woensdag 29 mei 2013

poppen


Doortje en ik leven samen in een huis, maar dat belet haar niet om een mega grote familie om zich heen te creëren als ze speelt. In haar poppenspel zie ik interessante situaties voorbij komen. De laatste tijd heeft ze haar hele grote familie in bed bij zich genomen. Allerlei poppen en knuffels doen mee. Iedereen krijgt een naam maar soms krijgen ze alleen een rol in het spel. Dan is een pop of knuffel ‘naamloze’ vader, broer of zus. Sommigen krijgen zelfs een echt bed ín haar bed. Een piepklein poppenbedje met 3 ieniemienie muisjes staat boven haar kussen. ‘We hebben net een drieling erbij gekregen Nana’, zegt ze. Ze worden gerangschikt op behoefte van Doortje. Tenminste dat denk ik. Een poppen maxi-cosi is de plek waar een zieke zus in ligt. Doortje verteld dat ze die zus in de gaten moet houden dus ligt zieke zus vlak naast het kussen van Doortje, en zwaar ingepakt.
Een andere avond kan het zomaar zijn dat de vader dichtbij haar kussen ligt. ‘Ja, dat is mijn man, ik ben getrouwd met mijn broer want dat is een lieve jongen.’ Een grote bruine, zachte beer! Oeps, ik overweeg even, staand naast haar bed, te vertellen dat trouwen met je broer………! Nee, ik zeg het niet, het is heerlijk om in het spel alle fantasie oeverloos te laten door komen. Bovendien zal ze vanzelf ontdekken welke mogelijkheden en onmogelijkheden het leven voor haar in petto heeft. In haar wereld is bijna alles nog haalbaar, dat is een fijne gedachte. Laat ik geen pret vergallen nu ze pas zes jaar oud is.
Op een andere avond verteld Doortje me dat ze erg druk heeft omdat zij de grote zus van acht broertjes en zusjes is die ze alleen verzorgt. Ze zucht er ook een beetje bij. ‘Tjongejonge’ zeg ik bewonderend tegen Doortje. Ik durf niet te vragen hoe dit zo gekomen is!
Sommige poppen mikt ze heel relaxed over de rand van het bed als haar dat op een dag beter uitkomt. Nooit zonder reden. ‘Die doet stom Nana’, ‘daar heb ik nu geen zin’ of; ‘die is suf’. Laatst moesten Marjoleine en Sophie ieder aan een andere kant van het bed slapen omdat die twee steeds ruzie maken.
Doortje heeft de boel aardig in de vingers in die grote familie van haar. Respect voor haar daadkracht. ‘Dat doe je goed moedertje’, zei ik tegen haar. Waarna ze me een heel vergenoegd glimlachje schonk.
Er zit ook een oma in het bed. Een dikke beer, beetje onderuitgezakt. Ik ontdekte met wat verhulde vragen niet welke rol die dame eigenlijk had in het spel. Mijn nieuwsgierigheid over de verwerking van haar belevingswereld in het spel werd niet beantwoord.
Nou ja, misschien is het voldoende dat die oma-beer er steeds is!
En anders; het blijft wel fantasie hé!!!!!!

