dinsdag 30 april 2013

koningsdag


Lief meisje we maakten een gedenkwaardige dag mee. Vandaag is sinds 123 jaar in Nederland een koning ingehuldigd. Koning Willem Alexander, klinkt dat niet mooi? Samen met zijn koningin Máxima, de prinsesjes Amalia, Alexia en Ariane vierde hij een geweldige dag.
Waar een klein land groot in kan zijn is écht een mooi feest aanbieden. Vanmorgen de abdicatie in het paleis op de Dam. Daarbij voelde ik al een kleine hik-slik van ontroering toen moeder en zoon elkaar even in de hand knepen. Tja, Beatrix mag stoppen met werken, gaan genieten van een welverdiend pensioen. Alleen zij weet welke weinig begerenswaardige taak haar zoon met zijn gezin te wachten staat.
Je bouwt verder aan je duplo kasteel en kruipt af en toe naast me op de bank om samen te kijken naar traditie en protocol. Emotioneel is het als Alexander en Beatrix elkaar kussen op het balkon, als Máxima haar schoonmoeder, handenknijpend ondersteunt en wanneer Alexander Amalia kust. Het bijna huiltje als Alexander zijn ´Zo waarlijk helpe mij God almachtig´ uitspreekt. Waarom dan Nana?’ vraag je. Tja lieverd het is een belangrijke gebeurtenis in het leven van die familie en dan leef ik een beetje mee. Oh oh wat een watje ben ik soms.
We smullen, oranje gebak, en ook van de prachtige kledij van alle gasten. Stiekem vinden wij de Marokkaanse afgezante Lalla Salma het aller áller mooist gekleed. Huiverend hoor je aan dat twee prinsen trouwden met ‘burgermeisjes’ je trekt zelf de conclusie dat je kansen op een koninklijk leven nog niet verkeken zijn. Opa en ik gniffelen om de zure blikken van prins Charles, hij wacht nog stééds op een kans om ook koning te worden. De Nieuwe Kerk is spectaculair versierd, de pracht en praal is sprookjesachtig. Ik vertaal voor je wat de NOS mensen vertellen. Over scepter, kroonappel en kroon. Waarom Alexander de kroon niet draagt? Te klein en te zwaar, maar wel een mooie mantel met 83 leeuwtjes er op geborduurd. Over Masako  uit Japan, die jij nu zielig vindt maar wel leuk dat ze naar dit feestje mocht! Over de visnetten die als versieringen worden gebruikt, jij had het idee dat slingers mooier zouden zijn! En of de prinsesjes geen koude armen zouden hebben. De gouden koets had er wat jou betreft ook nog wel bij gemogen.
Gelukkig wil opa wel even met je naar de vrijmarkt in ons eigen dorp. In je oranje kleertjes en zelf opgesmeerde schmink. Later zou een klasgenootje nog vragen als wat jij geschminkt was! Nou; ‘als vlag natuurlijk.’ Rood wit en blauw nog vaag zichtbaar. Dolblij kom je terug want dit jaar kon je wél paardrijden, je herinnerde je nog dat het vorig niet lukte omdat de rij wachtenden toen té lang was. Nana is blij dat je er geen reut hebt gekocht, ik wil liever van dingetjes af dan erbij te krijgen in huis.
’s Middags gaan we nog een keer naar het feestgedruis. Dorpsgetrouw lopen de mensen in oranjekleding van het laatste voetbalfestijn en zijn de activiteiten identiek aan vorig jaar. Hup Holland hup.
Je geniet bewonderend van kinderen die dansjes en liedjes op een hoog podium uitvoeren. Dat zou je ook wel willen, maar nog niet durven.
Lief kind, ik ben benieuwd wat jij je later herinnert van deze bijzondere dag. Zelf herinner ik me de aubade, die we als kleine kinderen met de hele school brachten bij het gemeentehuis, strak in het gelid, op elke Koninginnedag . Ook ik oefende net als jij landsgetrouw het Wilhelmus. Dat we het samen nog maar vaak mogen zingen voor deze prachtige Koninklijke familie.

