dinsdag 2 april 2013

beestjes


En ook de 2e paasdag was koud, zonnig en gezellig. Samen met opa gingen we naar 'Jeu de Boer'.
Een gehucht verderop woont een inventieve boer. Echt een slimmerik. Zijn prachtige grote bedrijf heeft hij omgetoverd tot een soort horeca met diertjes. Ook voor feesten, partijen en work shops, zo'n boer weet je wel. Groot stuk van de stal werd een als bar ingericht, je kent dat wel semi rustiek, semi romantisch. Met hangend curiosa, boerenbont kleedjes, kaarten van koeien, en roosjes en zo. Op het terrein is plek genoeg voor stands van enigszins gerelateerde bedrijfjes. De scouting voor het klimmen, de wijnboer, de kaasboer, de olijfolieboer?, de kweker van bijna doorgedraaide viooltjes, de schapenscheerder, de daarvan wol gebruikende vilt dame. Maar bovenal diertjes. Doortje is er dol op. Vroeg honderduit, waarom de koeien nog binnen waren, en of er niet meer shetlanders waren, kon ze er eerder op rijden, want de rij wachtenden was ook bij de paarden lang. Lekker kijken, griezelen, (bij vieze dikke koeien), paard rijden en als ze de kans krijgt de lammetjes aaien. Leuk zo lang het klein is dus. Meteen bij de oprit van de boerderij begon de braderie met.....touwtje trekken.
Ok, dat kan, zouden we dat doen voor we naar huis gingen. Na het aaien links en rechts wilde Doortje wel zelf eierdopjes vilten. Ze wist niet waar ze aan begon (duurt mega lang), maar het werkje was lekker kliederig dus wel 15 minuten leuk. Wol plukken, nat maken, olijfzeep er op en wrijven. En elke keer als ze dacht klaar te zijn vertelde de schapenwol geklede (zou het allemaal familie zijn?) dame dat ze verder moest gaan met wrijven. Doortje werd kouder en natter. Opa en ik gingen om de beurt even in de zon staan, en net toen de eczeem op haar handen begon op te spelen zei de mevrouw dat de eierdoppen klaar waren. Ik zou ze nooit als zodanig herkend hebben maar Doortje was lekker bezig en dan ben ik ook tevreden. Bij de schmink had Doortje meerdere keren de moed op gegeven omdat de rij 12 kindjes lang was, maar op één moment pakte ze haar kans. Ze mocht zelf een gezichtje kiezen uit het voorbeeldenboek. Ze wilde graag als zeemeermin naar huis. Zei die dame, (ook moe na een koude middag met 100 eisende kindjes); 'moet dat nou? dat heb ik nog nooit gedaan.' Geeft niks; dat wilde Doortje toch! Ongevoelig voor die lieve schminkschat d'r problemen. Nog een keer aaien, nog een keer paardrijden en dan was het wel klaar. Dikke pech zodra we ontdekten dat de touwtrek-kraam al vast naar huis was. s 'Avonds zaten we lekker samen aan ons paasmaal. Keukentafel bij het raam naar de tuin. Zagen we 2 duiven die een poging deden om tot dé daad te komen. Ik vertelde aan Doortje wat ze volgens mij van plan waren. Zei ze alle dieren info van die dag ten spijt; 'oh moet dat nou in onze tuin.'    

 