woensdag 22 mei 2013

lezen



Doortje en ik houden van lezen. Heel erg veel.
Er gaat geen dag voorbij zonder te lezen. Lekker om even in een wereld van een ander personage te stappen. 
Vaste prik is het voorlees moment aan het einde van de dag bij ons.
Als we alle rituelen hebben gehad kruipen we op de bank. Meestal zoekt Doortje zelf het boek uit met een verhaal waar zij dan zin in heeft. Soms doe ik een voorstel omdat ik zin heb ergens in verder te gaan of een onbekend verhaal wil voorlezen. Zin in iets nieuws dus. Op vrije dagen willen we de dag wel eens beginnen in bed met een voorleesboek. Er zijn veel boeken in huis, ik bewaarde de meeste kinderboeken van mijn eigen kinderen. Elke kinderboekenweek mochten mijn zoon en dochter een boek uitzoeken, een traditie de ik nu met Doortje voorzet. Mijn zoon is een vakantie lezer gebleven. Mijn dochter leest nog steeds met veel plezier wat nogal wonderlijk is gezien haar ontwikkeling op dat gebied, ze leerde traag maar zette altijd door en bleef lezen. Nu tippen we elkaar wel eens over spannende boeken. Ook met feesten staan er vaak boeken op de verlanglijstjes, altijd een fijn kado om te geven of krijgen. Er is een boekenkast in de huiskamer én er zijn twee boekenkasten boven. Af en toe ruil ik wat boeken om bijvoorbeeld omdat Doortje er te groot voor is en ze niet meer aanspreken of omdat ik zelf een boek zat ben. Ik herinner me dat ik vroeger een boek aan mijn zoon voorlas wat ik spuugzat raakte. Het ging over twee buurmannen die allerlei avonturen beleefden terwijl ze klusjes opknapten. Niet de buurman en buurman van nu, die vinden we wel grappig. Het boek van toen liet me in elke regel het woord ‘buurman’ een of twee keer zeggen. Ik kon dat boek niet meer zien van verveling. Hij was er gek op dus las ik het vaker voor dan me lief was. Doortje laat zich makkelijker adviseren. Series vinden we lekker, meegaan in belevenissen van één persoontje. De Bobbie boekjes toen ze klein was. De Annie M. G. boeken. Alles van Marianne Busser en Ron Schröder omdat zij zo heerlijk rijmen. Geronimo Stilton over de gebruiken in andere wereld delen. De Muizenhuis boeken over Sam en Julia. Toen die net uit waren hebben we zelfs gemaild met de schrijfster; Karina Schaapman. Om haar te complimenteren met de prachtige boeken en te vragen of we dat muizenhuis ook in het echt konden zien. Ze antwoordde en zo kwamen we in de Openbare Bibliotheek Amsterdam terecht. Nog steeds te zien en echt fantastisch, een aanbeveling. Sprookjesboeken in allerlei varianten, wel of niet op rijm. Soms gaan we samen naar de bieb om wat nieuws uit te zoeken. Op dit moment zijn bij Doortje de verhalen over groep 3 erg in trek. Meester Max en de reuzenkleuters was een regelrechte hit. Na de zomer gaat ze zelf naar groep 3. Voor de komende kerst kan ze zelf lezen. Van puur genot om dat plezier zing ik net als Pino uit Sesamstraat wel eens voor haar; “als ik toch eens lezen kon dan las ik Nana voor………”.
‘Maar jij blijft wel voorlezen hé Nana?’ roept Doortje dan bezorgd.
Beloofd is beloofd. Welk boek ze maar wil.

 


 

