zondag 16 juni 2013
avond4daagse
Vorig jaar liepen Doortje mama en ik de avond4daagse met haar school. Tot onze
grote verrassing haalde ze ook de eindstreep. Mijn reumatisch onderdanen hebben
dat niet gehaald. Niet omdat ik geen 5 kilometer kan lopen maar omdat het meer
dan dat vraagt. De rit naar het startpunt, het gehang aldaar voor je kunt gaan
lopen, wandelen, stoppen, inhalen, inhouden, struikel, kortom verre van een
relaxte wandeling. Doortje had het echter prachtig gevonden, de muziekband zo
vrolijk erbij, en die medaille na afloop vervulde haar met trots. En niet te
vergeten; al dat lekkers wat ze toegestopt kreeg tijdens de intocht. Beetje erg
veel snoep zelfs. Dit jaar vroeg daarom om meerdere wijzigingen in ons
wandelbeleid. Opa wilde wel mee lopen met Doortje. Mijn anti sportieve verkering
verbaast me nogal eens! Mama zou stand-by zijn als opa zou moeten overwerken. Nana
zou voor de support zorgen. Het is een gezellige week tijdens dat evenement. Vroeg
en makkelijk eten, vrolijkheid, veel aanmoedigingen voor Doortje en elke dag
een kameraad om mee te lopen. Halverwege de route wachtte ik ze op met wat
lekkers. Het snoepgehalte bleek onderweg ook al groot te zijn ondanks alle tips
om dat wat te beteugelen. Nu heb ik geen moeite met de zoete versnaperingen als
kadootje na de laatste avond maar wat er op de andere avonden weggegeven wordt
is meer dan Doortje in een maand snoept. Overdreven dus. Als alternatief reeg
ik satéprikkers vol met hartigheden voor Doortje en haar klasgenoten. Mini tomaatje,
komkommertje, gedroogd fruit, druif en alle kindjes blij. Elke avond een
variatie. De tweede avond sputtert Doortje zodra ze me ziet. Ze wil mee naar
huis, moe. Ik herinner haar aan de medaille en vertel hoe lekker ze zich zal
voelen als het gaat lukken. Ze loopt door en ik twijfel nog even. Ik riep nog dat
ik trots was op mijn knapperd en liep snel naar huis. Sommige momenten vragen
niet om een softe Nana. De derde avond moest opa werken. Mama blij. Haar onregelmatige
werk liet wel toe dat ze die avond naar ons kon komen. De hele wandeling kreeg
meteen een andere lading. Mama is in tegenstelling tot opa wél een babbelaar,
en Doortje is een méga babbelaar dus dat wandelt al een stuk lekkerder weg.
Doortje trok haar ‘girl power’ t-shirt aan en ze deden een high five als de
route te lang leek. Waar opa een gestage doorloper is (hij liep op karakter zei
hij!!!!) is mama meer van het handje geven, mee rennen en sukkelen op Doortjes
ritme. Mijn tactiek was om op een derde van de route te wachten zodat de afhaak
modus van Doortje makkelijker te draaien zou zijn naar; ‘nog een klein stukje.’
Ja, ik hou van een beetje doorzetten en afmaken waar je aan begon. Ze kan het
niet vroeg genoeg leren. Ook op avond drie vond Doortje het zwaar. Ik liep een
stukje mee en stimuleerde wat ik kon. Mama girl powerde en high fivede tot
Doortje weer lachen kon. Nog maar één avond schattebout, ik zie je straks. Thuis
stond een lekker warm bad klaar, ze sliep binnen vijf minuten. De laatste avond
liep mama ook. Nu was de overwinning zo dichtbij dat er geen tijd was voor moe
en mopper. Doortje trok haar mega Mindy pak aan en vertrok vol goede moed. Opa sms’t
me steeds; overwerken, file, hij probeerde de vrolijke finale te halen. Inmiddels
zat ik met de andere opa op een strategisch punt te genieten van de finale
halers. Ik deelde bloemetjes met een ‘bravo kanjer’ knutsel er aan vast aan
klasgenootjes en kindjes uit de buurt. Twee uur na hun start zag ik ze
aankomen. Heel erg blij. Ze droegen allerlei lekkers en moois om hun nek. Ze droegen
ook een super grote bos rode rozen, mijn eigenste anti sportieve opa liep er
achter. Niks file, niks overwerk. Hij had ze elders opgewacht en gevraagd de
rozen aan mij te geven. We hadden 25 jaar verkering die dag. Ohhhh smelt smelt.