zondag 31 maart 2013

paasweekend 1


Lekker lang weekend, het begon al met de ontroerende Passion donderdag avond op tv, erg van genoten. Rijst wel de vraag; wat gaan we doen deze dagen. Vrijdag hebben Doortje en ik geknutseld voor een weeshuis, alsof óns leven er vanaf hing. Elk denkbaar paasaccessoire hebben we geknipt, gelijmd en gekleurd. Voelde me af en toe net Bert Visser; 'hoe doet ze het hé?. Later in de middag nog het jaarlijkse ritueel van eieren schilderen op de kinderboerderij. Schattig hoor al die kindjes aan een lange versierde tafel. Met exact afgemeten materiaal en een ijzeren coördinatie liep er een strenge dame rond die iedereen in de pas probeerde te laten verven. Doortje wenkte mij, of ik even dichterbij wilde komen zitten, ja dat snapte ik. Doortje is gewend om tijdens het knutselen lekker haar gang te gaan en pas na afloop op te ruimen. Afijn, een uur later liepen we wel naar huis met 3 prachtig beschilderde eieren en een kras op haar wang van de hoorn van Doortjes lievelingsschaap die dit keer geen zin had om te kroelen. Huil, troost en voorzichtig doorgelopen met het ook geknutselde papieren mandje waarin de 3, nog nat van de dunne verf, eieren. 
Zaterdag had Doortje een leuke klus met mijn zoon. Voor haar mooie rapport zou ze van hem een training of joggingpak pak krijgen. Ze zit nog steeds in haar stoere fase en dan kan ze die mooi aan als ze woensdag de sponsorloop voor de kindjes van Afrika gaat lopen, vindt ze zelf. Nou is mijn zoon een mooie en erg lieve jongen maar dit karweitje was best hoog gegrepen. Ik had, op zijn verzoek, al voorwerk gedaan, en 3 lekkere katoenen pakken apart laten hangen in de plaatselijke sportwinkel, maar dat liep toch anders. Kilometers en tig winkels later kwamen ze bezweet thuis met een schitterend, neem dát maar letterlijk, glimmend nylon trainingspak. Doortje was er dolblij mee; 'had ze altijd al willen hebben.' Ggggrrrr ik doe mijn best haar smaak te respecteren!
Vandaag had opa een plan, we gingen naar de film. Ik zou ingewijd worden want Doortje en opa waren al vaker naar een 3D film geweest maar ik nog nooit. Aaiend over mijn arm vroeg Doortje onderweg steeds of ik het spannend vond, smelt smelt. Opa leukt zelfs de vrijwel lege parkeergarage op door desgevraagd boven op het dak te parkeren, waar ze een vaker gebruikt plekje hebben op een hellinkje. Wedstrijdje naar beneden, wij met de trap opa met de lift. Natuurlijk wonnen wij...... zelfs zonder dat trainingspak. In de bioscoop werd meteen popcorn voor samen en een 3D bril voor mij aangeschaft, zij hadden al een 3D bril. En het was mooi. Doortje had me ter introductie al meerdere keren verteld dat het net zou lijken of de film over ons hoofd zou gaan. Daar kon ik me niet zoveel bij voorstellen maar het klopte. 'Zambesia' heette de film en inderdaad de vogels leken recht de filmzaal in te vliegen. Toen de zak popcorn bijna leeg was verweet Doortje mij dat ik er te veel at, wat niet waar was, maar de film was prachtig, dat wel. Paas episode 2 volgt.

 