zondag 28 april 2013

kleine zus

Doortje zit te strijkkralen. Ze maakt een beertje voor haar zusje. Zusje??? Nee niet echt, maar voor Doortje wel.
Dit behoeft enige uitleg. De kleine geschiedenis van het kleine zusje want zusje is pas 1 jaar oud. Ik had nog werk toen Doortje geboren werd. Ik had ook nog werk toen Doortje bij me kwam wonen. Een leuke baan als onderwijsassistente op een VMBO afdeling zorg en welzijn. Op de top van mijn carrière gaf ik er 19 praktijk lesuren aan meiden van 14, 15 en 16 jaar oud. Als parttimer had ik daar 20 klok uren voor. Na enige krimp op de afdeling kwam ik op de administratie daar terecht, en ook dat was leuk. Véél van geleerd.
Doortje heeft na de roerige periode (met mama) bij opa, ook nog een week of 6 in een KVT gewoond. (kort verblijf tehuis.) Die weken dáár waren traumatischer voor ons allen dan haar moeizame start. Goddank, is het gelukt om Doortje bij me te krijgen.
Mijn baas was fideel, ik kon elke dag naar Doortje toe, en om mijn bezoeken heen werken. Maar ondanks dat ik haar dagelijks zag, voorkwam dat niet dat ze een verstoorde hechting opliep. De herinnering aan haar hartverscheurende gehuil als ik vertrok, bezorgt me nog kippenvel.
Na de 4 weken pleegzorgverlof moest ik weer aan het werk. Doortje was nog volop aan het hechten en het kinderdagverblijf had een wachtlijst, waardoor ik besloot om een oppas aan huis te zoeken.
Dat was snel geregeld.
De dochter, (met een mega kinderwens), van een van vriendin was al vanaf het begin betrokken bij ons en wilde graag helpen bij de zorg voor Doortje. Het bleek een gouden greep, tot op de dag van vandaag.
Inmiddels is het moederhart van de oppas ook gevuld en dát kindje noemt Doortje nu haar kleine zus.
Doortje miste de oppas en haar baby toen kleine zus net was geboren. Dat die twee tijd nodig hadden om aan elkaar te wennen, begreep ze niet. De ontwikkeling van kleine zus volgt Doortje nu met interesse. De oppas noemt Doortje trouw ‘grote zus’, een titel waar ze trots op is.
(Ik vraag me wel eens af hoe we dat weer gaan verklaren met onze toch al gecompliceerde gezinssamenstelling!)
Nu, in de meivakantie, staat er weer een logeerpartijtje op de agenda, bij kleine zus.
Er gaan vaak kaartjes en cadeautjes heen en weer. Speeltjes en kleertjes van Doortje gaan over naar het kleintje. Soms gaat er een gekocht presentje mee naar kleine zus, soms stuurt Doortje een zelf geknutselde kaart naar haar. Via een foto op facebook laat de oppas dan de ontvangst zien. Dat vindt Doortje prachtig.
Dit keer krijgt kleine zus een strijkkraalwerkje.
Heel aandachtig worden de vorm en kleurtjes uitgekozen. ‘Denk jij dat mijn kleine zus dit mooi vindt Nana?’ vraagt ze. Ik weet het zeker liefje.

