vrijdag 1 februari 2013

bijna feest


En voor je het weet is Doortje 6 jaar. Het is zo'n leuk werkje om deze 6e feestdag voor te bereiden.  Ik geniet daar van. 
Maar wie doet wat is de grote vraag. 
Samen met Doortje heb ik een uitnodiging gemaakt, via mail verstuurd, en er een paar uitgedraaid voor de opa's en oma's die nog van voor de oorlog zijn en geen pc gebruiken. Doortje noemt de kleuren die ik voor een bepaalde overgrootouder kan kiezen. Ze denkt goed na over wie welke kleuren combinaties het mooist zal vinden. 
Overal in huis liggen kleine mini verrassingen verstopt. Soms ontdekt ze toch iets en dat kan me dan niets schelen, het vergroot zelfs de pret. 
Bij een webshop liet ik een gratis, vinyl, spandoek maken, met een mooie decoratie en felicitatie, helemaal persoonlijk. Om het doek plat te krijgen verstopte ik het onder het vloerkleed, goeie plek dacht ik. Tot Doortje ruimte wilde maken voor haar duplo trein en het kleed wilde dubbel klappen!  'Geeft niet hoor Nana, ik heb maar een klein stukje gekeken, het is wel Dora hé?' Dat vind ik dan grappig. 
In een lade waar zij nóóit komt (lijkt wel die reclame van dat hondje; doet 'ie anders nooit hoor) verstop ik wat frutsels. Die gek gevormde rietjes die altijd een beker topzwaar maken, maar vooruit maar ze vindt ze zo mooi, lieve gratis labeltjes van een andere webshop die we op haar partijtje gebruiken, een ondergoedje met glimmers, frutsels dus. 
Zelf gebruik ik die lade wel vaak en juist nu laat ik hem een keer open staan. 'Oh nana, mijn lievelingsrietjes, die wou ik zo graag'. 
Het is zo makkelijk om een kind blij te maken. 
We schrijven schattige uitnodigingen aan 6 vriendinnetjes, ze zet zelf haar naam er onder, heel trots. 
Zoonlief vraagt wat ze wil krijgen, zegt ze; 'laat maar zitten ik hou van verrassingen'. 
Ook mama wil haar deel in het feest bijdragen. Alle verjaardagen hebben we er voor gezorgd dat het grootste cadeau van mama is. 
Of anders het mooiste of meest gewenste cadeau. Ik probeer alle plannen te bespreken met mama maar sommige dingen regel ik meteen. En dat gaat dit jaar niet goed. Ik ben te snel, te enthousiast. Tot mama zegt dat ze zich buitengesloten voelt nadat ze een voorstel deed wat ik te duur vindt.  Au. Dat is niet de bedoeling. Mama's inzet is niet altijd voorspelbaar voor me. Ik laat haar zien wat ze zelf al geregeld en aangeschaft heeft, ze heeft een hippe taart geregeld, haalt nog wat versieringen, koopt met Doortje samen snoepgoed. We bespreken wat er nog moet gebeuren, via facebook, sms en telefoon. Haar rol is groot en veel credits gaan naar mama. Als Doortje hoort dat mama dan wel 2 nachtjes komt logeren is alle verheugenis compleet. De rollen zijn weer duidelijk. Kom maar op met dat feestje.    

 