zondag 24 maart 2013

pleegouderdag


Een keer per jaar ontmoet ik andere pleegouders. We komen dan op een plaats in het midden van Nederland bij elkaar, met of zonder kinderen, meestal zonder maar het staat je vrij om ze mee te nemen. Omdat deze dag zo'n succes is werd er vorig jaar een 2e jaarlijkse meeting georganiseerd mét kinderen. Een van de pleegouders die ruim woont met veel buiten-speel-mogelijkheden stelde haar huis ter beschikking. Daar was ik met Doortje bij en zo zag ze heel veel andere kinderen die ook niet bij hun eigen papa en/of mama wonen. Doortje mag dan in onze eigen omgeving geen doorsnee gezinssituatie hebben zo ziet ze wel dat er velen net als zij zijn. Waarvan ik me dan weer kan voorstellen dat die wetenschap wat meer vrede geeft met dát waar mee zij het heeft te doen. Via een besloten pleegouder forum leerde ik de andere pleegouders kennen toen Doortje pas bij me was. Het bleek een schat aan informatie voor me te zijn. Die volkomen nieuwe wereld werd te behappen doordat ik elke vraag daar veilig kon stellen. Over de hulpverlening, over de gevoelens omtrent het pleegzorgen, over de verhouding met mama en over de verstoorde hechting van Doortje. Alle informatie was/is er te vinden, omdat iedere denkbare pleegzorgcommotie daar beleefd is. Plus wat die-hards die ook de juridische weg tot in de puntjes op weten te lepelen. Het forum is veilig want; niet bedoeld voor biologische ouders en ook niet voor mensen werkzaam als pleegzorgbegeleider of gezinsvoogd.
Iemand vroeg me wel eens wat ik bij andere pleegouders te zoeken heb omdat ik gewoon een oma ben die voor haar kleinkind zorgt. Tja. Het voelt anders, het 'gewoon' oma zijn verdween totaal toen duidelijk werd dat Doortje voor altijd bij me zou blijven. Mijn takenpakket werd uitgebreid zal ik maar zeggen, en bij die promotie hoorde een bijscholing die ik via het forum kreeg. Ik voel me verwant aan al die mensen die, in nood, kort of langdurend voor de kinderen van iemand anders willen zorgen. Ik bewonder ze, om hun grote harten en met hun zorg voor 'vreemde' kinderen. Het maakt ook wat minder eenzaam, hoe vaak ik mijn hart het ook mag luchten bij mijn eigen lieverds, op één moment praat je makkelijker met gelijkgestemden. Zij weten van de hoed en de rand, de details, en ik leerde van ze. Omdat het leven met Doortje in redelijk rustig vaarwater is op dit ogenblik ben ik nu vooral lezer en supporter op het forum, maar de afgelopen 5 jaar heb ik toch aardig wat mensen, en hun leven, leren kennen al lezend op het forum. En dan is het zo leuk om ze ook eens in het 'eggie' te zien en te spreken. Wel even puzzelen want aanvankelijk had iedereen wel een nickname en geen profiel foto. Inmiddels is er zoveel vertrouwen dat we ook eigen namen en foto's kunnen plaatsen. Ook op facebook is inmiddels een pleegzorggroep gemaakt, ook leuk en erg gezellig maar ik laaf me voorlopig weer een poos aan deze 'live meeting' met al die prachtige mensen.

 


vrijdag 22 maart 2013

trotse oma


Doortje zit nu in groep 2 en kreeg deze week haar 2e rapport. U leest een bericht van een apetrotse oma. Het zag er geweldig goed uit. De kleuter cito is zelfs bovengemiddeld gemaakt, de rest uitsluitend ruim voldoende en goed. Ik weet het wel; dit zegt niet zoveel over de rest van haar leven, een goed of matig rapport is geen van beiden een garantie voor een prettig leven. Maar ik neem natuurlijk ook mijn eigen referentie mee, en omdat Doortje het kind van haar moeder is, en ik een zoon heb die op een gewone basisschool zat, weet ik hoe makkelijk het leven is als je in je eigen buurt naar school kan. Het sociale leven is meer bij de hand dan wanneer je in een 'ver weg' stad, met de taxi, voor een hele dag, op school gaat. Vriendjes in de buurt weten te vinden is voor een kind fijn. Voor mama was die aansluiting lastiger. Met vergelijken doe ik mijn kind noch mijn kleinkind goed, dat realiseer ik me wel. Toch was dat wel één van de grootste zorgen toen ik wist dat Doortje geboren zou worden; wordt het een kindje als haar moeder of niet.
Voor alle duidelijkheid; ik heb een heerlijke dochter. Zij heeft mij meer van het leven geleerd dan wie of wat dan ook. Er zijn wat kwaliteiten die ik, nu bezit, maar leerde door voor mijn dochter te zorgen, gewoon omdat ze meer dan gemiddelde zorg nodig had. Mama zelf ervoer ook opluchting toen Doortje op de basisschool gewoon mee bleek te kunnen komen. Eerst stemde dat me treurig tot het me duidelijk werd dat zij zich haar eenzaamheid vooral herinnerde. Ze ontbeerde de zelfstandigheid en sociale contacten om zich in de buurt te handhaven. Dat we het nu over zulke zaken kunnen hebben is louter geboren uit oefening. Doortje redt zich goed in onze buurt, hoe fijn. Door de omgang met mensen uit het bijzonder onderwijs en alle gerelateerde instanties leerde ik  razendsnel te vertrouwen op mijn eigen inzichten. Mama was nog jong toen ik door kreeg dat sommige onderzoeken in zorg of onderwijs niet persé  in het voordeel van de hulpvrager zijn. Waar ook later dan nooit meer een noodzaak toe bleek. Mijn vraag was vaak of een onderzoek in het voordeel was van mijn dochter, mij, of de hulpgever. Die volgorde klopte het best, die volgorde wilde ik aanhouden. Er zijn veel onderzoeken geweigerd door mij en wij vonden moeizaam maar toch onze weg prima. Ook mijn geduld is groter geworden door alle oefeningen en trainingen met mijn kind. De zorgen om Doortje waren dan ook meer om haar welzijn dan het mijne. Al heb ik me natuurlijk, eerlijk is eerlijk, ook wel afgevraagd of dit lijf het nog een keer zou kunnen. Rest nog de vraag 'nature of nurture.' Zeker weten doe ik het niet, misschien van allebei een beetje. Reken ik me dan een mooi rapport van meisje aan? Nee dat denk ik niet, maar wat ben ik ongelofelijk blij en dankbaar dat deze 2e kans opvoeding zónder al die extra's is.

