dinsdag 12 februari 2013

feest is klaar


Er waren nogal wat pijntjes vooraf bij Doortje. Beetje in het hoofd, beetje in de buik, beetje in de benen, of een staartje van een of ander griep virusje? Spannend om naar de 6e verjaardag toe te leven. Aftellen en veel verheugenissen. Mama sliep 2 nachtjes bij ons, extra vreugde.  Gezellig en ook handig met versieren en allerlei voorbereidingen. 
Het verjaarsontbijt met ons vieren want opa schoof ook even aan vóór zijn werk. Op de school van Doortje is het de gewoonte om met jarige kleuters 5 minuutjes later te komen en als ouder een half uur te blijven.  Doortje was zo trots dat mama er bij was. Ik was ontroerd door meisjes bekkie. Te zien hoe ze genoot van alle klasse rituelen; alle kindjes feliciteren om de beurt, de jarige deelt muziek instrumentjes uit aan zoveel kindjes als je leeftijd telt, zelf de liedjes kiezen. Boven op de feeststoel staand. Happy birthday wordt gezongen in verschillende uitvoeringen; happy peppy sjanghai, bloedserieus gezongen door 21 kindjes vond ik zo schattig. Carnaval werd die zelfde dag gevierd, dubbel vreugde.  Alle kleuters verkleed,  leverde prachtige foto's op. Toen mama en ik vertrokken begonnen ze net met de polonaise. 21 Verkleedde kinderen héél voorzichtig handjes op elkaars schouders achter elkaar aan schuifelend door de klas. Nog nooit zag ik zo'n ingetogen optochtje. Ach wat lief om te zien.
Ook thuis veel om van te genieten. Het partijtje met 6 vriendinnen.  Cakejes versieren en de rest van de middag ouderwetse spelletjes.  Stoelendans blijft een hit, wel even huilen als je als jarige heel snel af bent, maar tante 'kleuterjuf' lost het snel op met de vraag of Doortje mee wil jureren. Spekkie happen. 'Wat is weg' onder een doek liggen 10 verjaarsartikelen, steeds 1 weghalen. Zo spannend voor kleuters, thuis steken ze ook hun vinger op als ze het antwoord weten! En natuurlijk twister. Elk kind vrijwillig in de kreukels, 7 kleine kontjes in de lucht.  Meteen de volgende dag het feest voor familie en vrienden.  Gelukkig mocht in de ochtend een overbuurmeisje bij ons blijven en in de middag nam zoonlief een achterneefje mee. Een feestje met alleen ouderen leek me niet gezellig voor Doortje, en in de familie en vriendenkring zijn nog geen kinderen waar ze zich mee zou kunnen vermaken. 
Afgelopen week knutselde ze een cadeau voor mijn 84e verjaardag!!!  Denkend dat 31 jaar wachten echt niet zo lang is. Had ze per ongeluk de 8 en de 4 omgedraaid dan had ik het presentje nog tegoed gehad, maar goed het leven van een Nana is zoals het is en ik heb haar immers beloofd 100 te worden. 
Druk was het, dat wel, Doortje had amper tijd om alle kadootjes uit te pakken. Ze is mega verwend. Eén dag in het jaar snoepen zoveel als ze wil.  Heel erg blij is Doortje met een potje gummy achtige pasta waar je balletjes van kunt rollen die dan ook echt stuiteren. Net als zij zelf, een kleine gelukkige stuiterende kleuter. Soms weet je niet waar ze het meest blij mee zijn. Aan het einde van het hele feest stop ik Doortje in bed, ze zegt; 'ik ben tevreden Nana'. Liefje mijn liefje wat wil je nog meer.

 