Mama vertelde tevreden hoe ze halverwege de medaille al gescored had en wat er
allemaal voorgevallen was. Snoepgrage mama vond ook dat de kinderen veel
ongezonds binnen haalden. Doortje stond te glunderen van de betrokkenheid bij
het complot. Uitzinnig blij met alle snoep en verwennerijtjes zei ze; ‘volgend
jaar ga ik langs de kant staan Nana’. Maar dat zei ze vorig jaar ook! Ik ben zo
trots op mijn meisjes. ‘apetrots Nana?’ vroeg Doortje. Ja meis apetrots.
woensdag 29 mei 2013
poppen
Doortje en ik leven samen in een huis, maar dat belet haar niet om een mega
grote familie om zich heen te creëren als ze speelt. In haar poppenspel zie ik
interessante situaties voorbij komen. De laatste tijd heeft ze haar hele grote familie
in bed bij zich genomen. Allerlei poppen en knuffels doen mee. Iedereen krijgt een
naam maar soms krijgen ze alleen een rol in het spel. Dan is een pop of knuffel
‘naamloze’ vader, broer of zus. Sommigen krijgen zelfs een echt bed ín haar
bed. Een piepklein poppenbedje met 3 ieniemienie muisjes staat boven haar
kussen. ‘We hebben net een drieling erbij gekregen Nana’, zegt ze. Ze worden
gerangschikt op behoefte van Doortje. Tenminste dat denk ik. Een poppen
maxi-cosi is de plek waar een zieke zus in ligt. Doortje verteld dat ze die zus
in de gaten moet houden dus ligt zieke zus vlak naast het kussen van Doortje,
en zwaar ingepakt.
Een andere avond kan het zomaar zijn dat de vader dichtbij
haar kussen ligt. ‘Ja, dat is mijn man, ik ben getrouwd met mijn broer want dat
is een lieve jongen.’ Een grote bruine, zachte beer! Oeps, ik overweeg even,
staand naast haar bed, te vertellen dat trouwen met je broer………! Nee, ik zeg
het niet, het is heerlijk om in het spel alle fantasie oeverloos te laten door
komen. Bovendien zal ze vanzelf ontdekken welke mogelijkheden en
onmogelijkheden het leven voor haar in petto heeft. In haar wereld is bijna
alles nog haalbaar, dat is een fijne gedachte. Laat ik geen pret vergallen nu
ze pas zes jaar oud is.
Op een andere avond verteld Doortje me dat ze erg druk
heeft omdat zij de grote zus van acht broertjes en zusjes is die ze alleen
verzorgt. Ze zucht er ook een beetje bij. ‘Tjongejonge’ zeg ik bewonderend
tegen Doortje. Ik durf niet te vragen hoe dit zo gekomen is!
Sommige poppen
mikt ze heel relaxed over de rand van het bed als haar dat op een dag beter
uitkomt. Nooit zonder reden. ‘Die doet stom Nana’, ‘daar heb ik nu geen zin’
of; ‘die is suf’. Laatst moesten Marjoleine en Sophie ieder aan een andere kant
van het bed slapen omdat die twee steeds ruzie maken.
Doortje heeft de boel
aardig in de vingers in die grote familie van haar. Respect voor haar
daadkracht. ‘Dat doe je goed moedertje’, zei ik tegen haar. Waarna ze me een
heel vergenoegd glimlachje schonk.
Er zit ook een oma in het bed. Een dikke
beer, beetje onderuitgezakt. Ik ontdekte met wat verhulde vragen niet welke rol
die dame eigenlijk had in het spel. Mijn nieuwsgierigheid over de verwerking
van haar belevingswereld in het spel werd niet beantwoord.
Nou ja, misschien is
het voldoende dat die oma-beer er steeds is!
En anders; het blijft wel fantasie hé!!!!!!
woensdag 22 mei 2013
lezen
Doortje en ik houden van lezen. Heel erg veel.
Er gaat geen dag voorbij zonder te lezen. Lekker om even in een wereld van
een ander personage te stappen.
Vaste prik is het voorlees moment aan het einde van de dag bij ons.