zaterdag 26 januari 2013

overgang


Mijn overgang was nogal een bevalling, letterlijk. Het was een missie.  Doortje kwam bij me wonen en ik raakte in de overgang. Een rare streek van het leven en het bleek een bijzondere ervaring. Mijn lichaam wilde beginnen aan een nieuwe fase en Doortjes aanwezigheid liet me terug gaan naar start, zonder de energie van toen. Moederschap.  Een meesterlijk voordeel was het kwijt raken van mijn mood-swings. Het leek een beetje sturen tegen het verkeer in. Mijn leven stond op z'n kop, Doortje was bezeerd dus ik probeerde zo rustig en klein mogelijk de dagen door te komen.  Zwetend, mensenlief het zweet brak me zo vaak uit. Ik vroeg me wel eens af in hoeverre de opvliegers mijn ware gemoedstoestand verbloemden. De 3 RRRen leken mij de beste remedie voor Doortje maar ik gedijde er zelf ook bij. Veel instanties om ons heen, pleegzorg, jeugdzorg, de instelling waar mama begeleiding van kreeg en de instelling waar meisje kort was geweest, de consultatiebureau arts. Het sophia kinderziekenhuis bezochten we toen nog omdat Doortje met een gastro schizis geboren was (open buik). Mama in een roerige fase waar ik ongerust over was, soms ook spoorloos verdwenen. Een verdeelde familie om alle zorgen die er waren, iedereen had wel een oplossing of idee over wat er gebeuren moest, maar ik ben niet zo goed stuurbaar en wel heel eigenwijs. 
Of ik kon kiezen tussen Doortje en mama vroeg een instantie, ja knikte ik, want ik werkte aan alles mee om Doortje bij me te krijgen,  nee dacht ik heel hard, nooit zou ik kiezen. Al snapte ik zelf ook wel dat alle stress geen gezonde factor was, maar ik had een missie; Doortje en mama samen, zo vaak als ons drieën zou lukken. Het kostte me veel energie. Gelukkig kreeg ik 4 weken vrij, pleegzorgverlof. Ik werkte toen nog maar wist al dat mijn ontslag dreigde door een reorganisatie. 
Voor het overzicht gebruikte een lijst waar op ik alle contacten bijhield, hun rol, professie en telefoonnummer, het waren er meer dan 100.  De overgang hield voor mij allerlei in: van alleenwonend naar samenwonend, van oma naar verzorger, van werkende naar werkeloze. Dat laatste zou nog gunstig voor ons uitpakken, een poos rust na alle commotie. Van vaak beschikbare vriendin/zus/dochter/moeder/werknemer naar zelden nog beschikbare wat dan ook. Doortje had net geleerd om op handen en voeten te staan en dan onder haar billen door te kijken. Voor mij een leuk excuus om een opvlieger te verbloemen. ‘Niks aan de hand hoor, we gymmen'. Ik was in ieder geval lekker warm voor meisje!  2008 was een prachtige zomer, ik ging over en als beloning werd ik een Nana.  Mission accomplished.

        

dinsdag 22 januari 2013

sneeuwpret


Waar sneeuw allemaal niet goed voor is. Ik kijk er naar door de ogen van Doortje. Genieten. Want zo is het wel in ons leven samen, ik beleef de wereld nu vaker bewust omdat Doortje mij voordoet als een kind te ervaren. Welke oma ligt zo vaak in de sneeuw? Lucky me. Koude vingers, natte kleren, warme chocolademelk; 'maak maar echte Nana'.
Ze huilde de eerste morgen dat we de sneeuw achterbuiten moesten bevlekken met onze voetstappen. Ik herinnerde me dat ook, zo zonde om door die pracht heen te lopen. Verse sneeuw lijkt zoveel van ´alles is goed, mooi, stil en zacht´. Zodra de sneeuw een nieuw spoorzoekspel werd was het weer goed. We zoeken samen uit wie welke sporen maakte. Grote voeten, kleine voeten, slee, fiets, poes, hond een vogel. We zoeken de hele omgeving af. 
We kregen een 3poot met tableau er op. Nu is er een vogel restaurant in de tuin. vogels voeren
Vlak voor het keuken raam bespiedden we de vogels. Mocht het de 1e jaren van Doortjes komst hier nog wel eens lijken alsof het leven alleen maar ´kind´ ademde, inmiddels gaat Doortje ook steeds vaker mee in mijn wereld. Ze herkent al heel wat vogels. Samen voor het keukenraam stil zitten wachten om te zien wie er komen voor vers voer. We kraaien zelf van plezier als er een nieuw soort langs komt. Voor de lol pakken we er de vogelgids bij. Alsof die vogel echter wordt als we de beschrijving hebben gelezen en de foto gezien. 'Ja dat klopt Nana zijn snavel is oranje'. 
Ik kan niet wachten om te vertellen wie er op bezoek waren in de tuin als ze weer uit school komt. 
We gaan zo vaak mogelijk op de slee naar school. Ik weet niet of je Edina kent, van Absolutely Fabulous, maar zoals zij een poging doet om te rennen (ziet er niet uit!) zo voel ik me dan. Dolle pret.
Ik kan Doortje niet blijer maken dan wanneer we samen op de slee van een heuveltje afglijden. Zij gilt 'joehoeoeoe' en ik gil lekker mee. Dan maar Edina. Iedere dag weer.  Doortje durft inmiddels ook op haar buik naar beneden te glijden, 'jij durft dat niet hé Nana?' Nee duhuh, dan hangt er van alles om die slee heen. Handen in de lucht, dat durft Nana nu wel als ze naar beneden glijdt. Ook mama voelt zich weer kind, zei ze, als ze komt spelen met Doortje, ik snap dat wel. 
Sneeuwballen gooien. 'Dat is heel erg niet grappig Nana' roept Doortje als er een sneeuwbal op haar koppie terecht komt. Er ligt nog een opblaasbare slee te wachten, zo'n autobandachtig ding, kerstpakket cadeau, maar dat is deze Edina nog even een glij manoeuvre te veel. 
Gelukkig komt er nog meer sneeuw volgens de weersvoorspelling!     

