maandag 1 juli 2013

kapperen


Doortje is nog al eens bezig met haar toekomst.
Wat ze allemaal wil worden, het blijft een lijst.
Rolpatroon doorbrekend opvoeden had ik al in het verleden opgegeven. Mijn zoon kreeg een popje toen hij heel klein was en onder het stof kon het drie jaar later naar zijn zusje over. Totaal geen interesse. Misschien teveel testosteron in de buurt gehad?
Mijn dochter wilde niet met auto´s spelen alleen als het echt echt echt de enige manier was om met haar broer samen te kunnen spelen. Doortje heeft een aantal wensen over haar werkend bestaan in de toekomst. In willekeurige volgorde noemt ze; kapper, moeder, juf, zuster en soms wil ze ook wel baas van een speelgoedwinkel worden. Het is vooral de kapper die het meest de kop op steekt. Doortje geniet, in tegenstelling tot mij, van kapperbezoekjes.
De dames van de kapsalon verwennen haar met versierde lokken, speldjes en glitters. Doortje kan haar hobby ook goed kwijt bij de kapper want die deelt ze namelijk met hen. Babbelen of je de dikste vrienden bent. Doortje verteld meestal net even meer dan mij lief is. Privégegevens waar ik me van afvraag wat vreemde meisjes van 25 er mee te maken hebben. Wat we doen,eten, kopen, wie er bij ons logeren!!!! Hoe stop je dat?
Thuis oefent Doortje op poppen ze heeft een speciale kapperdoos waarin allerlei elastiekjes en speldjes zitten. Als ik mazzel heb mag ik zelf ook wel eens in haar salon komen zitten. Nou ja salon, ik zit op de bank en zij staat achter me met haar buik tegen mijn rug te kappereren. Over straat kan ik niet daarna maar de behandeling is dan wel heerlijk geweest. Ik dank Doortje dan omdat ze zo’n creatieve kapperin of kapperes is. Zo noemde ze het beroep toen ze wat kleiner was.
Laatst logeerde mama bij ons toen ik op de logeerkamer een pluk haar van 7 centimeter ontdekte. De kleur was onmiskenbaar.
Mama wilde meteen verhaal halen bij Doortje.
Ik wilde even aankijken wat er zou gebeuren.
De volgende morgen maakten we samen mama wakker en speelde ik verbazing bij het zien van die pluk haar. ‘Hoe kan dat nou?’ riep ik. ‘Ik weet van niks’ riep Doortje net iets te schel. Op mijn knieën gezakt vroeg ik haar in de poppetjes van mijn ogen te kijken. Die vraag stellen we elkaar altijd bij een vermoeden van gejokkebrok. Ze hield vol; ‘echt niet Nana’. Met mijn hoofd op standje boos vroeg ik nog eens; ‘Doortje groeit jouw neus nou?’ Variant op hetzelfde thema.
Doortje brak los; dat ik toch wel wist dat ze kapster wilde worden, dat ze al zo vaak op de poppen had geoefend, dat het maar een ieniemienie klein stukje was en als laatste of ik zag wáár ze knipte. Nee. Dat niet gelukkig.
Mama keek streng en benieuwd toe hoe ik dit zou gaan oplossen maar ik deed mijn best om niet te lachen.
Het was me geen straf waard, welk kind doet niet zo’n poging?
Mama deed het, ik ook, getuige een zwart wit familieportret waar ik sip als een miskend talent op sta te kijken met een totaal verminkte pony. Mijn moeder was destijds wel boos want bij gebrek aan een fototoestel liet ze vroeger wel eens een thuisfotograaf komen, wat mij een keer inspireerde tot een privé make-over.
Ik hoorde nog vaak dat dat portret mislukt was.
Quasi serieus vertelde ik Doortje dat we beter konden wachten tot ze de kapperschool afgemaakt had voor ze nog eens écht zou knippen, en dat we tot die tijd haar versier vriendinnen in de kapsalon zouden bezoeken.