Als we alle rituelen hebben gehad kruipen we op de bank. Meestal zoekt
Doortje zelf het boek uit met een verhaal waar zij dan zin in heeft. Soms doe
ik een voorstel omdat ik zin heb ergens in verder te gaan of een onbekend
verhaal wil voorlezen. Zin in iets nieuws dus. Op vrije dagen willen we de dag
wel eens beginnen in bed met een voorleesboek. Er zijn veel boeken in huis, ik
bewaarde de meeste kinderboeken van mijn eigen kinderen. Elke kinderboekenweek
mochten mijn zoon en dochter een boek uitzoeken, een traditie de ik nu met
Doortje voorzet. Mijn zoon is een vakantie lezer gebleven. Mijn dochter leest
nog steeds met veel plezier wat nogal wonderlijk is gezien haar ontwikkeling op
dat gebied, ze leerde traag maar zette altijd door en bleef lezen. Nu tippen we
elkaar wel eens over spannende boeken. Ook met feesten staan er vaak boeken op
de verlanglijstjes, altijd een fijn kado om te geven of krijgen. Er is een
boekenkast in de huiskamer én er zijn twee boekenkasten boven. Af en toe ruil
ik wat boeken om bijvoorbeeld omdat Doortje er te groot voor is en ze niet meer
aanspreken of omdat ik zelf een boek zat ben. Ik herinner me dat ik vroeger een
boek aan mijn zoon voorlas wat ik spuugzat raakte. Het ging over twee
buurmannen die allerlei avonturen beleefden terwijl ze klusjes opknapten. Niet de
buurman en buurman van nu, die vinden we wel grappig. Het boek van toen liet me
in elke regel het woord ‘buurman’ een of twee keer zeggen. Ik kon dat boek niet
meer zien van verveling. Hij was er gek op dus las ik het vaker voor dan me
lief was. Doortje laat zich makkelijker adviseren. Series vinden we lekker,
meegaan in belevenissen van één persoontje. De Bobbie boekjes toen ze klein
was. De Annie M. G. boeken. Alles van Marianne Busser en Ron Schröder omdat zij
zo heerlijk rijmen. Geronimo Stilton over de gebruiken in andere wereld delen. De Muizenhuis boeken
over Sam en Julia. Toen die net uit waren hebben we zelfs gemaild met de
schrijfster; Karina Schaapman. Om haar te complimenteren met de prachtige
boeken en te vragen of we dat muizenhuis ook in het echt konden zien. Ze antwoordde
en zo kwamen we in de Openbare Bibliotheek Amsterdam terecht. Nog steeds te
zien en echt fantastisch, een aanbeveling. Sprookjesboeken in allerlei
varianten, wel of niet op rijm. Soms gaan we samen naar de bieb om wat nieuws
uit te zoeken. Op dit moment zijn bij Doortje de verhalen over groep 3 erg in
trek. Meester Max en de reuzenkleuters was een regelrechte hit. Na de zomer
gaat ze zelf naar groep 3. Voor de komende kerst kan ze zelf lezen. Van puur
genot om dat plezier zing ik net als Pino uit Sesamstraat wel eens voor haar; “als
ik toch eens lezen kon dan las ik Nana voor………”.
‘Maar jij blijft wel voorlezen hé Nana?’ roept Doortje dan bezorgd.
Beloofd is beloofd. Welk boek ze maar wil.
vrijdag 10 mei 2013
paaldanssplit
Het is vakantie en ja hoor; mooi weer.
Blote benen en de hele dag buiten zijn, daar hou ik van.
Vandaag is zo’n dag zonder afspraak of uitje. Doortje gaat net als ik haar
eigen gangetje.
Dit is het eerste jaar dat Doortje alleen naar de speeltuin mag.
Één blok achter ons huis ligt een ruime, afgezette en gevarieerde speeltuin.
Veel toestellen en voor alle leeftijden wat wils.
Nu is het wel wel stoer om alleen naar de speeltuin te kunnen volgens
Doortje maar het moet mij niet te lang duren. Kwestie van wennen denk ik. Als
ik haar een poos niet hoor of zie zoek ik haar even op. Alles oké. Lekker
zandkastelen bouwen. Ik loop terug naar huis. Wasje vouwen, tuinwerkje, poosje
lezen. Doortje is nog steeds niet terug. Ja hallo, het is best lekker rustig en
ik geniet ook wel maar die vrijheid wint niet van het bekende zorgen en weten
waar en met wie Doortje is. Ik pak een tijdschrift in en wat drinken. Als ik
geïnstalleerd ben is Doortje blij me te zien want nu kan ze haar kunsten
vertonen. Inmiddels is er een ander meisje waar Doortje mee speelt. Een
bijzonder type. Deze Louise viel wel eerder op door haar jongensachtigheid;
wild, veel schreeuwen en bazig, maar wel gecombineerd met een mooi koppie vol
met lange blonde krullen. Motorisch is ze, anders dan Doortje, super behendig.