vrijdag 26 april 2013

knutselaar


Als Doortje goede zin heeft kan het huis zo maar ontploffen. Ze is dol knutselen. Er is een deur ingericht met haar fröbelwerken, er is een stuk muur vrijgehouden voor grote stukken, er is een rail waar steeds een andere compositie aan hangt. 
Ik hou van haar werkjes, haar inzet, haar fantasie. We hebben een grote voorraad aan materialen en gereedschappen. Zo heerlijk, alle dingetjes in hun eigen kleine mini curvertje. Er is zelfs een speciale crea-kast. Noem het en het is er, van een brood klei tot en met splitpennen met een 'diamant' er op. Papiersoorten, verfartikelen. 
Het ziet er zalig uit als ze er mee bezig is. 
Maar ook samen maken we mooie kunstwerken;
Doortje lag op de grond en ik trok haar silhouet na op een stuk papier. (2 vierkante meter van het huis bezet). Volgens haar zou dat beter gaan als ze bloot was, waardoor ik het niet kon weerstaan om dan ook nog even de kieteldood te doen. En dan gaat zij weer roepen 'ganade citroen ik zal het nooit meer doen'. Lig ik weer in een deuk om haar 'ganade' en zo zijn we lang zoet. 
Met haar omtrek gaan we aan de gang. Oude behangboeken hebben prachtig papier waar ze uit kan kiezen om haar eigen levensgrote aankleedpop mee te kleden. (4 vierkante meter). Het hele project is een genot. Zo veel te kiezen, fantaseren en te verfraaien. (9 vierkante meter).  Als de papieren pop helemaal klaar is gaat er nog een zelfgemaakte ketting om heen, de plakdiamanten worden een armband, wol wordt haar. Stickers zijn overal goed voor dus de behangkleding wordt met stickers opgeleukt.  Plan na plan, idee na idee. Doortje geniet. 
Inmiddels liggen de grote en de kleine tafel vol, de keuken is bezaaid maar het project vordert gestaag. 
Zo aan het einde is het de bedoeling dat ik altijd minder ga bijdragen. De versiering is echt haar specialiteit. (gelukkig nog één stoel vrij). 
Lapjes erbij, voor zakjes op de jurk. Ze tekent een mooi gezichtje op de pop. Het is een kunstwerk op ware grootte geworden. Een zelfportret. 
Nu moet zo'n hele exercitie natuurlijk ook afgebouwd worden, het leven gaat gewoon door, ook na grote projecten. 
Even kijken hoe ik dit aan ga pakken.  Opruimen is dan weer een bezigheid waar mijn kunstenares niet zo veel mee heeft. 'Weet je wat Nana' zegt ze gehaaid en bij wijze van goedmakertje na me weggestuurd te hebben van het versieren, 'dan mag jíj alleen opruimen vandaag'.
Een speciale aanbieding van de dag waar ik niet om gevraagd heb, ik bedank vriendelijk. Samen vullen we weer alle gezellige mini-curvertjes en ruimen puin. Of ik dan wel nu even de cd 'ja zuster nee zuster' op wil zetten want dan zingt ze er bij!
is ze niet enig?

 