vrijdag 10 mei 2013

paaldanssplit


Het is vakantie en ja hoor; mooi weer.
Blote benen en de hele dag buiten zijn, daar hou ik van.
Vandaag is zo’n dag zonder afspraak of uitje. Doortje gaat net als ik haar eigen gangetje.
Dit is het eerste jaar dat Doortje alleen naar de speeltuin mag. Één blok achter ons huis ligt een ruime, afgezette en gevarieerde speeltuin. Veel toestellen en voor alle leeftijden wat wils.
Nu is het wel wel stoer om alleen naar de speeltuin te kunnen volgens Doortje maar het moet mij niet te lang duren. Kwestie van wennen denk ik. Als ik haar een poos niet hoor of zie zoek ik haar even op. Alles oké. Lekker zandkastelen bouwen. Ik loop terug naar huis. Wasje vouwen, tuinwerkje, poosje lezen. Doortje is nog steeds niet terug. Ja hallo, het is best lekker rustig en ik geniet ook wel maar die vrijheid wint niet van het bekende zorgen en weten waar en met wie Doortje is. Ik pak een tijdschrift in en wat drinken. Als ik geïnstalleerd ben is Doortje blij me te zien want nu kan ze haar kunsten vertonen. Inmiddels is er een ander meisje waar Doortje mee speelt. Een bijzonder type. Deze Louise viel wel eerder op door haar jongensachtigheid; wild, veel schreeuwen en bazig, maar wel gecombineerd met een mooi koppie vol met lange blonde krullen. Motorisch is ze, anders dan Doortje, super behendig. Of ik wil zien wat ze allemaal kunnen op het grote klimrek? Nou doe maar dan, ik ben er nu toch, denk ik verbaasd over deze nieuwe vriendschap. Louise vraagt of Doortje al kan paaldansen. Omdat ze nee schudt doet Louise het wel even voor. Ik weet niet wat ik zie! Als een volleerd stripactdanseresje zwiert ze elegant fladderend naar beneden. Rechterbeen sierlijk gestrekt opzij met de linkervoet parmantig op de rechterknie. Goh, daar is zo’n klimrek ook nog goed voor. Doortje doet ook een poging en ploft gewoon lekker snel van 2 meter hoog het zand in. Nee, dat was niet de bedoeling even wat anders dan. Of Doortje de paaldanssplit kent? Nuh nuh, hoe die dan moet vraagt Doortje nog even vrolijk. Er volgt weer een leeftijd onheus showtje met écht waar een roetsj naar beneden en een perfecte split in het zand. 7 jaar is Louise! Ik kan het niet laten te vragen waar ze dat geleerd heeft. Nou, ze kijkt altijd; nekst sjenureetsjun dens naaw. Oh ja natuurlijk, nu snap ik het. Maar niet heus, denk ik oenig. Beetje verbaasd maar gerustgesteld over het feit wat Louise thuis allemaal ziet, wacht ik af. Doortje is aan de beurt en eindigt met haar sprietige ooievaarspootjes kromgebogen in een kuil. Even vrolijk. Het verschil in act kon niet groter zijn. ‘Nee nee’ roept Louise, ze doet wel even de variant voor 4jarigen voor, want deze is veel te moeilijk, kan Doortje dát proberen.  Deze belediging pikt Doortje niet. Ze kiest eieren voor haar geld, erkent haar meerdere in het paaldansen en vraagt of Louise mee gaat wippen. That’s my girl.

    

 

dinsdag 30 april 2013

koningsdag


Lief meisje we maakten een gedenkwaardige dag mee. Vandaag is sinds 123 jaar in Nederland een koning ingehuldigd. Koning Willem Alexander, klinkt dat niet mooi? Samen met zijn koningin Máxima, de prinsesjes Amalia, Alexia en Ariane vierde hij een geweldige dag.
Waar een klein land groot in kan zijn is écht een mooi feest aanbieden. Vanmorgen de abdicatie in het paleis op de Dam. Daarbij voelde ik al een kleine hik-slik van ontroering toen moeder en zoon elkaar even in de hand knepen. Tja, Beatrix mag stoppen met werken, gaan genieten van een welverdiend pensioen. Alleen zij weet welke weinig begerenswaardige taak haar zoon met zijn gezin te wachten staat.
Je bouwt verder aan je duplo kasteel en kruipt af en toe naast me op de bank om samen te kijken naar traditie en protocol. Emotioneel is het als Alexander en Beatrix elkaar kussen op het balkon, als Máxima haar schoonmoeder, handenknijpend ondersteunt en wanneer Alexander Amalia kust. Het bijna huiltje als Alexander zijn ´Zo waarlijk helpe mij God almachtig´ uitspreekt. Waarom dan Nana?’ vraag je. Tja lieverd het is een belangrijke gebeurtenis in het leven van die familie en dan leef ik een beetje mee. Oh oh wat een watje ben ik soms.
We smullen, oranje gebak, en ook van de prachtige kledij van alle gasten. Stiekem vinden wij de Marokkaanse afgezante Lalla Salma het aller áller mooist gekleed. Huiverend hoor je aan dat twee prinsen trouwden met ‘burgermeisjes’ je trekt zelf de conclusie dat je kansen op een koninklijk leven nog niet verkeken zijn. Opa en ik gniffelen om de zure blikken van prins Charles, hij wacht nog stééds op een kans om ook koning te worden. De Nieuwe Kerk is spectaculair versierd, de pracht en praal is sprookjesachtig. Ik vertaal voor je wat de NOS mensen vertellen. Over scepter, kroonappel en kroon. Waarom Alexander de kroon niet draagt? Te klein en te zwaar, maar wel een mooie mantel met 83 leeuwtjes er op geborduurd. Over Masako  uit Japan, die jij nu zielig vindt maar wel leuk dat ze naar dit feestje mocht! Over de visnetten die als versieringen worden gebruikt, jij had het idee dat slingers mooier zouden zijn! En of de prinsesjes geen koude armen zouden hebben. De gouden koets had er wat jou betreft ook nog wel bij gemogen.
Gelukkig wil opa wel even met je naar de vrijmarkt in ons eigen dorp. In je oranje kleertjes en zelf opgesmeerde schmink. Later zou een klasgenootje nog vragen als wat jij geschminkt was! Nou; ‘als vlag natuurlijk.’ Rood wit en blauw nog vaag zichtbaar. Dolblij kom je terug want dit jaar kon je wél paardrijden, je herinnerde je nog dat het vorig niet lukte omdat de rij wachtenden toen té lang was. Nana is blij dat je er geen reut hebt gekocht, ik wil liever van dingetjes af dan erbij te krijgen in huis.
’s Middags gaan we nog een keer naar het feestgedruis. Dorpsgetrouw lopen de mensen in oranjekleding van het laatste voetbalfestijn en zijn de activiteiten identiek aan vorig jaar. Hup Holland hup.
Je geniet bewonderend van kinderen die dansjes en liedjes op een hoog podium uitvoeren. Dat zou je ook wel willen, maar nog niet durven.
Lief kind, ik ben benieuwd wat jij je later herinnert van deze bijzondere dag. Zelf herinner ik me de aubade, die we als kleine kinderen met de hele school brachten bij het gemeentehuis, strak in het gelid, op elke Koninginnedag . Ook ik oefende net als jij landsgetrouw het Wilhelmus. Dat we het samen nog maar vaak mogen zingen voor deze prachtige Koninklijke familie.