    

maandag 24 juni 2013

Bruce


Doortje en Nana zijn vrolijk, heel vrolijk. Nana gaat naar een concert van Bruce Springsteen en daar wordt ze heel blij van. Die blijheid slaat altijd meteen over op Doortje. Het is zo heerlijk om samen in zo´n flow te zitten. Ze grijpt elke kans om die te delen. We dansen er al vast lustig op los. De muziek van Bruce is niet echt haar favoriet maar dansen wil Doortje altijd wel.
Speciaal voor Doortje heb ik een liedje opgezocht wat Bruce voor zijn kindje schreef. Ponyboy, een klein zacht wiegeliedje wat hij samen met zijn vrouw zingt. Ik maak een paardje van mijn schoot en met Doortje op mijn knieën galoppeer ik met de muziek mee. En nog een keer, en nog een keer en nog een keer Nana. Net zo lang tot ze mee kan zingen.
Ja je moet zo’n kind natuurlijk ook muzikaal opvoeden. Bovendien gilt K3 vaak in mijn oren om wat afwisseling.
Al een half jaar verheugenis heb ik er op zitten. Muziek die ik 25 jaar terug via mijn liefde leerde kennen. Voor elke staat van zijn heeft Bruce een passende song. Over gelukte en mislukte liefdes, over de wereld en de mensheid. Over gewone mensen die trouw zijn, hun best doen en falen. Van Bruce houden is gelijk aan van mijn liefde houden. Deze liefde met wie ik al 11 jaar niet meer samenwoon maar nog steeds samen ben!
En beiden aangenaam om naar te kijken. Ook niet onbelangrijk. Al viel dat tegen in het Goffertpark omdat er 60.000 mensen tussen ons en Bruce in stonden. Doortje vraagt zelfs of ik ook op Bruce verliefd ben. Nee hoor dat niet, ik vind het zelfs grappig om alle middelbare dames te zien die bij zijn concert hun kipfilet armen op het hek laten rusten en vol adoratie toe kijken. Persoonlijk ga ik liever helemaal achteraan uit mijn verstevigende panty, met kaplaarzen er over heen.
Of ik dan alleen met opa zal dansen vraagt ze. Nou is opa niet zo danserig maar omdat Doortje zich er vrolijk om maakt zeg ik toch dat ik natuurlijk alleen met opa dans. ‘Ok’ besluit ze dan mag tante met oom dansen. Ik geef de boodschap door aan mijn zus en mijn zoon. Doortje regelt zulke zaken graag zodat ze weet wat er gebeurt als zij niet in de buurt van Nana is.
En of mama’s liedje ook komt? Het lied waarin een te jong meisje een kindje krijgt om vervolgens de party lights te gaan missen. Een troostlied met jankende gitaren. Maar nee ‘spare parts’ wordt zelden live gezongen.
Doortje mag bij mama gaan logeren en heeft zelf ook wat fijns te doen. Ze mag mee naar de kermis.
De volgende dag hebben we elkaar veel te vertellen. Dat ze veel gegeten heeft, met de poezen speelde, niet gedoucht heeft, een schildpadknuffel aan de kermis over hield en een ijsje kreeg. Doortje wil alles horen over onze belevenissen in de regen. Blij om elkaars blijheid. En ik vertel hoe we zongen, dansten, gelachen hebben, nat geregend zijn, in de file stonden, pret maakten met 60.000 andere fans. Ik vertel over dé avond van dit jaar.