Of ik wil zien wat ze allemaal kunnen op het grote klimrek? Nou doe maar dan,
ik ben er nu toch, denk ik verbaasd over deze nieuwe vriendschap. Louise vraagt
of Doortje al kan paaldansen. Omdat ze nee schudt doet Louise het wel even
voor. Ik weet niet wat ik zie! Als een volleerd stripactdanseresje zwiert ze
elegant fladderend naar beneden. Rechterbeen sierlijk gestrekt opzij met de linkervoet parmantig op de rechterknie. Goh, daar is zo’n klimrek ook nog goed voor. Doortje
doet ook een poging en ploft gewoon lekker snel van 2 meter hoog het zand in. Nee,
dat was niet de bedoeling even wat anders dan. Of Doortje de paaldanssplit
kent? Nuh nuh, hoe die dan moet vraagt Doortje nog even vrolijk. Er volgt weer
een leeftijd onheus showtje met écht waar een roetsj naar beneden en een
perfecte split in het zand. 7 jaar is Louise! Ik kan het niet laten te vragen
waar ze dat geleerd heeft. Nou, ze kijkt altijd; nekst sjenureetsjun dens naaw.
Oh ja natuurlijk, nu snap ik het. Maar niet heus, denk ik oenig. Beetje verbaasd maar gerustgesteld over het feit wat Louise thuis allemaal ziet, wacht ik af. Doortje is aan de beurt en
eindigt met haar sprietige ooievaarspootjes kromgebogen in een kuil. Even vrolijk. Het
verschil in act kon niet groter zijn. ‘Nee nee’ roept Louise, ze doet wel even
de variant voor 4jarigen voor, want deze is veel te moeilijk, kan Doortje dát
proberen. Deze belediging pikt Doortje
niet. Ze kiest eieren voor haar geld, erkent haar meerdere in het paaldansen en
vraagt of Louise mee gaat wippen. That’s my girl.
dinsdag 30 april 2013
koningsdag
Lief meisje we maakten een gedenkwaardige dag mee. Vandaag is sinds 123
jaar in Nederland een koning ingehuldigd. Koning Willem Alexander, klinkt dat
niet mooi? Samen met zijn koningin Máxima, de prinsesjes Amalia, Alexia en
Ariane vierde hij een geweldige dag.
Waar een klein land groot in kan zijn is écht
een mooi feest aanbieden. Vanmorgen de abdicatie in het paleis op de Dam. Daarbij
voelde ik al een kleine hik-slik van ontroering toen moeder en zoon elkaar even
in de hand knepen. Tja, Beatrix mag stoppen met werken, gaan genieten van een welverdiend
pensioen. Alleen zij weet welke weinig begerenswaardige taak haar zoon met zijn
gezin te wachten staat.
Je bouwt verder aan je duplo kasteel en kruipt af en
toe naast me op de bank om samen te kijken naar traditie en protocol. Emotioneel
is het als Alexander en Beatrix elkaar kussen op het balkon, als Máxima haar
schoonmoeder, handenknijpend ondersteunt en wanneer Alexander Amalia kust. Het bijna huiltje als Alexander zijn ´Zo waarlijk helpe mij God almachtig´ uitspreekt. Waarom
dan Nana?’ vraag je. Tja lieverd het is een belangrijke gebeurtenis in het
leven van die familie en dan leef ik een beetje mee. Oh oh wat een watje ben ik
soms.