woensdag 6 februari 2013

bijnamen



Zolang als ik me herinner worden er bijnamen in mijn familie gebruikt.  Misschien is het dorps. Of het kan het komisch talent van mijn moeder zijn, (hoewel mijn vader er ook een handje van heeft). Een dame uit onze buurt heette ´natte krant´zal wel met haar eeuwig oude nieuwtjes te maken hebben gehad. We hadden ook een meneer die ‘korte beentjes´ werd genoemd. Ik kende vaak de herkomst van die bijnamen niet eens. Het is niet altijd flatterend maar soms wel heel treffend. Nu nog kan ik wel eens iemand typeren met één enkel kenmerk. Op de fiets zie ik vaak een dame die ik 'Blije vogel' noem; ze lacht altijd. Ook mijn broers en zussen droegen een bijnaam.  Die durf ik niet te herhalen uit angst voor verlate represailles. Het kon typering of spot zijn. De mijne was ´muis´ en nog een variant op mijn voornaam. 
Ook Doortje roept velen aan met hun bijnaam. Van jong af aan.
De naam ‘Nana´ is een verbastering op mijn eigen naam. Ze hoorde mijn roepnaam in haar eerste jaar vaak en maakte er met haar beginwoordjes deze titel van. Later hoorde ik hoeveel betekenissen Nana heeft in andere talen, allemaal verschillende aanspreekvormen voor opa´s en oma´s van vaders of moederszijde. Eén opa heet ´Blij Blij.’  Doortje en hij keken oeverloos naar de dvd ´Dribbel gaat naar de optocht.´ Daar zit een heel lief liedje in; dat opa zo blij is de opa van Dribbel te zijn. Ze zongen en dansten dat liedje vaak mee en zijn titel was geboren. 
Eén andere opa heet ‘Toet´ hij is vrachtwagen chauffeur. Lijkt me logisch. Mijn vader heet voor meisje ´opa Wandel´ laat zich ook niet echt raden. Ze wandelden graag met de handjes op de rug in het bos. 
Bij hem hoort een 'oma Wandel'. Er is ook een 'oma Toet' want opa Toet heeft geen vrouw maar wel een moeder. Grootouders en overgrootouders gooien we voor het gemak allemaal op één hoop. Met Baboeska popjes laat ik wel eens aan Doortje zien wie uit wie voort kwam. Vindt ze heel gek want ik ben al oud maar ouder kan dus nog erger worden!!! 
Wat een afschuwelijk idee dat ze mij net zo oud ervaart als mijn 80jarige ouders. Als Nana moet ik wel incasseren zeg. Bloos. 
Sinds mama een nieuwe liefde heeft is er via zijn ouders nog een opa en oma 'Plaatsnaam' bij gekomen. Ik weet het; misschien voor buitenstaanders een beetje complexe familie verhoudingen maar voor Doortje en ons is het leven zo glashelder. Ook mama kreeg een paar jaar terug een bijnaam. Haar eigen naam met een rijmwoord er achter. Maar dat was niet oké. Mama wil alléén mama genoemd worden. En dat begrijp ik dan wel, met een mama mag je niet spotten.

 

vrijdag 1 februari 2013

bijna feest


En voor je het weet is Doortje 6 jaar. Het is zo'n leuk werkje om deze 6e feestdag voor te bereiden.  Ik geniet daar van. 
Maar wie doet wat is de grote vraag. 
Samen met Doortje heb ik een uitnodiging gemaakt, via mail verstuurd, en er een paar uitgedraaid voor de opa's en oma's die nog van voor de oorlog zijn en geen pc gebruiken. Doortje noemt de kleuren die ik voor een bepaalde overgrootouder kan kiezen. Ze denkt goed na over wie welke kleuren combinaties het mooist zal vinden. 
Overal in huis liggen kleine mini verrassingen verstopt. Soms ontdekt ze toch iets en dat kan me dan niets schelen, het vergroot zelfs de pret. 
Bij een webshop liet ik een gratis, vinyl, spandoek maken, met een mooie decoratie en felicitatie, helemaal persoonlijk. Om het doek plat te krijgen verstopte ik het onder het vloerkleed, goeie plek dacht ik. Tot Doortje ruimte wilde maken voor haar duplo trein en het kleed wilde dubbel klappen!  'Geeft niet hoor Nana, ik heb maar een klein stukje gekeken, het is wel Dora hé?' Dat vind ik dan grappig. 
In een lade waar zij nóóit komt (lijkt wel die reclame van dat hondje; doet 'ie anders nooit hoor) verstop ik wat frutsels. Die gek gevormde rietjes die altijd een beker topzwaar maken, maar vooruit maar ze vindt ze zo mooi, lieve gratis labeltjes van een andere webshop die we op haar partijtje gebruiken, een ondergoedje met glimmers, frutsels dus. 
Zelf gebruik ik die lade wel vaak en juist nu laat ik hem een keer open staan. 'Oh nana, mijn lievelingsrietjes, die wou ik zo graag'. 
Het is zo makkelijk om een kind blij te maken. 
We schrijven schattige uitnodigingen aan 6 vriendinnetjes, ze zet zelf haar naam er onder, heel trots. 
Zoonlief vraagt wat ze wil krijgen, zegt ze; 'laat maar zitten ik hou van verrassingen'. 
Ook mama wil haar deel in het feest bijdragen. Alle verjaardagen hebben we er voor gezorgd dat het grootste cadeau van mama is. 
Of anders het mooiste of meest gewenste cadeau. Ik probeer alle plannen te bespreken met mama maar sommige dingen regel ik meteen. En dat gaat dit jaar niet goed. Ik ben te snel, te enthousiast. Tot mama zegt dat ze zich buitengesloten voelt nadat ze een voorstel deed wat ik te duur vindt.  Au. Dat is niet de bedoeling. Mama's inzet is niet altijd voorspelbaar voor me. Ik laat haar zien wat ze zelf al geregeld en aangeschaft heeft, ze heeft een hippe taart geregeld, haalt nog wat versieringen, koopt met Doortje samen snoepgoed. We bespreken wat er nog moet gebeuren, via facebook, sms en telefoon. Haar rol is groot en veel credits gaan naar mama. Als Doortje hoort dat mama dan wel 2 nachtjes komt logeren is alle verheugenis compleet. De rollen zijn weer duidelijk. Kom maar op met dat feestje.    

