donderdag 17 januari 2013

eerlijk delen


Een van de waardevolle giften om aan een kindje mee te geven is voor mij ´eerlijk delen´.
Velen delen met mij, ik deel met anderen. Wie je ook bent, wat je ook bent delen kun je altijd. Je liefde, je vriendschap, je aandacht, maar ook je materie. De wereld wordt mooier van eerlijk delen.
Voor Doortje is dit nu nog niet zo makkelijk. Waarschijnlijk is het voor elke 5 jarige wel eens een kwestie maar ik zie dat Doortje heel bedachtzaam wordt als ze moet delen. Qua aandacht is het ronduit moeilijk voor haar. Om de beurt praten, wachten op je beurt ik krijg wel eens de kriebels van haar ongeduld.
Het is dat geen behang heb maar anders....
Komt vast ook door onze situatie, samen zijn geeft haar soms het idee dat mijn oren voor haar alleen in gebruik zijn. Beetje verwend. Wonen bij een Nana betekent voor haar ook dat ze vaak omringd is met ouderen. Je kunt haar wel eens dingen horen zeggen die niet altijd leeftijdsadequaat zijn. Ze riep erg jong al; ´sssst ik moet me even concentreren'. Ook wel koddig want haar R spreekt ze uit als een L. Haar lievelings groente zijn kroten!!!!
Er zijn weinig jonge kinderen in onze directe omgeving. Haar vriendschappen lopen via school. Afspraakjes maken dus. Lekker plezier op niveau en oefenen in delen. Ik doe vrijwilligerswerk bij Edukans, er worden schoenendoos gevuld door schoolkinderen voor kinderen in landen waar minder is dan hier, en wij checken of er in zit wat er in hoort.
Dit jaar wilde Doortje ook een schoenendoos vullen. Ik was zo trots op haar. Delen moet je niet vragen maar doen. 5 Dingen horen in elke doos; tandenborstel/pasta, zeep, schrijfgerei, een speeltje en een knuffel. De eerste 2 dingen deden we samen. Daarna duurde het 2 weken voor Doortje klaar was. Keer op keer begon ze opnieuw. Welke pen, speelgoedje en vooral welke knuffel sta je af.
Ze maakte bloedserieus, heel zorgvuldig, haar keuzes. Ik liet haar lekker keutelen en rommelen. De doos werd prachtig versierd. Dat alleen was al een mooi cadeau.
Op een dag is ze klaar. Hier gaat érgens ter wereld een meisje heel blij van worden. 'De doos kan je mee nemen Nana´zegt ze.  Zie ik nog net hoe ze er een gezellige, roze, pluizige sleutelhanger uithaalt. 'Deze toch naar niet Nana die vind ik zelf nog mooi'. Lief kindje, je hebt genoeg gedeeld.

 


maandag 14 januari 2013

opa


Opa is ziek. Dat is erg jammer voor hem maar ook voor Doortje.
Ze zijn dol op elkaar, Doortje en onze lease/parttime, opa.
Meisje heeft het 1e jaar van haar leven samen met mama en veel begeleiding van de toen betrokken instanties bij hem gewoond. Mama kon niet blijven wonen in het toenmalige begeleid wonen project omdat daar geen baby's konden zijn. De optie om in een moeder-kind project te gaan wonen werd vertraagd door wachtlijsten en wees mama af. In die tijd was ik nog niet van plan om de zorg voor Doortje op me te nemen en kon ik dus oma zijn, contact houden met de instanties en mama begeleiden in haar moedertaken.
Het alledaagse was voor opa, zwaar, zeker toen het foute dak en werkeloze vriendje van toen ook introk.
Opa hield er nachtmerries aan over. Toen Doortje net 1 jaar was is ze alsnog onder mijn hoede gekomen.
Opa steunt nog steeds Doortje , mama en mij. 
Opa is alle zaterdagen bij ons, door de week heen af en toe, past op, en we gaan met deze opa op vakantie. Hij is Doortjes grootste fan en belangrijk voor haar omdat ze via hem vader-achtige mannelijke aspecten in het leven mee krijgt. Wilde spelletjes, stoeien, een iets lossere levenshouding, sponsoring, heren support, bouwen, allemaal zaken waar opa beter in is dan ik.
Maar nu raakte opa aan een hevige griep en weet Doortje even niet wat te doen. Ze mist hem.
Via sneltoetsen op de telefoon kan ze hem altijd bellen, maar Doortje wil niet bellen. Ze wil ook niet knutselen voor opa. Doet ze graag maar nu wacht ze wel tot opa beter is.
Na een dag of 3 hoor ik wat er speelt. 'Gaat opa dood, want hij is al oud?'  Tjonge jonge wat een mensbeeld, we zijn niet eens 60.
Nee lieverd opa gaat niet dood. En dan ga je uitleggen in sesamstraattaal dat oud altijd ouder kan. En belangrijk; dat wij 100 willen gaan worden. Meteen even mijn eigen sterfelijkheid onder ogen gezien en gewoon ontkennen tegen Doortje. Nou ja, ze is gerustgesteld. Na 8 dagen wil ze toch even met opa bellen. Of ze hem even mag vertellen dat ze een verjaardagskadootje weet????? Afijn. Fijne babbel, allebei blij.
'Wordt maar gauw beter opa' roept ze 'want ik ben al snel jarig'.
Ja ja medeleven zit er al vroeg in.