zondag 23 juni 2013

gemeen


Soms borrelen er wonderlijke kinderkronkels op bij Doortje als ik voor het slapen even bij haar ga liggen.
Grappige conclusies als; opa die een scheur op zijn wang heeft, waar ze dan een diepe rimpel bedoelt bijvoorbeeld.
Vorige week vertelde ze op een spannende toon dat ze heel gemene mensen kent. Ik schrik dan even, wie is ze tegen gekomen, en wat zag ze, of wat had ik willen voorkomen. Niet dat je een kind altijd kunt beschermen maar de wereld behapbaar houden voor een 6 jarige is wel een wens.
Nee, het zat anders. ‘Arabieren zijn eng.’
He??? Hoe komt ze aan dat woord? Niet van mij; ik strek mijn handen voorwaarts en draai er cirkeltjes mee. Geleerd van Paul de Leeuw, ‘cabaret cabaret’ roep je als er iets gezegd wordt wat net wel of net niet door de beugel kan. Het woord Arabieren gebruik ik namelijk nooit.
‘Verarmde adel’ die woorden had ze wél van mij. Ze vroeg of de serie die ik met een vriendin keek daar over ging. Ik vroeg stomverbaasd hoe ze aan die woorden kwam. Nou die had ze gehoord toen ik een verhaal aan opa vertelde. Heel erg geestig om uit haar mond te horen. Ook wel een ‘cabaret cabaret’ momentje.
Wat er eng is aan Arabieren liet ik haar vertellen. ‘Nou die hebben heel enge tandartsen, met een houten stoel en die trekken tanden met een knijptang. (het woord knijptang alleen al!) Ze hebben ook gevangenissen met water, de tralies komen er boven uit en het hoofd van de boef ook’ pruttelt Doortje.
Nu begint het mij te dagen. Verder zijn er ook oude mannen onder de Arabieren die dragen witte jurken en ze hebben enge hoofden die schreeuwen. Ok ok, waar zag je dat dan? ‘De Fata Morgana is echt eng Nana’ besluit ze. Ja ja, de wondere wereld die Efteling heet.
Een paar jaar terug heeft ze die attractie al eens gezien en toen bracht ze de vaartocht huiverend met haar hoofd in mijn oksel door.
Even overslaan voorlopig. Inmiddels was ze er weer geweest met opa en mij en uit voorzorg wees ik dit jaar de andere kant op bij de spannende delen, ze ging immers van harte mee dit jaar. Ze was ook met de speeltuin vereniging in de Efteling, en we lezen vaak sprookjes en andere spannende boeken. Tja, waar heeft ze dan dat woord gehoord waarmee ze nu dit oordeel velde? Ik doe nog wel mijn best door uitleg te geven over de oudheid, het oosten en Arabieren, maar Doortje verkneukeld zich nog een keer lekker over haar ontdekking. Dan gooi ik het nog even over een andere boeg. Een echte oma les denk ik! Misschien ga ik te ver maar we liggen nu lekker samen in bed, sus ik mezelf en haar hopelijk ook.
Dat mensen van elk volk elk land en elke kleur gemeen kunnen zijn maar dat alle mensen goed geboren worden. Dit mensbeeld is voor mezelf erg hoopvol en sympathiek, ik wens het Doortje ook toe. Samen met haar knuffeldoekje kruipt ze lekker tegen me aan.
De koffie moet maar even wachten, dit behoeft meer uitleg.
We babbelen nog even naar een troostrijk slaapbeeld toe.
Dat we zelf ook wel eens gemeen dóén maar het dan nog niet zíjn.
Of Doortje dat herkent vraag ik. ‘Ja Nana’ zegt ze, want haar klasgenootje had een keer hard gelachen toen er een ander kind struikelde. Dat was ook héél gemeen, zucht ze dramatisch.
Gelukkig, iets van ons aller onmenselijks is haar al bekend.
Klein en jammer, maar toch. Gemene toestanden zal ze vaker tegen gaan komen, voorlopig hebben we genoeg aan de Efteling voor die ervaring. We kroelden extra stevig die avond.   

          

 

 