zondag 21 april 2013

museum


Doortje vraagt me regelmatig of ik wil vertellen over vroeger. Ze hoort dan graag verhalen over mijn kindertijd. Wat ik deed met mijn broers en zussen, hoe onze vieringen waren en hoe mijn opvoeding was. Ook zegt ze soms dat we allebei iemand missen; zij haar papa (die ze niet kent, wat ze erg jammer vindt) en ik mijn oma. Dat verbindt. Dan luistert ze naar de verhalen die ik ken over hen beiden. Vooral het begrip ‘vroeger’ vindt ze interessant. Vandaag had ik er pret in om haar eens mee te nemen naar een wereld van vroeger. We gingen naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Doortje snapt jammer genoeg niet hoe weinig eer ze mijn blognaam doet bij zulke activiteiten. Tussen alle antiquiteiten voel ik me reuze bejaard, maar goed je hebt een leuke dag zo. Opa had het museum nog nooit bezocht dus ook hij was aangenaam verrast na het horen van mijn plan. Ik werd vrolijk toen hij me er aan herinnerde dat ik daar in een grijs verleden een bijzonder mooie visser had ontmoet. Was ik vergeten maar hij kan soms onbedoeld toch een quasi jaloers tikje geven. Enig hoor.
In de auto op weg vroeg Doortje al na 10 kilometer of we er al waren, het was bijna anderhalf uur rijden! Gelukkig is deze Nana doorgewinterd in het kindervermaak dus er stond een tas met allerlei lekkers en gezelligs naast haar. Opa en ik hoopten dat ze dan ook niet de héle weg zou kletsen.
Daar aangekomen bleken we te moeten overvaren om in het openluchtmuseum te komen, extraatje.
Wandelend door het prachtige gehucht zuchtte ik van oh en ah. Elk sentiment werd breed uitgemeten voor Doortje. De buiten wc met het hartje in de deur, net als bij mijn oma, vond Doortje; ‘smerig zeg’.
Ze huppelde lekker de bleekweide in om daar in de vruchtbomen te gaan klimmen. ‘Echt waar Nana’ riep ze steeds als ik iets vertelde. Het leek Hans Teeuwen wel.
‘Kleine mensjes hoor’ zei Doortje toen ze een bedstee zag.
Beetje teleurgesteld in het oude snoepwinkeltje waar het snoep van mijn jeugd niet meer te zien en te koop was, een eigen zakje tum tum maakte dat weer goed.
In 1 woonhuisje konden kinderen zich verkleden en dat mocht dan een half uurtje gedragen blijven. Ze zag er beeldig uit als Zeeuws meisje, maar vond het behoorlijk lastig spelen met al die lange rokken en schorten over elkaar, een dubbele boezeroen en ook nog twee kapjes op haar hoofd.
Ze probeerde een onmogelijke driewieler te berijden, een stokpaardje en een ijzeren hoepel, hopeloze actie, wel grappig.
Alle oude winkels waren niet zo aan Doortje besteed. Opa en ik haalden herinneringen op. We zagen onze oude slager, kapper en kruidenier weer voor ons.
De gezelschapspelen op het plein waren wel erg leuk. Alles probeerden we.
Voor kinderen is het museum wel écht leuk waar het ook bevolkt wordt. In het schooltje kun je een lesje volgen. Iedere werknemer in klederdracht. Bij de klompenmaker een klompje knutselen. Overal waar we liepen kwamen we steeds de voddenboer tegen met zijn kar. Op het laatst groetten we elkaar vrolijk als hij weer langs reed.
Ja, een beetje nostalgisch wordt je daar wel van. Maar naar huis gaan waar de lichtknopjes, cv, stofzuiger, wasmachine en koelkast binnen handbereik zijn is wel tof.
En Doortje; die is in één dag meer te weten gekomen over vroeger dan uit al mijn verhalen, de komende dagen kan ik wel weer wat vragen verwachten.

 

vrijdag 12 april 2013

jongetjes



Doortje vertelde me dat het jammer was dat ze geen moedervlek had. Zomaar tussen neus en lip door, achterop de fiets. Natúúrlijk vroeg ik waarom ze dat jammer vond. Daar komt ‘ie: zij zou nu geen kinderen kunnen krijgen want dat kon alleen als je een moedervlek had! Heeft ze gehoord in de klas!!!!!!!!! Ik weet het niet hoor, maar ze pas 6 jaar. Hoe komen ze er op? Ik herinner me van mezelf of van mijn eigen kinderen zulke fantasierijke gesprekken niet.
Goed. Even biologie, leeftijdsadequaat, toegepast.
Kunnen  we verder met het verhaal.
Jongetjes zijn al een poosje erg in trek bij Doortje. Ze vindt ze leuk, stoer en speelt er graag mee. Liefst wel de kleinsten van die soort, of de 4jarigen. Lijkt me slim want die kan ze zeker `handelen`. Doortje is zelf frêle gebouwd en motorisch niet super handig.
Sinds kort is er een nieuw klasgenootje. Een klein mannetje pas geëmigreerd uit Spanje. Het jochie heeft een snoezig accentje. “Hij is lief en we geven steeds kusjes aan elkaar” zei Doortje. Nadat ze al eens verteld had dat ze alle jongetjes uit haar klas lief vond maar dat de jongens háár niet wilden, zag ze een nieuwe prooi. Omdat deze lente nog steeds speelt dat het winter, is en het op deze vrije middag ernstig regende had ik zin om eens lekker te verwennen. Per slot van rekening begreep ik, na de thema avond gisteren op tv, over verwennen, dat we het allemaal te veel doen. Vaak omdat het ons zelf beter uit komt om inconsequent bezig te zijn. Ik soms ook. Wil ik ook nog wel even toegeven dat ik af en toe “nee” roep terwijl Doortje dan heus een goed argument aan kan dragen. Het gevolg is dan tóch een democratische beslissing.
Het boek wat is lees is onweerstaanbaar, Karl Ove Knausgard, de serie; Mijn strijd. De behoefte was dus mega groot om verder te lezen. Voor alle partijen feest, we gingen naar een indoor speeltuin.  Is dat verwennen of niet? Doortje mocht een klasgenootje uitkiezen en dat werd het schattige emigrantje. Hij was uitzinnig van blijdschap na de uitnodiging. Tolde het schoolplein over.
Moet ik weer hebben: kiest Doortje zo’n hyper speelkameraadje.
Nou ja, zij een wilde vriend ik mijn mooie verhaal. We hadden een fijne middag. Nu maar hopen dat als deze liefde even duurt, hij een moedervlek heeft.