 

zaterdag 26 januari 2013

overgang


Mijn overgang was nogal een bevalling, letterlijk. Het was een missie.  Doortje kwam bij me wonen en ik raakte in de overgang. Een rare streek van het leven en het bleek een bijzondere ervaring. Mijn lichaam wilde beginnen aan een nieuwe fase en Doortjes aanwezigheid liet me terug gaan naar start, zonder de energie van toen. Moederschap.  Een meesterlijk voordeel was het kwijt raken van mijn mood-swings. Het leek een beetje sturen tegen het verkeer in. Mijn leven stond op z'n kop, Doortje was bezeerd dus ik probeerde zo rustig en klein mogelijk de dagen door te komen.  Zwetend, mensenlief het zweet brak me zo vaak uit. Ik vroeg me wel eens af in hoeverre de opvliegers mijn ware gemoedstoestand verbloemden. De 3 RRRen leken mij de beste remedie voor Doortje maar ik gedijde er zelf ook bij. Veel instanties om ons heen, pleegzorg, jeugdzorg, de instelling waar mama begeleiding van kreeg en de instelling waar meisje kort was geweest, de consultatiebureau arts. Het sophia kinderziekenhuis bezochten we toen nog omdat Doortje met een gastro schizis geboren was (open buik). Mama in een roerige fase waar ik ongerust over was, soms ook spoorloos verdwenen. Een verdeelde familie om alle zorgen die er waren, iedereen had wel een oplossing of idee over wat er gebeuren moest, maar ik ben niet zo goed stuurbaar en wel heel eigenwijs. 
Of ik kon kiezen tussen Doortje en mama vroeg een instantie, ja knikte ik, want ik werkte aan alles mee om Doortje bij me te krijgen,  nee dacht ik heel hard, nooit zou ik kiezen. Al snapte ik zelf ook wel dat alle stress geen gezonde factor was, maar ik had een missie; Doortje en mama samen, zo vaak als ons drieën zou lukken. Het kostte me veel energie. Gelukkig kreeg ik 4 weken vrij, pleegzorgverlof. Ik werkte toen nog maar wist al dat mijn ontslag dreigde door een reorganisatie. 
Voor het overzicht gebruikte een lijst waar op ik alle contacten bijhield, hun rol, professie en telefoonnummer, het waren er meer dan 100.  De overgang hield voor mij allerlei in: van alleenwonend naar samenwonend, van oma naar verzorger, van werkende naar werkeloze. Dat laatste zou nog gunstig voor ons uitpakken, een poos rust na alle commotie. Van vaak beschikbare vriendin/zus/dochter/moeder/werknemer naar zelden nog beschikbare wat dan ook. Doortje had net geleerd om op handen en voeten te staan en dan onder haar billen door te kijken. Voor mij een leuk excuus om een opvlieger te verbloemen. ‘Niks aan de hand hoor, we gymmen'. Ik was in ieder geval lekker warm voor meisje!  2008 was een prachtige zomer, ik ging over en als beloning werd ik een Nana.  Mission accomplished.