zondag 28 april 2013

kleine zus

Doortje zit te strijkkralen. Ze maakt een beertje voor haar zusje. Zusje??? Nee niet echt, maar voor Doortje wel.
Dit behoeft enige uitleg. De kleine geschiedenis van het kleine zusje want zusje is pas 1 jaar oud. Ik had nog werk toen Doortje geboren werd. Ik had ook nog werk toen Doortje bij me kwam wonen. Een leuke baan als onderwijsassistente op een VMBO afdeling zorg en welzijn. Op de top van mijn carrière gaf ik er 19 praktijk lesuren aan meiden van 14, 15 en 16 jaar oud. Als parttimer had ik daar 20 klok uren voor. Na enige krimp op de afdeling kwam ik op de administratie daar terecht, en ook dat was leuk. Véél van geleerd.
Doortje heeft na de roerige periode (met mama) bij opa, ook nog een week of 6 in een KVT gewoond. (kort verblijf tehuis.) Die weken dáár waren traumatischer voor ons allen dan haar moeizame start. Goddank, is het gelukt om Doortje bij me te krijgen.
Mijn baas was fideel, ik kon elke dag naar Doortje toe, en om mijn bezoeken heen werken. Maar ondanks dat ik haar dagelijks zag, voorkwam dat niet dat ze een verstoorde hechting opliep. De herinnering aan haar hartverscheurende gehuil als ik vertrok, bezorgt me nog kippenvel.
Na de 4 weken pleegzorgverlof moest ik weer aan het werk. Doortje was nog volop aan het hechten en het kinderdagverblijf had een wachtlijst, waardoor ik besloot om een oppas aan huis te zoeken.
Dat was snel geregeld.
De dochter, (met een mega kinderwens), van een van vriendin was al vanaf het begin betrokken bij ons en wilde graag helpen bij de zorg voor Doortje. Het bleek een gouden greep, tot op de dag van vandaag.
Inmiddels is het moederhart van de oppas ook gevuld en dát kindje noemt Doortje nu haar kleine zus.
Doortje miste de oppas en haar baby toen kleine zus net was geboren. Dat die twee tijd nodig hadden om aan elkaar te wennen, begreep ze niet. De ontwikkeling van kleine zus volgt Doortje nu met interesse. De oppas noemt Doortje trouw ‘grote zus’, een titel waar ze trots op is.
(Ik vraag me wel eens af hoe we dat weer gaan verklaren met onze toch al gecompliceerde gezinssamenstelling!)
Nu, in de meivakantie, staat er weer een logeerpartijtje op de agenda, bij kleine zus.
Er gaan vaak kaartjes en cadeautjes heen en weer. Speeltjes en kleertjes van Doortje gaan over naar het kleintje. Soms gaat er een gekocht presentje mee naar kleine zus, soms stuurt Doortje een zelf geknutselde kaart naar haar. Via een foto op facebook laat de oppas dan de ontvangst zien. Dat vindt Doortje prachtig.
Dit keer krijgt kleine zus een strijkkraalwerkje.
Heel aandachtig worden de vorm en kleurtjes uitgekozen. ‘Denk jij dat mijn kleine zus dit mooi vindt Nana?’ vraagt ze. Ik weet het zeker liefje.