 

 




 

woensdag 10 april 2013

Dik Trom


Zondag gingen we met Doortje naar de voorstelling 'Dik Trom' in het theater. Opa had Doortje al voorbereid met zijn herinneringen over Dik. Het jochie wat achterstevoren zit en de staart van een ezel omhoog trekkend, omdat hij denkt dan sneller te gaan, een race rijdt. Altijd mooi vermaak het theater. Netjes in de kleertjes, koffie met wat lekkers, op zulke dagen zie je snoepgoed in de foyer wat er anders nooit is, zo krijg je kinderen er wel naar toe! Kleurtjes en kleurplaten staan klaar in de foyer want de schouwburg is helemaal voor kinderen dan. Dat zijn dus heel sjieke uitstapjes, geen recessie voor ons dankzij opa. Nu had ik alleen niet gezien dat deze voorstelling een musical was. En ik vind musicals stom. Het kunstje; decortje draaien, saai liedje, snel liedje met een heel lange uithaal. Elk mooi verhaal wordt verplat in een musical. Van mij hoeft het niet. En dan was er nog een slap verhaal op de koop toe. Dik Trom wilde zijn blinde, mishandelde vriendinnetje (letterlijk aan de ketting gelegd door een valse moeder) helpen door haar operatie te betalen waardoor ze weer zou kunnen zien. Wat een idee! Ik had heel andere herinneringen aan Dik. Een erg ondeugend te veel etend jongetje. Hoewel Dik op toneel wel een dik-maak-pak droeg kwam eten niet in het verhaal voor en ondeugend was hij al helemaal niet. Eerder een mini nep volwassene, een iebel jongetje, onzeker over het feit dat vriendinnetje hem niet mooi/leuk/aardig zou vinden als ze weer kon zien. Zo was Dik vroeger heus niet hoor!!!!
Gelukkig was Doortje wél snel helemaal in het verhaal. Af en toe kroop ze op schoot als het haar te gortig werd. 'Ik vind die moeder niet zo'n lieve vrouw' fluisterde ze toen de moeder van het vriendinnetje ook nog eens losse handjes bleek te hebben. Elke keer als de papegaai aan het woord was hield Doortje haar handen voor haar oren, zo schetterde hij. Het gebruik van enkele maar multi functionele decorstukken was wel inventief.  Aan iedere kant anders beschilderd. Winkel wordt huis, huis wordt gevel, gevel wordt trap, trap wordt torenkamer, torenkamer wordt circus en ga zo maar door. De olifant in het verhaal was een iglovormig rek met olifantentent er over, een losse kop apart bediend door een in het grijs geklede man en een slurf apart bediend door een in het grijs geklede dame. De bewegingen zagen er wel waarheidsgetrouw uit en Doortje vond die olifant ook echt heel groot. Zulke creatieve grappen kan ik ook wel waarderen. Het was de laatste voorstelling van dit seizoen. We hadden ijverig zegeltjes gespaard na elke kindervoorstelling en nu konden we het volle kaartje inleveren. Doortje hield er een schouwburgkinderbutton aan over, een glaasje ranja en.......een uitnodiging voor een rondleiding door het hele theater. Daar wachten we nu vol belangstelling op want toen Doortje kleiner was vroeg ze al eens waar die spelers heen gingen toen ze tussen de coulissen verdwenen. Volgend jaar kunnen we weer wat boeken zegt opa, joepie!