        

dinsdag 22 januari 2013

sneeuwpret


Waar sneeuw allemaal niet goed voor is. Ik kijk er naar door de ogen van Doortje. Genieten. Want zo is het wel in ons leven samen, ik beleef de wereld nu vaker bewust omdat Doortje mij voordoet als een kind te ervaren. Welke oma ligt zo vaak in de sneeuw? Lucky me. Koude vingers, natte kleren, warme chocolademelk; 'maak maar echte Nana'.
Ze huilde de eerste morgen dat we de sneeuw achterbuiten moesten bevlekken met onze voetstappen. Ik herinnerde me dat ook, zo zonde om door die pracht heen te lopen. Verse sneeuw lijkt zoveel van ´alles is goed, mooi, stil en zacht´. Zodra de sneeuw een nieuw spoorzoekspel werd was het weer goed. We zoeken samen uit wie welke sporen maakte. Grote voeten, kleine voeten, slee, fiets, poes, hond een vogel. We zoeken de hele omgeving af. 
We kregen een 3poot met tableau er op. Nu is er een vogel restaurant in de tuin. vogels voeren
Vlak voor het keuken raam bespiedden we de vogels. Mocht het de 1e jaren van Doortjes komst hier nog wel eens lijken alsof het leven alleen maar ´kind´ ademde, inmiddels gaat Doortje ook steeds vaker mee in mijn wereld. Ze herkent al heel wat vogels. Samen voor het keukenraam stil zitten wachten om te zien wie er komen voor vers voer. We kraaien zelf van plezier als er een nieuw soort langs komt. Voor de lol pakken we er de vogelgids bij. Alsof die vogel echter wordt als we de beschrijving hebben gelezen en de foto gezien. 'Ja dat klopt Nana zijn snavel is oranje'. 
Ik kan niet wachten om te vertellen wie er op bezoek waren in de tuin als ze weer uit school komt. 
We gaan zo vaak mogelijk op de slee naar school. Ik weet niet of je Edina kent, van Absolutely Fabulous, maar zoals zij een poging doet om te rennen (ziet er niet uit!) zo voel ik me dan. Dolle pret.
Ik kan Doortje niet blijer maken dan wanneer we samen op de slee van een heuveltje afglijden. Zij gilt 'joehoeoeoe' en ik gil lekker mee. Dan maar Edina. Iedere dag weer.  Doortje durft inmiddels ook op haar buik naar beneden te glijden, 'jij durft dat niet hé Nana?' Nee duhuh, dan hangt er van alles om die slee heen. Handen in de lucht, dat durft Nana nu wel als ze naar beneden glijdt. Ook mama voelt zich weer kind, zei ze, als ze komt spelen met Doortje, ik snap dat wel. 
Sneeuwballen gooien. 'Dat is heel erg niet grappig Nana' roept Doortje als er een sneeuwbal op haar koppie terecht komt. Er ligt nog een opblaasbare slee te wachten, zo'n autobandachtig ding, kerstpakket cadeau, maar dat is deze Edina nog even een glij manoeuvre te veel. 
Gelukkig komt er nog meer sneeuw volgens de weersvoorspelling!     

   

 