vrijdag 26 april 2013

knutselaar


Als Doortje goede zin heeft kan het huis zo maar ontploffen. Ze is dol knutselen. Er is een deur ingericht met haar fröbelwerken, er is een stuk muur vrijgehouden voor grote stukken, er is een rail waar steeds een andere compositie aan hangt. 
Ik hou van haar werkjes, haar inzet, haar fantasie. We hebben een grote voorraad aan materialen en gereedschappen. Zo heerlijk, alle dingetjes in hun eigen kleine mini curvertje. Er is zelfs een speciale crea-kast. Noem het en het is er, van een brood klei tot en met splitpennen met een 'diamant' er op. Papiersoorten, verfartikelen. 
Het ziet er zalig uit als ze er mee bezig is. 
Maar ook samen maken we mooie kunstwerken;
Doortje lag op de grond en ik trok haar silhouet na op een stuk papier. (2 vierkante meter van het huis bezet). Volgens haar zou dat beter gaan als ze bloot was, waardoor ik het niet kon weerstaan om dan ook nog even de kieteldood te doen. En dan gaat zij weer roepen 'ganade citroen ik zal het nooit meer doen'. Lig ik weer in een deuk om haar 'ganade' en zo zijn we lang zoet. 
Met haar omtrek gaan we aan de gang. Oude behangboeken hebben prachtig papier waar ze uit kan kiezen om haar eigen levensgrote aankleedpop mee te kleden. (4 vierkante meter). Het hele project is een genot. Zo veel te kiezen, fantaseren en te verfraaien. (9 vierkante meter).  Als de papieren pop helemaal klaar is gaat er nog een zelfgemaakte ketting om heen, de plakdiamanten worden een armband, wol wordt haar. Stickers zijn overal goed voor dus de behangkleding wordt met stickers opgeleukt.  Plan na plan, idee na idee. Doortje geniet. 
Inmiddels liggen de grote en de kleine tafel vol, de keuken is bezaaid maar het project vordert gestaag. 
Zo aan het einde is het de bedoeling dat ik altijd minder ga bijdragen. De versiering is echt haar specialiteit. (gelukkig nog één stoel vrij). 
Lapjes erbij, voor zakjes op de jurk. Ze tekent een mooi gezichtje op de pop. Het is een kunstwerk op ware grootte geworden. Een zelfportret. 
Nu moet zo'n hele exercitie natuurlijk ook afgebouwd worden, het leven gaat gewoon door, ook na grote projecten. 
Even kijken hoe ik dit aan ga pakken.  Opruimen is dan weer een bezigheid waar mijn kunstenares niet zo veel mee heeft. 'Weet je wat Nana' zegt ze gehaaid en bij wijze van goedmakertje na me weggestuurd te hebben van het versieren, 'dan mag jíj alleen opruimen vandaag'.
Een speciale aanbieding van de dag waar ik niet om gevraagd heb, ik bedank vriendelijk. Samen vullen we weer alle gezellige mini-curvertjes en ruimen puin. Of ik dan wel nu even de cd 'ja zuster nee zuster' op wil zetten want dan zingt ze er bij!
is ze niet enig?