 


zaterdag 12 januari 2013

een 'echte dame'


Het is een spel ontstaan tijdens moeizame maaltijden. Een gezellige maaltijd met ons tweetjes is wel eens lastig om duizend redenen.
Geen honger, geen trek, moe, chagrijnig, liever babbelen, liever alles dan even eten. Op de dagen dat het niet zo makkelijk gaat zet ik wel eens het spel van ´echte dames´ in.
We spelen dan dat we koningin of prinses zijn en alles keurig doen.
Het stimuleert Doortje om door te eten en ook handig; netjes eten.
Je weet niet waar ze nog eens terecht komt, stel je voor dat Doortje net een van die weinigen is die als burgermeisje een echte prins gaat lieven dan is het aardig als ze mes en vork correct kan bedienen.
Mocht dat het niet worden dan lever ik toch een lekkere volwassene af over een jaar of 14.
In het voorjaar was ik met zussen in een hotel en in de ontbijtzaal, die verder compleet leeg was, kwam een jonge chinese man binnen, hij nam plaats aan de andere kant van de zaal en at werkelijk oorverdovend hard, veel lawaai, wij wisten niet waar we moesten kijken.
Ik bedoel maar ons 'keurig' is niet universeel maar ik doe een poging met Doortje.
Soms betrappen Doortje en ik elkaar wel eens en dan heet dat bij ons 'hoor ik daar een chinese man?'
Zo gaat het ook met het echte dames spel. Doortje heeft iets geleerd maar zodra ik zelf niet consequent ben roept ze dat ik geen echte dame ben. Vinden we leuk.
Sinds kort heeft Doortje een variant bedacht op ons spelletje.
Ze maakt er een raadsel van voor mij. Een echte dame heeft lang blond haar en 4 poezen. Wie is die dame? Dat is dan haar mama maar om het spel op te leuken noem ik dan eerst nog wat andere namen.
Dan volgen er nog wat raadsels op het thema mama. Een echte dame reist met de trein, bijvoorbeeld, doet mama namelijk altijd! Maar het kan ook meteen bikkelhard worden.
Wanneer Doortje dingen gaat noemen van mij; een echte dame heeft geen grijs haar bijvoorbeeld.
Of een echte dame speelt geen 'billie billie' onze choreografie op het lied "I like to move it"
Ze is gewoon keihard dat kind, maar zolang ze ook nog zegt dat een echte dame in een gezellig huisje woont mét haar kan ik elke maaltijd wel aan.

 

dinsdag 8 januari 2013

je thuis voelen


We luisterden laatst kinderliedjes en opeens vraagt Doortje mij of ik weet waar zij zich het meest thuis voelt. Ik vraag ´nou?´ en ze noemt de 2 plaatsnamen waar mama verblijft. In de ene plaats woont mama begeleidt en in de andere is ze vaak bij haar liefde. Ik schrik en krijg de kriebels in mijn buik. Hemel gaat alles wel goed? Is ze ongelukkig, was ik een keer te vaak kattig?
Even slikken en dan zeg ik dat dat heel mooi is omdat mama daar woont.
Op mijn vraag hoe dat is om je thuis te voelen zegt Doortje dat dat lekker in haar buik is, 'dat is fijn Nana.' Ik kan het niet laten te vragen of ze zich bij ons thuis óók thuis voelt. Ja hoor als mama er is wel zegt ze. Au.
Later bedacht ik dat dit precies is waarom ik Doortje bij me heb genomen. Er was mij alles aan gelegen om mama en Doortje bij elkaar in de buurt te houden. Al heb ik in het begin van de zwangerschap van mijn dochter héél andere dingen beweerd. Maar mama was vastberaden; Zij zou een baby krijgen en ze zei letterlijk dat ik wel bij zou draaien! Wat ook geschiedde, ze kent me goed. Was Doortje in een pleeggezin terecht gekomen dan zou er nooit zo'n goed contact tussen hen kunnen zijn. alleen al omdat de bezoekregelingen veel schraler zijn dan ik kan bieden.
Iedere dinsdag is het mama dag. Doortje weet niet beter en mama richt daar haar leven op in.
Niet vanaf het begin maar inmiddels is mama ook weer gewoon betrokken bij ons gezin en in de familie. Ik ben blij dat dochter weer in ons leven is en ook weer bij alle speciale familie activiteiten aan kan sluiten. Ze is mijn bloed, Doortje is haar bloed, we horen bij elkaar. Ik ben zo gehecht aan het familiale. 
Sinds een jaar logeert Doortje soms bij mama. Voor alle partijen de best haalbare situatie. Na 2 nachtjes logeren nam ik meisje weer mee naar huis vorige week. Ik was hartstikke fit na 2 dagen alleen en we rondden de dag rustig af. Eenmaal in haar bedje verteld Doortje me dat ze blij is weer in haar eigen bed te liggen. 'En dat ik weer bij jou ben Nana, want 2 nachtjes is wel erg lang.'
Oef. Was ik toch even geschrokken laatst.