 

zondag 10 maart 2013

zaterdag


Onze zaterdag verloopt meestal volgens een zelfde patroon. Doortje gaat met opa Toet mee voor een paar uurtjes. Ze doen samen boodschappen, bezoeken overgrootmoeder Toet, kijken even op de kinderboerderij en eten wat bij hem thuis. Deze week is opa Toet op vakantie. In bed bedenken we het plan om te gaan wandelen samen in een natuurgebiedje vlak bij ons. Regen. Roet in het plan. Doortje bedenkt zelf een alternatief. Ze belt andere opa en zegt dat ze vrij is en daarom met hém mee kan om boodschappen te doen. Of hij dan ook even wil voelen want haar voortand zit bijna los en dit weekend moet die er uit. Waarom? Een klasgenootje geniet de prettige reputatie heel makkelijk losse tanden te kunnen verwijderen. Doortje heeft de opdracht gekregen om dit weekend appels en komkommer te eten want maandag moet die tand er uit zijn anders trekt zij hem er uit. Doortje wil alleen geen appel en komkommer eten, ze wordt nerveus van de klasgenoot, ze is maar druk mee. Er aan wiebelen, frunniken, zakdoekje er bij, 'wil jij ook even voelen Nana?'
Dit wordt een lang weekend.
In de middag regent het lekker verder en besluiten we bioscoopje te spelen. We gaan de Lion King huren. Alle kussens en dekens worden verzameld en Doortje bouwt een 2 persoons nest voor de tv. Ik maak popcorn. 'Popcorm' (zoals zij het zegt) hoort bij de bioscoop Nana.' We liggen samen te genieten van Simba, het nest is lekker warm en de popcorm ook. Film kijken is heel goed te combineren met tand friemelen. Als de vader van Simba sterft heeft Doortje buikpijn. 'Of het is van die tand, want hij zit nu echt heel los Nana.' Kom maar strak in mijn  armen.
s 'Avonds is andere opa bij ons zoals altijd. Hij mag wel even naar de tand kijken maar er niet meer aanzitten. Na het eten doen we een spelletje Jumbolino. Net voor we gaan beginnen zegt Doortje; 'dit spel wordt u aangeboden door Jumbo supermarkten.' Ik val zowat van mijn stoel van verbazing. Het klinkt net zo raar als wanneer mijn 85 jarige vader slang zou gebruiken en zou zeggen; 'dit chickie is faja boeng.' We hebben niet eens een Jumbo in ons dorp, hoe komt ze er op?
Nou goed vanmorgen had ze ook al even op haar tablet zitten you tube'en, (ik heb wat veilige afspeellijsten voor haar gemaakt) en toen liet ze me toch ook op eens zien dat sinterklaas gewoon een verklede man is. Hé!!!! 'Kijk maar Nana ze hebben het gefilmd.' Ok, zo ontdekt zij dus de wereld ook, afspeellijst of niet. Afijn ze maakt ons in met Jumbolino, het is net haar moeder; altijd winnen met spelletjes.
Wel handig als je even op je beurt moet wachten; kan je gewoon verder rammelen aan die tand. Ze vraagt zich wel af hoe dat nou maandag moet als 'huppeldepupje' ziet dat die tand er nog niet uit is. In bed; bij een ander klasgenootje ging de voortand er in de nacht uit, misschien bij haar ook wel. 'Misschien wel lieverd, welterusten.'
Bij één klasgenootje komt nooit een tandenfee, haar vader legt geld onder haar kussen, 'raar he Nana.' 'Ja schat zo kan het ook, nu lekker dromen van fijne dingen' probeer ik de dag te stoppen.
Lekker is dat zo, nog een stuk of 20 tanden te gaan, ik heb persoonlijk zin om klasgenootje even te rammelen. Zondag morgen, spelend verder friemelen en rammelen en frunniken. En jaaaaa hoor, gelukt.
Doortje gaat meteen haar tand even wassen. Wel een gek gevoel hoor Nana. 'Zo nu ben ik meteen van huppeldepupje af' besluit ze plotseling toch weer zelfverzekerd. De tandenfee is ook tevreden.