We smullen, oranje gebak, en ook van de prachtige kledij van alle gasten. Stiekem
vinden wij de Marokkaanse afgezante Lalla Salma het aller áller mooist gekleed. Huiverend hoor
je aan dat twee prinsen trouwden met ‘burgermeisjes’ je trekt zelf de conclusie
dat je kansen op een koninklijk leven nog niet verkeken zijn. Opa en ik gniffelen
om de zure blikken van prins Charles, hij wacht nog stééds op een kans om ook
koning te worden. De Nieuwe Kerk is spectaculair versierd, de pracht en praal
is sprookjesachtig. Ik vertaal voor je wat de NOS mensen vertellen. Over scepter,
kroonappel en kroon. Waarom Alexander de kroon niet draagt? Te klein en te
zwaar, maar wel een mooie mantel met 83 leeuwtjes er op geborduurd. Over Masako
uit Japan, die jij nu zielig vindt maar
wel leuk dat ze naar dit feestje mocht! Over de visnetten die als versieringen
worden gebruikt, jij had het idee dat slingers mooier zouden zijn! En of de
prinsesjes geen koude armen zouden hebben. De gouden koets had er wat jou
betreft ook nog wel bij gemogen.
Gelukkig wil opa wel even met je naar de
vrijmarkt in ons eigen dorp. In je oranje kleertjes en zelf opgesmeerde schmink.
Later zou een klasgenootje nog vragen als wat jij geschminkt was! Nou; ‘als
vlag natuurlijk.’ Rood wit en blauw nog vaag zichtbaar. Dolblij kom je terug
want dit jaar kon je wél paardrijden, je herinnerde je nog dat het vorig niet
lukte omdat de rij wachtenden toen té lang was. Nana is blij dat je er geen
reut hebt gekocht, ik wil liever van dingetjes af dan erbij te krijgen in huis.
’s Middags gaan we nog een keer naar het feestgedruis. Dorpsgetrouw lopen
de mensen in oranjekleding van het laatste voetbalfestijn en zijn de
activiteiten identiek aan vorig jaar. Hup Holland hup.
Je geniet bewonderend van
kinderen die dansjes en liedjes op een hoog podium uitvoeren. Dat zou je ook
wel willen, maar nog niet durven.
Lief kind, ik ben benieuwd wat jij je later herinnert van deze bijzondere
dag. Zelf herinner ik me de aubade, die we als kleine kinderen met de hele
school brachten bij het gemeentehuis, strak in het gelid, op elke Koninginnedag . Ook ik oefende
net als jij landsgetrouw het Wilhelmus. Dat we het samen nog maar vaak mogen
zingen voor deze prachtige Koninklijke familie.
zondag 28 april 2013
kleine zus
Doortje zit te strijkkralen. Ze maakt een beertje voor haar zusje. Zusje??? Nee
niet echt, maar voor Doortje wel.
Dit behoeft enige uitleg. De kleine geschiedenis van het kleine zusje want
zusje is pas 1 jaar oud. Ik had nog werk toen Doortje geboren werd. Ik had ook
nog werk toen Doortje bij me kwam wonen. Een leuke baan als onderwijsassistente
op een VMBO afdeling zorg en welzijn. Op de top van mijn carrière gaf ik er 19
praktijk lesuren aan meiden van 14, 15 en 16 jaar oud. Als parttimer had ik
daar 20 klok uren voor. Na enige krimp op de afdeling kwam ik op de
administratie daar terecht, en ook dat was leuk. Véél van geleerd.
Doortje heeft na de roerige periode (met mama) bij opa, ook nog een week of 6
in een KVT gewoond. (kort verblijf tehuis.) Die weken dáár waren traumatischer
voor ons allen dan haar moeizame start. Goddank, is het gelukt om Doortje bij me
te krijgen.
Mijn baas was fideel, ik kon elke dag naar Doortje toe, en om mijn
bezoeken heen werken. Maar ondanks dat ik haar dagelijks zag, voorkwam dat niet
dat ze een verstoorde hechting opliep. De herinnering aan haar
hartverscheurende gehuil als ik vertrok, bezorgt me nog kippenvel.
Na de 4 weken pleegzorgverlof moest ik weer aan het werk. Doortje was nog
volop aan het hechten en het kinderdagverblijf had een wachtlijst, waardoor ik
besloot om een oppas aan huis te zoeken.
Dat was snel geregeld.
De dochter, (met een mega kinderwens), van een van vriendin was al vanaf
het begin betrokken bij ons en wilde graag helpen bij de zorg voor Doortje. Het bleek
een gouden greep, tot op de dag van vandaag.
Inmiddels is het moederhart van de
oppas ook gevuld en dát kindje noemt Doortje nu haar kleine zus.