 

zondag 21 april 2013

museum


Doortje vraagt me regelmatig of ik wil vertellen over vroeger. Ze hoort dan graag verhalen over mijn kindertijd. Wat ik deed met mijn broers en zussen, hoe onze vieringen waren en hoe mijn opvoeding was. Ook zegt ze soms dat we allebei iemand missen; zij haar papa (die ze niet kent, wat ze erg jammer vindt) en ik mijn oma. Dat verbindt. Dan luistert ze naar de verhalen die ik ken over hen beiden. Vooral het begrip ‘vroeger’ vindt ze interessant. Vandaag had ik er pret in om haar eens mee te nemen naar een wereld van vroeger. We gingen naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Doortje snapt jammer genoeg niet hoe weinig eer ze mijn blognaam doet bij zulke activiteiten. Tussen alle antiquiteiten voel ik me reuze bejaard, maar goed je hebt een leuke dag zo. Opa had het museum nog nooit bezocht dus ook hij was aangenaam verrast na het horen van mijn plan. Ik werd vrolijk toen hij me er aan herinnerde dat ik daar in een grijs verleden een bijzonder mooie visser had ontmoet. Was ik vergeten maar hij kan soms onbedoeld toch een quasi jaloers tikje geven. Enig hoor.
In de auto op weg vroeg Doortje al na 10 kilometer of we er al waren, het was bijna anderhalf uur rijden! Gelukkig is deze Nana doorgewinterd in het kindervermaak dus er stond een tas met allerlei lekkers en gezelligs naast haar. Opa en ik hoopten dat ze dan ook niet de héle weg zou kletsen.
Daar aangekomen bleken we te moeten overvaren om in het openluchtmuseum te komen, extraatje.
Wandelend door het prachtige gehucht zuchtte ik van oh en ah. Elk sentiment werd breed uitgemeten voor Doortje. De buiten wc met het hartje in de deur, net als bij mijn oma, vond Doortje; ‘smerig zeg’.
Ze huppelde lekker de bleekweide in om daar in de vruchtbomen te gaan klimmen. ‘Echt waar Nana’ riep ze steeds als ik iets vertelde. Het leek Hans Teeuwen wel.
‘Kleine mensjes hoor’ zei Doortje toen ze een bedstee zag.
Beetje teleurgesteld in het oude snoepwinkeltje waar het snoep van mijn jeugd niet meer te zien en te koop was, een eigen zakje tum tum maakte dat weer goed.
In 1 woonhuisje konden kinderen zich verkleden en dat mocht dan een half uurtje gedragen blijven. Ze zag er beeldig uit als Zeeuws meisje, maar vond het behoorlijk lastig spelen met al die lange rokken en schorten over elkaar, een dubbele boezeroen en ook nog twee kapjes op haar hoofd.
Ze probeerde een onmogelijke driewieler te berijden, een stokpaardje en een ijzeren hoepel, hopeloze actie, wel grappig.
Alle oude winkels waren niet zo aan Doortje besteed. Opa en ik haalden herinneringen op. We zagen onze oude slager, kapper en kruidenier weer voor ons.
De gezelschapspelen op het plein waren wel erg leuk. Alles probeerden we.
Voor kinderen is het museum wel écht leuk waar het ook bevolkt wordt. In het schooltje kun je een lesje volgen. Iedere werknemer in klederdracht. Bij de klompenmaker een klompje knutselen. Overal waar we liepen kwamen we steeds de voddenboer tegen met zijn kar. Op het laatst groetten we elkaar vrolijk als hij weer langs reed.
Ja, een beetje nostalgisch wordt je daar wel van. Maar naar huis gaan waar de lichtknopjes, cv, stofzuiger, wasmachine en koelkast binnen handbereik zijn is wel tof.
En Doortje; die is in één dag meer te weten gekomen over vroeger dan uit al mijn verhalen, de komende dagen kan ik wel weer wat vragen verwachten.