zondag 16 juni 2013

avond4daagse

Vorig jaar liepen Doortje mama en ik de avond4daagse met haar school. Tot onze grote verrassing haalde ze ook de eindstreep. Mijn reumatisch onderdanen hebben dat niet gehaald. Niet omdat ik geen 5 kilometer kan lopen maar omdat het meer dan dat vraagt. De rit naar het startpunt, het gehang aldaar voor je kunt gaan lopen, wandelen, stoppen, inhalen, inhouden, struikel, kortom verre van een relaxte wandeling. Doortje had het echter prachtig gevonden, de muziekband zo vrolijk erbij, en die medaille na afloop vervulde haar met trots. En niet te vergeten; al dat lekkers wat ze toegestopt kreeg tijdens de intocht. Beetje erg veel snoep zelfs. Dit jaar vroeg daarom om meerdere wijzigingen in ons wandelbeleid. Opa wilde wel mee lopen met Doortje. Mijn anti sportieve verkering verbaast me nogal eens! Mama zou stand-by zijn als opa zou moeten overwerken. Nana zou voor de support zorgen. Het is een gezellige week tijdens dat evenement. Vroeg en makkelijk eten, vrolijkheid, veel aanmoedigingen voor Doortje en elke dag een kameraad om mee te lopen. Halverwege de route wachtte ik ze op met wat lekkers. Het snoepgehalte bleek onderweg ook al groot te zijn ondanks alle tips om dat wat te beteugelen. Nu heb ik geen moeite met de zoete versnaperingen als kadootje na de laatste avond maar wat er op de andere avonden weggegeven wordt is meer dan Doortje in een maand snoept. Overdreven dus. Als alternatief reeg ik satéprikkers vol met hartigheden voor Doortje en haar klasgenoten. Mini tomaatje, komkommertje, gedroogd fruit, druif en alle kindjes blij. Elke avond een variatie. De tweede avond sputtert Doortje zodra ze me ziet. Ze wil mee naar huis, moe. Ik herinner haar aan de medaille en vertel hoe lekker ze zich zal voelen als het gaat lukken. Ze loopt door en ik twijfel nog even. Ik riep nog dat ik trots was op mijn knapperd en liep snel naar huis. Sommige momenten vragen niet om een softe Nana. De derde avond moest opa werken. Mama blij. Haar onregelmatige werk liet wel toe dat ze die avond naar ons kon komen. De hele wandeling kreeg meteen een andere lading. Mama is in tegenstelling tot opa wél een babbelaar, en Doortje is een méga babbelaar dus dat wandelt al een stuk lekkerder weg. Doortje trok haar ‘girl power’ t-shirt aan en ze deden een high five als de route te lang leek. Waar opa een gestage doorloper is (hij liep op karakter zei hij!!!!) is mama meer van het handje geven, mee rennen en sukkelen op Doortjes ritme. Mijn tactiek was om op een derde van de route te wachten zodat de afhaak modus van Doortje makkelijker te draaien zou zijn naar; ‘nog een klein stukje.’ Ja, ik hou van een beetje doorzetten en afmaken waar je aan begon. Ze kan het niet vroeg genoeg leren. Ook op avond drie vond Doortje het zwaar. Ik liep een stukje mee en stimuleerde wat ik kon. Mama girl powerde en high fivede tot Doortje weer lachen kon. Nog maar één avond schattebout, ik zie je straks. Thuis stond een lekker warm bad klaar, ze sliep binnen vijf minuten. De laatste avond liep mama ook. Nu was de overwinning zo dichtbij dat er geen tijd was voor moe en mopper. Doortje trok haar mega Mindy pak aan en vertrok vol goede moed. Opa sms’t me steeds; overwerken, file, hij probeerde de vrolijke finale te halen. Inmiddels zat ik met de andere opa op een strategisch punt te genieten van de finale halers. Ik deelde bloemetjes met een ‘bravo kanjer’ knutsel er aan vast aan klasgenootjes en kindjes uit de buurt. Twee uur na hun start zag ik ze aankomen. Heel erg blij. Ze droegen allerlei lekkers en moois om hun nek. Ze droegen ook een super grote bos rode rozen, mijn eigenste anti sportieve opa liep er achter. Niks file, niks overwerk. Hij had ze elders opgewacht en gevraagd de rozen aan mij te geven. We hadden 25 jaar verkering die dag. Ohhhh smelt smelt. Mama vertelde tevreden hoe ze halverwege de medaille al gescored had en wat er allemaal voorgevallen was. Snoepgrage mama vond ook dat de kinderen veel ongezonds binnen haalden. Doortje stond te glunderen van de betrokkenheid bij het complot. Uitzinnig blij met alle snoep en verwennerijtjes zei ze; ‘volgend jaar ga ik langs de kant staan Nana’. Maar dat zei ze vorig jaar ook! Ik ben zo trots op mijn meisjes. ‘apetrots Nana?’ vroeg Doortje. Ja meis apetrots.