   

 

donderdag 17 januari 2013

eerlijk delen


Een van de waardevolle giften om aan een kindje mee te geven is voor mij ´eerlijk delen´.
Velen delen met mij, ik deel met anderen. Wie je ook bent, wat je ook bent delen kun je altijd. Je liefde, je vriendschap, je aandacht, maar ook je materie. De wereld wordt mooier van eerlijk delen.
Voor Doortje is dit nu nog niet zo makkelijk. Waarschijnlijk is het voor elke 5 jarige wel eens een kwestie maar ik zie dat Doortje heel bedachtzaam wordt als ze moet delen. Qua aandacht is het ronduit moeilijk voor haar. Om de beurt praten, wachten op je beurt ik krijg wel eens de kriebels van haar ongeduld.
Het is dat geen behang heb maar anders....
Komt vast ook door onze situatie, samen zijn geeft haar soms het idee dat mijn oren voor haar alleen in gebruik zijn. Beetje verwend. Wonen bij een Nana betekent voor haar ook dat ze vaak omringd is met ouderen. Je kunt haar wel eens dingen horen zeggen die niet altijd leeftijdsadequaat zijn. Ze riep erg jong al; ´sssst ik moet me even concentreren'. Ook wel koddig want haar R spreekt ze uit als een L. Haar lievelings groente zijn kroten!!!!
Er zijn weinig jonge kinderen in onze directe omgeving. Haar vriendschappen lopen via school. Afspraakjes maken dus. Lekker plezier op niveau en oefenen in delen. Ik doe vrijwilligerswerk bij Edukans, er worden schoenendoos gevuld door schoolkinderen voor kinderen in landen waar minder is dan hier, en wij checken of er in zit wat er in hoort.
Dit jaar wilde Doortje ook een schoenendoos vullen. Ik was zo trots op haar. Delen moet je niet vragen maar doen. 5 Dingen horen in elke doos; tandenborstel/pasta, zeep, schrijfgerei, een speeltje en een knuffel. De eerste 2 dingen deden we samen. Daarna duurde het 2 weken voor Doortje klaar was. Keer op keer begon ze opnieuw. Welke pen, speelgoedje en vooral welke knuffel sta je af.
Ze maakte bloedserieus, heel zorgvuldig, haar keuzes. Ik liet haar lekker keutelen en rommelen. De doos werd prachtig versierd. Dat alleen was al een mooi cadeau.
Op een dag is ze klaar. Hier gaat érgens ter wereld een meisje heel blij van worden. 'De doos kan je mee nemen Nana´zegt ze.  Zie ik nog net hoe ze er een gezellige, roze, pluizige sleutelhanger uithaalt. 'Deze toch naar niet Nana die vind ik zelf nog mooi'. Lief kindje, je hebt genoeg gedeeld.