 

zondag 3 maart 2013

even ziek zijn


Welke alleenstaande ouder met zorgtaak kan het zich permitteren om ziek te worden?. Weinigen, ik ook niet.
Hoe doen andere alleenstaande ouders dat dan?. Het is absoluut een nadeel van alleen zorgen voor een kindje. Zodra er ook maar iets mis gaat moet je hulp vragen, niet fijn, ik ben er niet handig in. Gelukkig mankeer ik van alles maar ben ik nooit ziek op een jaarlijkse verkoudheid na.
Griep; ik herkende het niet uit ervaring. En net als de hoop op lente gloort slaat er een virusje toe. Toch nog, getver. Behhh. We eten zo gezond en de lente bolletjes staan al in de tuin met knopjes. Behhh, daar trekt een virusje zich dus niets van aan.  Eerst nog proberen extra pillen te slikken en door te lopen. Tot ik opsta en zo beroerd ben dat ik flauw denk te vallen. En dan is de eerste gedachte; 'ach gut en Doortje nou.' 
Beslissen, wat doe ik, Doortje thuis laten en mijn bed in duiken, als ze zoveel tv mag kijken als ze wil gelooft ze me vast niet, of toch naar school gaan fietsen en in bed kruipen als ze op school is. Doortje wil naar school; 'dan kan jij even ziek zijn Nana.' Tja weten wij veel.
Zal je net zien, 4 afspraken die dag om af te zeggen. Het is ook meteen de laatste actie van die week, alle afspraken cancelen.
Ik bibber en zweet en hijg de week door. 'Je bent heerlijk warm Nana' zegt Doortje als ze even komt kroelen. Niet op mijn hoofd aaien lieverd mijn haren doen ook pijn. Ja, dat herkent ze wel, van die ene harde borstel, die doet ook altijd pijn. Mama is net met haar nieuwe baan begonnen maar komt haar vrije dag om te helpen. Fijn voor Doortje want ze is een klein beetje van slag. 'Nana wilde op de tafel slapen met haar hoofd mama' verteld ze verbijsterd. Opa brengt me naar de huisarts, even lekker huilen over hoe ziek ik me voel, gek is dat, die tranen van belabberdheid zijn alleen daar gelegitimeerd.
Griep/lichte longontsteking/antibiotica, en opa neemt de rest van de week de honneurs waar. Dat is zelfs wel een beetje feestelijk want bij opa thuis mag meisje tenten bouwen in het héle huis.
O zalige luxe in mijn eentje ziek te kunnen zijn. Zonder eetlust, wel rillend en zwetend, niet anders te hoeven dan in bed liggen. Doortje komt iedere avond wel thuis slapen zodat er niet al te veel veranderd in haar dagelijkse leven. Kwestie is wel of ik haar dan makkelijker besmet, wat is de incubatie tijd van dit virus? Toch maar zo, ze wil nooit lang logeren. Bovendien wil ze weten hoe ik er aan toe ben. Elke keer weer zittend op de rand van mijn bed komt ze me zachtjes aaien op mijn hand. Zo lief.
Tonio van A.F.Th van der Heijden, 1Q84 van Haruki Murakami en een beetje Daphne Deckers lezen, sloten thee er bij, en je overleeft zo'n week toch niet onaardig. 'Ben je er al klaar mee Nana?' vraagt Doortje op dag 8. Nou, ok, morgen maar weer eens in de wereld gaan kijken.