woensdag 29 mei 2013

poppen


Doortje en ik leven samen in een huis, maar dat belet haar niet om een mega grote familie om zich heen te creëren als ze speelt. In haar poppenspel zie ik interessante situaties voorbij komen. De laatste tijd heeft ze haar hele grote familie in bed bij zich genomen. Allerlei poppen en knuffels doen mee. Iedereen krijgt een naam maar soms krijgen ze alleen een rol in het spel. Dan is een pop of knuffel ‘naamloze’ vader, broer of zus. Sommigen krijgen zelfs een echt bed ín haar bed. Een piepklein poppenbedje met 3 ieniemienie muisjes staat boven haar kussen. ‘We hebben net een drieling erbij gekregen Nana’, zegt ze. Ze worden gerangschikt op behoefte van Doortje. Tenminste dat denk ik. Een poppen maxi-cosi is de plek waar een zieke zus in ligt. Doortje verteld dat ze die zus in de gaten moet houden dus ligt zieke zus vlak naast het kussen van Doortje, en zwaar ingepakt.
Een andere avond kan het zomaar zijn dat de vader dichtbij haar kussen ligt. ‘Ja, dat is mijn man, ik ben getrouwd met mijn broer want dat is een lieve jongen.’ Een grote bruine, zachte beer! Oeps, ik overweeg even, staand naast haar bed, te vertellen dat trouwen met je broer………! Nee, ik zeg het niet, het is heerlijk om in het spel alle fantasie oeverloos te laten door komen. Bovendien zal ze vanzelf ontdekken welke mogelijkheden en onmogelijkheden het leven voor haar in petto heeft. In haar wereld is bijna alles nog haalbaar, dat is een fijne gedachte. Laat ik geen pret vergallen nu ze pas zes jaar oud is.
Op een andere avond verteld Doortje me dat ze erg druk heeft omdat zij de grote zus van acht broertjes en zusjes is die ze alleen verzorgt. Ze zucht er ook een beetje bij. ‘Tjongejonge’ zeg ik bewonderend tegen Doortje. Ik durf niet te vragen hoe dit zo gekomen is!
Sommige poppen mikt ze heel relaxed over de rand van het bed als haar dat op een dag beter uitkomt. Nooit zonder reden. ‘Die doet stom Nana’, ‘daar heb ik nu geen zin’ of; ‘die is suf’. Laatst moesten Marjoleine en Sophie ieder aan een andere kant van het bed slapen omdat die twee steeds ruzie maken.
Doortje heeft de boel aardig in de vingers in die grote familie van haar. Respect voor haar daadkracht. ‘Dat doe je goed moedertje’, zei ik tegen haar. Waarna ze me een heel vergenoegd glimlachje schonk.
Er zit ook een oma in het bed. Een dikke beer, beetje onderuitgezakt. Ik ontdekte met wat verhulde vragen niet welke rol die dame eigenlijk had in het spel. Mijn nieuwsgierigheid over de verwerking van haar belevingswereld in het spel werd niet beantwoord.
Nou ja, misschien is het voldoende dat die oma-beer er steeds is!
En anders; het blijft wel fantasie hé!!!!!!

woensdag 22 mei 2013

lezen



Doortje en ik houden van lezen. Heel erg veel.
Er gaat geen dag voorbij zonder te lezen. Lekker om even in een wereld van een ander personage te stappen. 
Vaste prik is het voorlees moment aan het einde van de dag bij ons.
Als we alle rituelen hebben gehad kruipen we op de bank. Meestal zoekt Doortje zelf het boek uit met een verhaal waar zij dan zin in heeft. Soms doe ik een voorstel omdat ik zin heb ergens in verder te gaan of een onbekend verhaal wil voorlezen. Zin in iets nieuws dus. Op vrije dagen willen we de dag wel eens beginnen in bed met een voorleesboek. Er zijn veel boeken in huis, ik bewaarde de meeste kinderboeken van mijn eigen kinderen. Elke kinderboekenweek mochten mijn zoon en dochter een boek uitzoeken, een traditie de ik nu met Doortje voorzet. Mijn zoon is een vakantie lezer gebleven. Mijn dochter leest nog steeds met veel plezier wat nogal wonderlijk is gezien haar ontwikkeling op dat gebied, ze leerde traag maar zette altijd door en bleef lezen. Nu tippen we elkaar wel eens over spannende boeken. Ook met feesten staan er vaak boeken op de verlanglijstjes, altijd een fijn kado om te geven of krijgen. Er is een boekenkast in de huiskamer én er zijn twee boekenkasten boven. Af en toe ruil ik wat boeken om bijvoorbeeld omdat Doortje er te groot voor is en ze niet meer aanspreken of omdat ik zelf een boek zat ben. Ik herinner me dat ik vroeger een boek aan mijn zoon voorlas wat ik spuugzat raakte. Het ging over twee buurmannen die allerlei avonturen beleefden terwijl ze klusjes opknapten. Niet de buurman en buurman van nu, die vinden we wel grappig. Het boek van toen liet me in elke regel het woord ‘buurman’ een of twee keer zeggen. Ik kon dat boek niet meer zien van verveling. Hij was er gek op dus las ik het vaker voor dan me lief was. Doortje laat zich makkelijker adviseren. Series vinden we lekker, meegaan in belevenissen van één persoontje. De Bobbie boekjes toen ze klein was. De Annie M. G. boeken. Alles van Marianne Busser en Ron Schröder omdat zij zo heerlijk rijmen. Geronimo Stilton over de gebruiken in andere wereld delen. De Muizenhuis boeken over Sam en Julia. Toen die net uit waren hebben we zelfs gemaild met de schrijfster; Karina Schaapman. Om haar te complimenteren met de prachtige boeken en te vragen of we dat muizenhuis ook in het echt konden zien. Ze antwoordde en zo kwamen we in de Openbare Bibliotheek Amsterdam terecht. Nog steeds te zien en echt fantastisch, een aanbeveling. Sprookjesboeken in allerlei varianten, wel of niet op rijm. Soms gaan we samen naar de bieb om wat nieuws uit te zoeken. Op dit moment zijn bij Doortje de verhalen over groep 3 erg in trek. Meester Max en de reuzenkleuters was een regelrechte hit. Na de zomer gaat ze zelf naar groep 3. Voor de komende kerst kan ze zelf lezen. Van puur genot om dat plezier zing ik net als Pino uit Sesamstraat wel eens voor haar; “als ik toch eens lezen kon dan las ik Nana voor………”.
‘Maar jij blijft wel voorlezen hé Nana?’ roept Doortje dan bezorgd.
Beloofd is beloofd. Welk boek ze maar wil.