Doortje miste de oppas en haar baby toen kleine zus net was geboren. Dat die
twee tijd nodig hadden om aan elkaar te wennen, begreep ze niet. De ontwikkeling
van kleine zus volgt Doortje nu met interesse. De oppas noemt Doortje trouw ‘grote
zus’, een titel waar ze trots op is.
(Ik vraag me wel eens af hoe we dat
weer gaan verklaren met onze toch al gecompliceerde gezinssamenstelling!)
Nu, in de meivakantie, staat er weer een logeerpartijtje op de agenda, bij
kleine zus.
Er gaan vaak kaartjes en cadeautjes heen en weer. Speeltjes en kleertjes
van Doortje gaan over naar het kleintje. Soms gaat er een gekocht presentje mee
naar kleine zus, soms stuurt Doortje een zelf geknutselde kaart naar haar. Via een foto op facebook laat de oppas dan de ontvangst zien. Dat vindt Doortje prachtig.
Dit keer krijgt kleine zus een strijkkraalwerkje.
Heel aandachtig worden de vorm en kleurtjes uitgekozen. ‘Denk jij dat mijn
kleine zus dit mooi vindt Nana?’ vraagt ze. Ik weet het zeker liefje.
vrijdag 26 april 2013
knutselaar
Als Doortje goede zin heeft kan het huis zo maar ontploffen. Ze is dol knutselen. Er is een deur ingericht met haar fröbelwerken, er is een stuk muur vrijgehouden voor grote stukken, er is een rail waar steeds een andere compositie aan hangt.
Ik hou van haar werkjes, haar inzet, haar fantasie. We hebben een grote voorraad aan materialen en gereedschappen. Zo heerlijk, alle dingetjes in hun eigen kleine mini curvertje. Er is zelfs een speciale crea-kast. Noem het en het is er, van een brood klei tot en met splitpennen met een 'diamant' er op. Papiersoorten, verfartikelen.
Het ziet er zalig uit als ze er mee bezig is.
Maar ook samen maken we mooie kunstwerken;
Doortje lag op de grond en ik trok haar silhouet na op een stuk papier. (2 vierkante meter van het huis bezet). Volgens haar zou dat beter gaan als ze bloot was, waardoor ik het niet kon weerstaan om dan ook nog even de kieteldood te doen. En dan gaat zij weer roepen 'ganade citroen ik zal het nooit meer doen'. Lig ik weer in een deuk om haar 'ganade' en zo zijn we lang zoet.
Met haar omtrek gaan we aan de gang. Oude behangboeken hebben prachtig papier waar ze uit kan kiezen om haar eigen levensgrote aankleedpop mee te kleden. (4 vierkante meter). Het hele project is een genot. Zo veel te kiezen, fantaseren en te verfraaien. (9 vierkante meter). Als de papieren pop helemaal klaar is gaat er nog een zelfgemaakte ketting om heen, de plakdiamanten worden een armband, wol wordt haar. Stickers zijn overal goed voor dus de behangkleding wordt met stickers opgeleukt. Plan na plan, idee na idee. Doortje geniet.
Inmiddels liggen de grote en de kleine tafel vol, de keuken is bezaaid maar het project vordert gestaag.
Zo aan het einde is het de bedoeling dat ik altijd minder ga bijdragen. De versiering is echt haar specialiteit. (gelukkig nog één stoel vrij).
Lapjes erbij, voor zakjes op de jurk. Ze tekent een mooi gezichtje op de pop. Het is een kunstwerk op ware grootte geworden. Een zelfportret.
Nu moet zo'n hele exercitie natuurlijk ook afgebouwd worden, het leven gaat gewoon door, ook na grote projecten.
Even kijken hoe ik dit aan ga pakken. Opruimen is dan weer een bezigheid waar mijn kunstenares niet zo veel mee heeft. 'Weet je wat Nana' zegt ze gehaaid en bij wijze van goedmakertje na me weggestuurd te hebben van het versieren, 'dan mag jíj alleen opruimen vandaag'.
Een speciale aanbieding van de dag waar ik niet om gevraagd heb, ik bedank vriendelijk. Samen vullen we weer alle gezellige mini-curvertjes en ruimen puin. Of ik dan wel nu even de cd 'ja zuster nee zuster' op wil zetten want dan zingt ze er bij!
is ze niet enig?
Abonneren op:
Posts (Atom)