 





het is een mooi leven zo samen.

vrijdag 4 januari 2013

de naam; hippe omama


En dan kies je een naam voor je blog. ‘Hippe o ma ma.’
Hip mag je lezen als wens, ik doe mijn best om Doortje en haar generatie bij te houden.
Kansloze actie natuurlijk want tegen wie zou ze zich af moeten gaan zetten als puber als het mij lukt haar en de haar leeftijdsgenoten bij te houden. En toch....
Het is voor mij vaak verrijkend te leven met een jong mensje. Bijvoorbeeld om te zien hoe alles er nu op school aan toe gaat, hoe jonge gezinnen met het leven om gaan, alle digitale ontwikkelingen. Ja daar heb ik schik in. 
En voor Doortje zou het fijn kunnen zijn als ik op de hoogte ben van vernieuwingen. Al is het lastig uitleggen waarom ze wel op een tablet kan vegen en niet op de laptop. Eerlijkheid gebied me ook toe te geven dat ik mijn eigen kinderen ook niet altijd kon volgen toen ze opgroeiden. De hele hiphop fase van mijn zoon liet ik graag aan me voorbij gaan.
K3 sla ik ook liever over, maar dat gaat niet want ik zal er toch af en toe naar moeten luisteren om die dansjes samen met haar te kunnen doen? Toch wil ik het wel proberen bij te houden. Doortje is nu bijna 6 als ik niet op pas klink ik al heel snel fossiel. Ze roept nu al wel eens ´echt waar Nana´ als ik iets van mijn jeugd vertel of over de kindertijd van haar mama en oom.
´O mama´ roepen de kinderen nogal eens, lichtelijk beschaamd, als ik weer iets roep wat volgens hen echt niet kan of als ik mijn uitvoering van de Moonwalk laat zien bijvoorbeeld.
Lees ‘oma’ en ‘ma’ als even belangrijk want zo is het gewicht van allebei de taken ook voor mij. De verschillen smolten samen.
Opnieuw de taak der taken; een kind groot brengen.
Ben ik gezegend of niet?

 



woensdag 2 januari 2013

een vers nieuwjaar


Het is al ons vijfde jaar samen.  Mijn kleindochter en ik. Ze kwam net na haar 1e verjaardag bij me wonen. Je zou denken dat het inmiddels gewoon een feit is maar zo voelt dat niet. Het is wel eens zoeken naar een correcte definiëring van mijn rol in haar en mijn leven. Via het bloed ben ik haar oma, maar was ik dat alleen dan zou ze op bezoek komen of logeren bij mij, ik zou haar lekker verwennen en bijzondere activiteiten met haar ondernemen in de vakanties of weekenden.
In het dagelijkse ben ik haar opvoeder haar verzorger. Ik voel me verantwoordelijk voor haar gehele welzijn, haar ontwikkeling en haar band met haar moeder. Maatschappelijk gezien vervul ik een ouder rol, voor alles aanspreekbaar. We zijn altijd samen en ik ben er als ze me nodig heeft. Er zijn vaak situaties waarin ik moet switchen van rol. Onze leefsituatie brengt dagelijkse beslommeringen met zich mee die niet lijken op het leven van  een doorsnee 5 jarige en een doorsnee 52 jarige.
Tijdens het schrijven van onze kerstkaarten hoor ik dat Doortje net als ik nadenkt over ons gezin. Op de ene kaart staat háár naam met mijn titel 'Nana.' Op de andere kaart kan ik volgens haar beter mijn voornaam schrijven want anders begrijpen 'ze' het niet.
Als ik haar bij het kerstfeest van de buurtclub breng en de helpmoeder mij aanspreekt met mama voel ik een por tegen mijn zij; ‘nee ik ben haar oma hoor’, corrigeer ik meteen.
Op het schoolplein maak ik een praatje met een andere oma.
Ze zegt 'jij past ook veel op hé.' Nou nee, ik zoek wel eens oppas maar ik ben het niet.
Het is nog niet zo lang dat Doortje zelf door heeft dat de wereld niet begrijpt wat een 'Nana' is. Kleiner dan nu zei ze zelf vaak tegen mensen die ons niet kenden dat ik niet haar oma maar haar 'Nana' ben. Het woord Nana is een variant opmijn roepnaam, Doortje kon dat al vroeg zelf zeggen. Inmiddels is het haar wel duidelijk dat de titel 'oma' bij ons de lading niet dekt. Ze mag kiezen, maar wil geen oma zeggen. Net zoals ze in het verleden wel oefende of ze mij mama kon noemen, ook dat dekte de lading niet. Daar heb je er maar één van en dat ben ik niet. Haar moeder beschermde haar titel ook. Want mama is mama, en geen enkele andere aanspreekvorm klopt dan.