 


maandag 14 januari 2013

opa


Opa is ziek. Dat is erg jammer voor hem maar ook voor Doortje.
Ze zijn dol op elkaar, Doortje en onze lease/parttime, opa.
Meisje heeft het 1e jaar van haar leven samen met mama en veel begeleiding van de toen betrokken instanties bij hem gewoond. Mama kon niet blijven wonen in het toenmalige begeleid wonen project omdat daar geen baby's konden zijn. De optie om in een moeder-kind project te gaan wonen werd vertraagd door wachtlijsten en wees mama af. In die tijd was ik nog niet van plan om de zorg voor Doortje op me te nemen en kon ik dus oma zijn, contact houden met de instanties en mama begeleiden in haar moedertaken.
Het alledaagse was voor opa, zwaar, zeker toen het foute dak en werkeloze vriendje van toen ook introk.
Opa hield er nachtmerries aan over. Toen Doortje net 1 jaar was is ze alsnog onder mijn hoede gekomen.
Opa steunt nog steeds Doortje , mama en mij. 
Opa is alle zaterdagen bij ons, door de week heen af en toe, past op, en we gaan met deze opa op vakantie. Hij is Doortjes grootste fan en belangrijk voor haar omdat ze via hem vader-achtige mannelijke aspecten in het leven mee krijgt. Wilde spelletjes, stoeien, een iets lossere levenshouding, sponsoring, heren support, bouwen, allemaal zaken waar opa beter in is dan ik.
Maar nu raakte opa aan een hevige griep en weet Doortje even niet wat te doen. Ze mist hem.
Via sneltoetsen op de telefoon kan ze hem altijd bellen, maar Doortje wil niet bellen. Ze wil ook niet knutselen voor opa. Doet ze graag maar nu wacht ze wel tot opa beter is.
Na een dag of 3 hoor ik wat er speelt. 'Gaat opa dood, want hij is al oud?'  Tjonge jonge wat een mensbeeld, we zijn niet eens 60.
Nee lieverd opa gaat niet dood. En dan ga je uitleggen in sesamstraattaal dat oud altijd ouder kan. En belangrijk; dat wij 100 willen gaan worden. Meteen even mijn eigen sterfelijkheid onder ogen gezien en gewoon ontkennen tegen Doortje. Nou ja, ze is gerustgesteld. Na 8 dagen wil ze toch even met opa bellen. Of ze hem even mag vertellen dat ze een verjaardagskadootje weet????? Afijn. Fijne babbel, allebei blij.
'Wordt maar gauw beter opa' roept ze 'want ik ben al snel jarig'.
Ja ja medeleven zit er al vroeg in.

 


zaterdag 12 januari 2013

een 'echte dame'