donderdag 17 januari 2013

eerlijk delen


Een van de waardevolle giften om aan een kindje mee te geven is voor mij ´eerlijk delen´.
Velen delen met mij, ik deel met anderen. Wie je ook bent, wat je ook bent delen kun je altijd. Je liefde, je vriendschap, je aandacht, maar ook je materie. De wereld wordt mooier van eerlijk delen.
Voor Doortje is dit nu nog niet zo makkelijk. Waarschijnlijk is het voor elke 5 jarige wel eens een kwestie maar ik zie dat Doortje heel bedachtzaam wordt als ze moet delen. Qua aandacht is het ronduit moeilijk voor haar. Om de beurt praten, wachten op je beurt ik krijg wel eens de kriebels van haar ongeduld.
Het is dat geen behang heb maar anders....
Komt vast ook door onze situatie, samen zijn geeft haar soms het idee dat mijn oren voor haar alleen in gebruik zijn. Beetje verwend. Wonen bij een Nana betekent voor haar ook dat ze vaak omringd is met ouderen. Je kunt haar wel eens dingen horen zeggen die niet altijd leeftijdsadequaat zijn. Ze riep erg jong al; ´sssst ik moet me even concentreren'. Ook wel koddig want haar R spreekt ze uit als een L. Haar lievelings groente zijn kroten!!!!
Er zijn weinig jonge kinderen in onze directe omgeving. Haar vriendschappen lopen via school. Afspraakjes maken dus. Lekker plezier op niveau en oefenen in delen. Ik doe vrijwilligerswerk bij Edukans, er worden schoenendoos gevuld door schoolkinderen voor kinderen in landen waar minder is dan hier, en wij checken of er in zit wat er in hoort.
Dit jaar wilde Doortje ook een schoenendoos vullen. Ik was zo trots op haar. Delen moet je niet vragen maar doen. 5 Dingen horen in elke doos; tandenborstel/pasta, zeep, schrijfgerei, een speeltje en een knuffel. De eerste 2 dingen deden we samen. Daarna duurde het 2 weken voor Doortje klaar was. Keer op keer begon ze opnieuw. Welke pen, speelgoedje en vooral welke knuffel sta je af.
Ze maakte bloedserieus, heel zorgvuldig, haar keuzes. Ik liet haar lekker keutelen en rommelen. De doos werd prachtig versierd. Dat alleen was al een mooi cadeau.
Op een dag is ze klaar. Hier gaat érgens ter wereld een meisje heel blij van worden. 'De doos kan je mee nemen Nana´zegt ze.  Zie ik nog net hoe ze er een gezellige, roze, pluizige sleutelhanger uithaalt. 'Deze toch naar niet Nana die vind ik zelf nog mooi'. Lief kindje, je hebt genoeg gedeeld.

 


maandag 14 januari 2013

opa


Opa is ziek. Dat is erg jammer voor hem maar ook voor Doortje.
Ze zijn dol op elkaar, Doortje en onze lease/parttime, opa.
Meisje heeft het 1e jaar van haar leven samen met mama en veel begeleiding van de toen betrokken instanties bij hem gewoond. Mama kon niet blijven wonen in het toenmalige begeleid wonen project omdat daar geen baby's konden zijn. De optie om in een moeder-kind project te gaan wonen werd vertraagd door wachtlijsten en wees mama af. In die tijd was ik nog niet van plan om de zorg voor Doortje op me te nemen en kon ik dus oma zijn, contact houden met de instanties en mama begeleiden in haar moedertaken.
Het alledaagse was voor opa, zwaar, zeker toen het foute dak en werkeloze vriendje van toen ook introk.
Opa hield er nachtmerries aan over. Toen Doortje net 1 jaar was is ze alsnog onder mijn hoede gekomen.
Opa steunt nog steeds Doortje , mama en mij. 
Opa is alle zaterdagen bij ons, door de week heen af en toe, past op, en we gaan met deze opa op vakantie. Hij is Doortjes grootste fan en belangrijk voor haar omdat ze via hem vader-achtige mannelijke aspecten in het leven mee krijgt. Wilde spelletjes, stoeien, een iets lossere levenshouding, sponsoring, heren support, bouwen, allemaal zaken waar opa beter in is dan ik.
Maar nu raakte opa aan een hevige griep en weet Doortje even niet wat te doen. Ze mist hem.
Via sneltoetsen op de telefoon kan ze hem altijd bellen, maar Doortje wil niet bellen. Ze wil ook niet knutselen voor opa. Doet ze graag maar nu wacht ze wel tot opa beter is.
Na een dag of 3 hoor ik wat er speelt. 'Gaat opa dood, want hij is al oud?'  Tjonge jonge wat een mensbeeld, we zijn niet eens 60.
Nee lieverd opa gaat niet dood. En dan ga je uitleggen in sesamstraattaal dat oud altijd ouder kan. En belangrijk; dat wij 100 willen gaan worden. Meteen even mijn eigen sterfelijkheid onder ogen gezien en gewoon ontkennen tegen Doortje. Nou ja, ze is gerustgesteld. Na 8 dagen wil ze toch even met opa bellen. Of ze hem even mag vertellen dat ze een verjaardagskadootje weet????? Afijn. Fijne babbel, allebei blij.
'Wordt maar gauw beter opa' roept ze 'want ik ben al snel jarig'.
Ja ja medeleven zit er al vroeg in.