar mond te horen. Ook wel een ‘cabaret cabaret’ momentje.
Wat er eng is aan Arabieren liet ik haar vertellen. ‘Nou die hebben heel enge tandartsen, met een houten stoel en die trekken tanden met een knijptang. (het woord knijptang alleen al!) Ze hebben ook gevangenissen met water, de tralies komen er boven uit en het hoofd van de boef ook’ pruttelt Doortje.
Nu begint het mij te dagen. Verder zijn er ook oude mannen onder de Arabieren die dragen witte jurken en ze hebben enge hoofden die schreeuwen. Ok ok, waar zag je dat dan? ‘De Fata Morgana is echt eng Nana’ besluit ze. Ja ja, de wondere wereld die Efteling heet.
Een paar jaar terug heeft ze die attractie al eens gezien en toen bracht ze de vaartocht huiverend met haar hoofd in mijn oksel door.
Even overslaan voorlopig. Inmiddels was ze er weer geweest met opa en mij en uit voorzorg wees ik dit jaar de andere kant op bij de spannende delen, ze ging immers van harte mee dit jaar. Ze was ook met de speeltuin vereniging in de Efteling, en we lezen vaak sprookjes en andere spannende boeken. Tja, waar heeft ze dan dat woord gehoord waarmee ze nu dit oordeel velde? Ik doe nog wel mijn best door uitleg te geven over de oudheid, het oosten en Arabieren, maar Doortje verkneukeld zich nog een keer lekker over haar ontdekking. Dan gooi ik het nog even over een andere boeg. Een echte oma les denk ik! Misschien ga ik te ver maar we liggen nu lekker samen in bed, sus ik mezelf en haar hopelijk ook.
Dat mensen van elk volk elk land en elke kleur gemeen kunnen zijn maar dat alle mensen goed geboren worden. Dit mensbeeld is voor mezelf erg hoopvol en sympathiek, ik wens het Doortje ook toe. Samen met haar knuffeldoekje kruipt ze lekker tegen me aan.
De koffie moet maar even wachten, dit behoeft meer uitleg.
We babbelen nog even naar een troostrijk slaapbeeld toe.
Dat we zelf ook wel eens gemeen dóén maar het dan nog niet zíjn.
Of Doortje dat herkent vraag ik. ‘Ja Nana’ zegt ze, want haar klasgenootje had een keer hard gelachen toen er een ander kind struikelde. Dat was ook héél gemeen, zucht ze dramatisch.
Gelukkig, iets van ons aller onmenselijks is haar al bekend.
Klein en jammer, maar toch. Gemene toestanden zal ze vaker tegen gaan komen, voorlopig hebben we genoeg aan de Efteling voor die ervaring. We kroelden extra stevig die avond.   

          

 

 

zondag 16 juni 2013

avond4daagse

Vorig jaar liepen Doortje mama en ik de avond4daagse met haar school. Tot onze grote verrassing haalde ze ook de eindstreep. Mijn reumatisch onderdanen hebben dat niet gehaald. Niet omdat ik geen 5 kilometer kan lopen maar omdat het meer dan dat vraagt. De rit naar het startpunt, het gehang aldaar voor je kunt gaan lopen, wandelen, stoppen, inhalen, inhouden, struikel, kortom verre van een relaxte wandeling. Doortje had het echter prachtig gevonden, de muziekband zo vrolijk erbij, en die medaille na afloop vervulde haar met trots. En niet te vergeten; al dat lekkers wat ze toegestopt kreeg tijdens de intocht. Beetje erg veel snoep zelfs. Dit jaar vroeg daarom om meerdere wijzigingen in ons wandelbeleid. Opa wilde wel mee lopen met Doortje. Mijn anti sportieve verkering verbaast me nogal eens! Mama zou stand-by zijn als opa zou moeten overwerken. Nana zou voor de support zorgen. Het is een gezellige week tijdens dat evenement. Vroeg en makkelijk eten, vrolijkheid, veel aanmoedigingen voor Doortje en elke dag een kameraad om mee te lopen. Halverwege de route wachtte ik ze op met wat lekkers. Het snoepgehalte bleek onderweg ook al groot te zijn ondanks alle tips om dat wat te beteugelen. Nu heb ik geen moeite met de zoete versnaperingen als kadootje na de laatste avond maar wat er op de andere avonden weggegeven wordt is meer dan Doortje in een maand snoept. Overdreven dus. Als alternatief reeg ik satéprikkers vol met hartigheden voor Doortje en haar klasgenoten. Mini tomaatje, komkommertje, gedroogd fruit, druif en alle kindjes blij. Elke avond een variatie. De tweede avond sputtert Doortje zodra ze me ziet. Ze wil mee naar huis, moe. Ik herinner haar aan de medaille en vertel hoe lekker ze zich zal voelen als het gaat lukken. Ze loopt door en ik twijfel nog even. Ik riep nog dat ik trots was op mijn knapperd en liep snel naar huis. Sommige momenten vragen niet om een softe Nana. De derde avond moest opa werken. Mama blij. Haar onregelmatige werk liet wel toe dat ze die avond naar ons kon komen. De hele wandeling kreeg meteen een andere lading. Mama is in tegenstelling tot opa wél een babbelaar, en Doortje is een méga babbelaar dus dat wandelt al een stuk lekkerder weg. Doortje trok haar ‘girl power’ t-shirt aan en ze deden een high five als de route te lang leek. Waar opa een gestage doorloper is (hij liep op karakter zei hij!!!!) is mama meer van het handje geven, mee rennen en sukkelen op Doortjes ritme. Mijn tactiek was om op een derde van de route te wachten zodat de afhaak modus van Doortje makkelijker te draaien zou zijn naar; ‘nog een klein stukje.’ Ja, ik hou van een beetje doorzetten en afmaken waar je aan begon. Ze kan het niet vroeg genoeg leren. Ook op avond drie vond Doortje het zwaar. Ik liep een stukje mee en stimuleerde wat ik kon. Mama girl powerde en high fivede tot Doortje weer lachen kon. Nog maar één avond schattebout, ik zie je straks. Thuis stond een lekker warm bad klaar, ze sliep binnen vijf minuten. De laatste avond liep mama ook. Nu was de overwinning zo dichtbij dat er geen tijd was voor moe en mopper. Doortje trok haar mega Mindy pak aan en vertrok vol goede moed. Opa sms’t me steeds; overwerken, file, hij probeerde de vrolijke finale te halen. Inmiddels zat ik met de andere opa op een strategisch punt te genieten van de finale halers. Ik deelde bloemetjes met een ‘bravo kanjer’ knutsel er aan vast aan klasgenootjes en kindjes uit de buurt. Twee uur na hun start zag ik ze aankomen. Heel erg blij. Ze droegen allerlei lekkers en moois om hun nek. Ze droegen ook een super grote bos rode rozen, mijn eigenste anti sportieve opa liep er achter. Niks file, niks overwerk. Hij had ze elders opgewacht en gevraagd de rozen aan mij te geven. We hadden 25 jaar verkering die dag. Ohhhh smelt smelt. Mama vertelde tevreden hoe ze halverwege de medaille al gescored had en wat er allemaal voorgevallen was. Snoepgrage mama vond ook dat de kinderen veel ongezonds binnen haalden. Doortje stond te glunderen van de betrokkenheid bij het complot. Uitzinnig blij met alle snoep en verwennerijtjes zei ze; ‘volgend jaar ga ik langs de kant staan Nana’. Maar dat zei ze vorig jaar ook! Ik ben zo trots op mijn meisjes. ‘apetrots Nana?’ vroeg Doortje. Ja meis apetrots.