 


 

vrijdag 10 mei 2013

paaldanssplit


Het is vakantie en ja hoor; mooi weer.
Blote benen en de hele dag buiten zijn, daar hou ik van.
Vandaag is zo’n dag zonder afspraak of uitje. Doortje gaat net als ik haar eigen gangetje.
Dit is het eerste jaar dat Doortje alleen naar de speeltuin mag. Één blok achter ons huis ligt een ruime, afgezette en gevarieerde speeltuin. Veel toestellen en voor alle leeftijden wat wils.
Nu is het wel wel stoer om alleen naar de speeltuin te kunnen volgens Doortje maar het moet mij niet te lang duren. Kwestie van wennen denk ik. Als ik haar een poos niet hoor of zie zoek ik haar even op. Alles oké. Lekker zandkastelen bouwen. Ik loop terug naar huis. Wasje vouwen, tuinwerkje, poosje lezen. Doortje is nog steeds niet terug. Ja hallo, het is best lekker rustig en ik geniet ook wel maar die vrijheid wint niet van het bekende zorgen en weten waar en met wie Doortje is. Ik pak een tijdschrift in en wat drinken. Als ik geïnstalleerd ben is Doortje blij me te zien want nu kan ze haar kunsten vertonen. Inmiddels is er een ander meisje waar Doortje mee speelt. Een bijzonder type. Deze Louise viel wel eerder op door haar jongensachtigheid; wild, veel schreeuwen en bazig, maar wel gecombineerd met een mooi koppie vol met lange blonde krullen. Motorisch is ze, anders dan Doortje, super behendig. Of ik wil zien wat ze allemaal kunnen op het grote klimrek? Nou doe maar dan, ik ben er nu toch, denk ik verbaasd over deze nieuwe vriendschap. Louise vraagt of Doortje al kan paaldansen. Omdat ze nee schudt doet Louise het wel even voor. Ik weet niet wat ik zie! Als een volleerd stripactdanseresje zwiert ze elegant fladderend naar beneden. Rechterbeen sierlijk gestrekt opzij met de linkervoet parmantig op de rechterknie. Goh, daar is zo’n klimrek ook nog goed voor. Doortje doet ook een poging en ploft gewoon lekker snel van 2 meter hoog het zand in. Nee, dat was niet de bedoeling even wat anders dan. Of Doortje de paaldanssplit kent? Nuh nuh, hoe die dan moet vraagt Doortje nog even vrolijk. Er volgt weer een leeftijd onheus showtje met écht waar een roetsj naar beneden en een perfecte split in het zand. 7 jaar is Louise! Ik kan het niet laten te vragen waar ze dat geleerd heeft. Nou, ze kijkt altijd; nekst sjenureetsjun dens naaw. Oh ja natuurlijk, nu snap ik het. Maar niet heus, denk ik oenig. Beetje verbaasd maar gerustgesteld over het feit wat Louise thuis allemaal ziet, wacht ik af. Doortje is aan de beurt en eindigt met haar sprietige ooievaarspootjes kromgebogen in een kuil. Even vrolijk. Het verschil in act kon niet groter zijn. ‘Nee nee’ roept Louise, ze doet wel even de variant voor 4jarigen voor, want deze is veel te moeilijk, kan Doortje dát proberen.  Deze belediging pikt Doortje niet. Ze kiest eieren voor haar geld, erkent haar meerdere in het paaldansen en vraagt of Louise mee gaat wippen. That’s my girl.