 

 

.


dinsdag 2 april 2013

beestjes


En ook de 2e paasdag was koud, zonnig en gezellig. Samen met opa gingen we naar 'Jeu de Boer'.
Een gehucht verderop woont een inventieve boer. Echt een slimmerik. Zijn prachtige grote bedrijf heeft hij omgetoverd tot een soort horeca met diertjes. Ook voor feesten, partijen en work shops, zo'n boer weet je wel. Groot stuk van de stal werd een als bar ingericht, je kent dat wel semi rustiek, semi romantisch. Met hangend curiosa, boerenbont kleedjes, kaarten van koeien, en roosjes en zo. Op het terrein is plek genoeg voor stands van enigszins gerelateerde bedrijfjes. De scouting voor het klimmen, de wijnboer, de kaasboer, de olijfolieboer?, de kweker van bijna doorgedraaide viooltjes, de schapenscheerder, de daarvan wol gebruikende vilt dame. Maar bovenal diertjes. Doortje is er dol op. Vroeg honderduit, waarom de koeien nog binnen waren, en of er niet meer shetlanders waren, kon ze er eerder op rijden, want de rij wachtenden was ook bij de paarden lang. Lekker kijken, griezelen, (bij vieze dikke koeien), paard rijden en als ze de kans krijgt de lammetjes aaien. Leuk zo lang het klein is dus. Meteen bij de oprit van de boerderij begon de braderie met.....touwtje trekken.
Ok, dat kan, zouden we dat doen voor we naar huis gingen. Na het aaien links en rechts wilde Doortje wel zelf eierdopjes vilten. Ze wist niet waar ze aan begon (duurt mega lang), maar het werkje was lekker kliederig dus wel 15 minuten leuk. Wol plukken, nat maken, olijfzeep er op en wrijven. En elke keer als ze dacht klaar te zijn vertelde de schapenwol geklede (zou het allemaal familie zijn?) dame dat ze verder moest gaan met wrijven. Doortje werd kouder en natter. Opa en ik gingen om de beurt even in de zon staan, en net toen de eczeem op haar handen begon op te spelen zei de mevrouw dat de eierdoppen klaar waren. Ik zou ze nooit als zodanig herkend hebben maar Doortje was lekker bezig en dan ben ik ook tevreden. Bij de schmink had Doortje meerdere keren de moed op gegeven omdat de rij 12 kindjes lang was, maar op één moment pakte ze haar kans. Ze mocht zelf een gezichtje kiezen uit het voorbeeldenboek. Ze wilde graag als zeemeermin naar huis. Zei die dame, (ook moe na een koude middag met 100 eisende kindjes); 'moet dat nou? dat heb ik nog nooit gedaan.' Geeft niks; dat wilde Doortje toch! Ongevoelig voor die lieve schminkschat d'r problemen. Nog een keer aaien, nog een keer paardrijden en dan was het wel klaar. Dikke pech zodra we ontdekten dat de touwtrek-kraam al vast naar huis was. s 'Avonds zaten we lekker samen aan ons paasmaal. Keukentafel bij het raam naar de tuin. Zagen we 2 duiven die een poging deden om tot dé daad te komen. Ik vertelde aan Doortje wat ze volgens mij van plan waren. Zei ze alle dieren info van die dag ten spijt; 'oh moet dat nou in onze tuin.'