.

vrijdag 15 februari 2013

haar lijfje


Een van de heerlijke momenten van de dag is s´avonds laat. Vlak voor ik ga slapen dek ik Doortje nog even toe. Zolang ze bij me is levert dat me een geluks kriebel in mijn buik op, ´een alles is goed´ beleving. Vaak slaapt ze als een kikker op haar buik met de knietjes naast haar middel, tientallen knuffels om zich heen. Duim in haar mond, en zo niet de ´overbeet´ een beetje zichtbaar. Soms ligt ze net als op de IC toen ze geboren werd, op haar knieën, kontje omhoog. Het vertederd me, maakt me een beetje meditatief en dankbaar. Dat dit kleine grietje het gehaald heeft en zo pittig werd. Dat we allemaal bij elkaar zijn gebleven. Ik heb haar graag dicht tegen me aan, gelukkig zij ook. s 'Morgens na het wakker worden samen in bed, om de beurt in elkaars armen. Op de bank als we boekjes lezen, dan heet het 'lekker strak zitten'.
Zo vertrouwd ook omdat in een nieuw lijfje allerlei delen van andere geliefden terug te zien zijn. Dat gezichtje precies als van haar mama, net als dat mooie ranke hertelijfje en die heerlijke lenigheid, waarvan een revalidatie arts vroeger eens zei dat mama in een circus terecht was gekomen als ze in China geboren zou zijn. De lange heel smalle voeten waarvoor ik weer ver weg moet om passende schoenen te vinden, net als voor haar mama destijds. Die opwippende grote teen met heel platte nagels als van haar opa, waar ik ooit 12 jaar mee was. De oorklachten van mijn familie. Dat neusje, heel erg niet van óns, net als de snel bruinende huid, welke ik allebei meteen herkende als zijnde van haar papa, die zij zo graag zou kennen, en ik 1 jaar meemaakte. Dat huidje wat neigt naar exceemachtige uitslag als bij mijn vader en mij. Die geweldig mooie lange slanke vingers van haar overgrootmoeder, ik heb goede hoop dat die lange benen ook gaan lijken!
Dat mooie lijfje, maar wel met een litteken op de buik. Als herinnering aan spannende tijden. Nadat mama de 20 weken echo had laten maken bleek Doortje een open buik te hebben. De darmen lagen door een gaatje uit de buik. Ik werd nog banger dan ik al was, de huidige tijd voorziend maar twijfelend aan mijn kunnen. Haar papa verdween. Stom genoeg ben ik alle informatie over de aandoening gaan goochelen en via fora kwam ik rampzalige scenario's tegen over kindjes met een gastro-schizis. Voor eeuwig afgeleerd. Doortje bleek een bikkel, werd de welbekende uitzondering op de regel. Licht geboren, 1800 gram, meteen dezelfde nacht geopereerd, 7 weken Sophia kinderziekenhuis. Herstelde opbeurend snel. Oeverloze controles volgden maar nooit één enkele complicatie. Dat lijfje herbergt ons en wij herbergen Doortje. Lekker strak.