Het is een spel ontstaan tijdens moeizame maaltijden. Een gezellige maaltijd met ons tweetjes is wel eens lastig om duizend redenen.
Geen honger, geen trek, moe, chagrijnig, liever babbelen, liever alles dan even eten. Op de dagen dat het niet zo makkelijk gaat zet ik wel eens het spel van ´echte dames´ in.
We spelen dan dat we koningin of prinses zijn en alles keurig doen.
Het stimuleert Doortje om door te eten en ook handig; netjes eten.
Je weet niet waar ze nog eens terecht komt, stel je voor dat Doortje net een van die weinigen is die als burgermeisje een echte prins gaat lieven dan is het aardig als ze mes en vork correct kan bedienen.
Mocht dat het niet worden dan lever ik toch een lekkere volwassene af over een jaar of 14.
In het voorjaar was ik met zussen in een hotel en in de ontbijtzaal, die verder compleet leeg was, kwam een jonge chinese man binnen, hij nam plaats aan de andere kant van de zaal en at werkelijk oorverdovend hard, veel lawaai, wij wisten niet waar we moesten kijken.
Ik bedoel maar ons 'keurig' is niet universeel maar ik doe een poging met Doortje.
Soms betrappen Doortje en ik elkaar wel eens en dan heet dat bij ons 'hoor ik daar een chinese man?'
Zo gaat het ook met het echte dames spel. Doortje heeft iets geleerd maar zodra ik zelf niet consequent ben roept ze dat ik geen echte dame ben. Vinden we leuk.
Sinds kort heeft Doortje een variant bedacht op ons spelletje.
Ze maakt er een raadsel van voor mij. Een echte dame heeft lang blond haar en 4 poezen. Wie is die dame? Dat is dan haar mama maar om het spel op te leuken noem ik dan eerst nog wat andere namen.
Dan volgen er nog wat raadsels op het thema mama. Een echte dame reist met de trein, bijvoorbeeld, doet mama namelijk altijd! Maar het kan ook meteen bikkelhard worden.
Wanneer Doortje dingen gaat noemen van mij; een echte dame heeft geen grijs haar bijvoorbeeld.
Of een echte dame speelt geen 'billie billie' onze choreografie op het lied "I like to move it"
Ze is gewoon keihard dat kind, maar zolang ze ook nog zegt dat een echte dame in een gezellig huisje woont mét haar kan ik elke maaltijd wel aan.

 

dinsdag 8 januari 2013

je thuis voelen


We luisterden laatst kinderliedjes en opeens vraagt Doortje mij of ik weet waar zij zich het meest thuis voelt. Ik vraag ´nou?´ en ze noemt de 2 plaatsnamen waar mama verblijft. In de ene plaats woont mama begeleidt en in de andere is ze vaak bij haar liefde. Ik schrik en krijg de kriebels in mijn buik. Hemel gaat alles wel goed? Is ze ongelukkig, was ik een keer te vaak kattig?
Even slikken en dan zeg ik dat dat heel mooi is omdat mama daar woont.
Op mijn vraag hoe dat is om je thuis te voelen zegt Doortje dat dat lekker in haar buik is, 'dat is fijn Nana.' Ik kan het niet laten te vragen of ze zich bij ons thuis óók thuis voelt. Ja hoor als mama er is wel zegt ze. Au.
Later bedacht ik dat dit precies is waarom ik Doortje bij me heb genomen. Er was mij alles aan gelegen om mama en Doortje bij elkaar in de buurt te houden. Al heb ik in het begin van de zwangerschap van mijn dochter héél andere dingen beweerd. Maar mama was vastberaden; Zij zou een baby krijgen en ze zei letterlijk dat ik wel bij zou draaien! Wat ook geschiedde, ze kent me goed. Was Doortje in een pleeggezin terecht gekomen dan zou er nooit zo'n goed contact tussen hen kunnen zijn. alleen al omdat de bezoekregelingen veel schraler zijn dan ik kan bieden.
Iedere dinsdag is het mama dag. Doortje weet niet beter en mama richt daar haar leven op in.
Niet vanaf het begin maar inmiddels is mama ook weer gewoon betrokken bij ons gezin en in de familie. Ik ben blij dat dochter weer in ons leven is en ook weer bij alle speciale familie activiteiten aan kan sluiten. Ze is mijn bloed, Doortje is haar bloed, we horen bij elkaar. Ik ben zo gehecht aan het familiale. 
Sinds een jaar logeert Doortje soms bij mama. Voor alle partijen de best haalbare situatie. Na 2 nachtjes logeren nam ik meisje weer mee naar huis vorige week. Ik was hartstikke fit na 2 dagen alleen en we rondden de dag rustig af. Eenmaal in haar bedje verteld Doortje me dat ze blij is weer in haar eigen bed te liggen. 'En dat ik weer bij jou ben Nana, want 2 nachtjes is wel erg lang.'
Oef. Was ik toch even geschrokken laatst.

 





het is een mooi leven zo samen.